“น้องสาว พี่จะบอกให้นะ พี่มีเงินเยอะ”
“แค่คุยกับพี่ให้มีความสุข พี่ก็จะส่งดอกไม้ไฟให้เลย”
สิบนาทีก่อน ซูเถียนเริ่มไลฟ์เป็นครั้งแรก ในห้องไลฟ์มีผู้ชมอยู่เพียงร้อยกว่าคน
หญิงสาวในจอมีดวงตาคิ้วคมงดงามเย้ายวน ผิวขาวเนียนละเอียดขับให้ดวงตาคู่นั้นทั้งชวนหลงใหลและเย็นชา เธอเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ขณะที่ข้อความชื่นชมหน้าตาของเธอพรั่งพรูขึ้นมา ผู้ชมก็แบ่งปันเคล็ดลับการปั้นช่องให้เธอไปพร้อมกัน
ไม่มีใครอยากเห็นสาวสวยขนาดนี้ไม่ดังหรอก!
บรรยากาศดำเนินไปอย่างสงบและอ่อนโยน จนกระทั่งข้อความหนึ่งที่สะดุดตาถูกส่งรัวขึ้นมาจนทำลายความเงียบ
【คุณหม่า: สตรีมเมอร์รับจ้างคุยไหม? ผมส่งลูกอมไปห้าชิ้นแล้ว】
ซูเถียนเหลือบมองด้วยหางตา มือที่กำลังจดบันทึกไม่ได้หยุดลง
แต่ไม่ถึงสิบวินาที ไอดีนี้ก็รัวข้อความขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหลมคมและเสียดสีทันที
【คุณหม่า: รับเงินแล้วไม่สนใจคนอื่นเหรอ? หลอกลวงชัด ๆ!】
ถ้อยคำไม่กี่คำจุดกระแสให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ที่เงียบอยู่เริ่มขยับ
ข้อความประปรายรีบช่วยพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายลง【ไม่ใช่นะ เหมือนสตรีมเมอร์ไม่ได้บอกว่าส่งของขวัญแล้วจะคุยสายด้วยนี่】
【สตรีมเมอร์อาจไม่เห็นก็ได้】
แต่ชายคนนั้นกลับไม่คิดจะหยุดเมื่อได้ที เขาราวกับจับจุดอ่อนได้แล้ว จึงรัวข้อความกดดันไม่หยุด
【คุณหม่า: คืนเงินมา!】
【คุณหม่า: ห้าหยวนไม่ใช่เงินหรือไง? ต้องทำเป็นมองไม่เห็นด้วยเหรอ? ตอนนี้ผมเป็นผู้สนับสนุนอันดับหนึ่งของคุณแล้วนะ!】
ข้อความที่รัวไม่หยุดทำให้จังหวะไลฟ์รวนไปหมด
ซูเถียนจึงค่อย ๆ หยุดพูด ขนตางอนงามยกขึ้นเล็กน้อย ความอ่อนโยนในดวงตาคิ้วอันงดงามจางหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่แฝงความไม่ใส่ใจ
ปลายนิ้วแตะเมาส์เบา ๆ เปิดช่องสนทนาสด น้ำเสียงใสกังวานเอ่ยขึ้นว่า “ได้ค่ะ คุณหม่า ฉันจะคุยกับคุณ” (ไอดีของคนผู้นี้คือคุณหม่า)
ทันทีที่เชื่อมต่อสาย หน้าต่างภาพประจำตัวของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้น
กล้องของชายคนนั้นตั้งอยู่ไกลมาก เขาจงใจเชิดหน้าทำมุมสี่สิบห้าองศา ใบหน้าทั้งหมดพร่ามัวจนมองไม่ชัด มีเพียงรูจมูกดำมืดสองรูที่หันจังก้าเข้าหากล้อง ชวนให้รู้สึกทั้งน่าขันและน่าขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก