แสงอรุณส่องผ่านม่านหมอกบาง
ยามซูฉื่อตื่นขึ้น ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย
เขานวดขมับที่หนักอึ้ง ก่อนพลิกตัวลุกขึ้น
ล้างหน้าบ้วนปาก สวมชุดฝึกสีขาวสะอาดตัวเล็ก หยิบกระบี่ไม้ไผ่หยกขาว แล้วผลักประตูเดินลึกเข้าไปในป่าไผ่
บนศิลาสีเขียว เด็กสาวผมขาวยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่เช่นเดิม
ซูฉื่อไม่ได้ส่งเสียงรบกวนนาง
เขาเดินไปหยุดที่ลานว่างซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบจั้ง
ฉัวะ
กระบี่แทงออกไปอย่างเรียบง่าย
พลังวิญญาณไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างเป็นจังหวะ
ทว่าหลังแทงกระบี่หนึ่งครั้ง ซูฉื่อกลับไม่ได้เก็บกระบวนท่าเพื่อเปลี่ยนท่าในทันที
เขาค้างอยู่ในท่าแทงกระบี่ มือเล็กลอยอยู่กลางอากาศ
ดวงตาจ้องมองต้นไผ่เงินเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว
จนสายลมยามเช้าพัดใบไผ่เงินใบหนึ่งร่วงลงบนไหล่ เขาจึงได้สติ
เก็บกระบี่
แทงอีกครั้ง
แทงกระบี่ไปอีกคราว เขาก็หยุดลงอีกหน
ร่างเล็กย่อตัวลงนั่งกับพื้น วางกระบี่ไม้ไผ่สั้นพาดบนเข่า แล้วเหม่อมองทะเลไผ่สีเงินขาวเหนือศีรษะ
ตลอดทั้งเช้า
เขาแทงกระบี่ไปเพียงสามครั้งเท่านั้น
เวลาที่เหลือแทบทั้งหมดหมดไปกับการเหม่อลอย
ก้อนกรวดข้างศิลาเขียวไม่กระเด็นออกไปแม้แต่เม็ดเดียว
เด็กสาวหลับตาลงเล็กน้อย ทว่าญาณของนางกลับเห็นร่างเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลได้อย่างชัดเจน
วันก่อน ๆ เจ้าตัวน้อยผู้นี้แม้ถูกกรวดกระแทกจนหัวปูดไปทั่ว ก็ยังลุกขึ้นโดยไม่ปริปาก ดวงตาเป็นประกายดื้อรั้น ฝึกกระบี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดแรง
แต่วันนี้ เขาบ้างก็ถอนหญ้าแห้งขึ้นมาวาดวงกลมบนพื้น บ้างก็แหงนหน้ามองเมฆที่ลอยผ่านบนฟ้า
หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายหดหู่ไม่เบิกบาน
วันที่สองก็ยังเป็นเช่นเดิม
วันที่สาม ซูฉื่อถึงกับยกแท่นหินเตี้ย ๆ มานั่งห่างจากศิลาเขียวเจ็ดแปดจั้ง
ในมือเขาถือมีดแกะสลักกับท่อนไผ่เงินท่อนหนึ่ง ก้มหน้าค่อย ๆ เหลาไปทีละน้อย
เหลาอยู่ครู่หนึ่งก็หยุด แล้วเหม่อมองไปไกลอยู่พักใหญ่
รุ่งเช้าวันที่สี่
ยามซูฉื่ออุ้มท่อนไผ่เงินมานั่งเหม่อบนแท่นหินอีกครั้ง ในที่สุดความเย็นเยียบเหนือศิลาเขียวก็ไหวกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าจะนั่งอยู่อีกนานเท่าใด?”
ซูฉื่อชะงัก ก่อนหันกลับมาอย่างงุนงง