ศิษย์สาวเผ่ามารเสน่ห์เอาแต่จะเรียกข้าว่าแม่?

ตอนที่ 4 ศิษย์หญิงมารเสน่ห์เอาแต่จะให้ข้าเป็นแม่หรือ?

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เจ้า...”

กู้ฉางเกอขมวดคิ้ว ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้

“เด็กคนนี้นี่ เหตุใดถึงดื้อดึงนัก? เรื่องเล็ก ๆ ก็เชื่อฟังอาจารย์ เรื่องใหญ่กลับไม่ฟังเลยใช่หรือไม่?”

เจียงซื่อสูดจมูก ไม่ได้ปฏิเสธ กลับพึมพำเสียงเบาว่า “อย่างไรตอนนี้อาจารย์ก็อ่อนแอมาก สู้ข้าไม่ได้อยู่แล้ว”

กู้ฉางเกอพูดไม่ออก

ช่างเป็นศิษย์อกตัญญูจริง ๆ

นางไม่คิดจะไป และเขาก็ไม่มีความสามารถพอจะไล่นางไปจริง ๆ

ไม่แน่ว่าหากทำให้นางโมโหขึ้นมา นางอาจจับเขามัดเสียเองก็ได้

ด้วยนิสัยของนาง เรื่องแบบนั้นทำได้จริงแน่

แต่เพื่อรักษาบารมีของอาจารย์ เขายังคงทำหน้าขรึมแล้วกล่าวเสียงเข้มว่า “คุกเข่าลง”

เจียงซื่อคุกเข่าลงทันที เด็ดขาดฉับไว หัวเข่ากระแทกพื้นดังพลั่ก

จากนั้นก็เงยหน้ามองเขาตาปริบ ๆ

คราวนี้กลับทำเอากู้ฉางเกอไปไม่เป็น

เขาชี้นาง นิ้วค้างอยู่กลางอากาศนานสองนาน แต่คำตำหนิที่วนเวียนอยู่ในปากกลับพูดไม่ออกสักคำ

สุดท้ายจึงถามเพียงว่า “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดอาจารย์ถึงให้เจ้าคุกเข่า?”

เจียงซื่อกำชายกระโปรง กัดริมฝีปากแล้วตอบว่า “เพราะอาจารย์อาเจียงขัดคำสั่งอาจารย์ ทั้งยังพูดจาเยาะเย้ยอาจารย์”

กู้ฉางเกอพยักหน้า “เช่นนั้นรู้สึกผิดหรือไม่?”

นางเงยหน้า ดวงตาใสกระจ่าง “พูดจาเยาะเย้ยอาจารย์เป็นความผิด แต่ขัดคำสั่งอาจารย์ไม่ผิด”

“เจ้า!”

กู้ฉางเกอถึงกับพูดไม่ออก

เด็กคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?

เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “หากยอมรับผิดตอนนี้ อาจารย์จะให้เจ้าลุกขึ้น”

เจียงซื่อเม้มปาก เงียบงันอยู่เนิ่นนาน

ดวงตาหงส์คู่หนึ่งยังคงพราวน้ำตา ทว่ากลับมีแววดื้อรั้นแฝงอยู่

ท้ายที่สุดนางก็พูดอย่างประชดประชันว่า “อาจารย์ลงโทษข้าเถิด อย่างไรข้าก็ไม่กลัวเจ็บ”

กู้ฉางเกอเป็นคนสบาย ๆ ย่อมไม่ลงมือจริง

ยิ่งไปกว่านั้น นางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หากลงโทษนางเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ ก็เป็นการลบหลู่ศักดิ์ศรีของนาง

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเพียงว่า “เช่นนั้นก็คุกเข่าอยู่อย่างนี้ต่อไป”

แล้วหันหลังจะไปหาไม้กวาดเพื่อเก็บกวาดเศษภาชนะ

แต่เจียงซื่อกลับคึกขึ้นมา

นางสะอื้นพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชามที่เหลือบนโต๊ะอาหาร แล้วปาใส่พื้นทีละชิ้น

เสียงเครื่องกระเบื้องแตกดังระงมทั่วลานบ้าน อาหารกระเด็นเลอะเทอะไปหมด

นางปาไปพลางร้องไห้ไป ร้องไห้อย่างน้อยใจและดื้อรั้น เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะก่อกวนเขา

กู้ฉางเกอหมดหนทางแล้ว

เขายืนอยู่ตรงประตูห้องครัว มองดูเศษข้าวของเกลื่อนพื้นกับศิษย์ที่คุกเข่าร้องไห้พลางปาสิ่งของ ขมับเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด

สุดท้ายจึงได้แต่หันกลับเข้าห้อง ค้นไม้เรียวออกมาจากก้นตู้

ไม่ได้ใช้มาสามปีแล้ว บนไม้เรียวมีฝุ่นจับอยู่ชั้นบาง ๆ

เขาใช้แขนเสื้อเช็ด แล้วเดินกลับไปยังลานบ้าน

“เข้ามาดี ๆ”

สิ้นเสียงเขา เจียงซื่อก็คุกเข่าขยับเข้ามาหาเขาอย่างว่าง่ายจริง ๆ

มือทั้งสองวางข้างลำตัว หลังตรงแน่ว เงยหน้ามองเขา

แววตายังมีความคาดหวังอยู่หลายส่วนอย่างน่าประหลาด

เรื่องนี้กลับทำให้กู้ฉางเกอเริ่มสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของอาจารย์ เขายังคงยกไม้เรียวขึ้น กล่าวเสียงเข้มว่า “ยื่นมือออกมา”

เจียงซื่อยื่นมือขาวนุ่มคู่นั้นออกมา หงายฝ่ามือขึ้น นิ้วเรียวยาวอ่อนนุ่ม

แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตาของนาง รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น

ไม้เรียวฟาดลงไปห้าที เจียงซื่อร้องไห้จนดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ฝ่ามือทั้งสองแดงบวม นางยกมือขึ้นมาตรงหน้าเขา ทำหน้าเหมือนถูกเอาเปรียบแล้วกล่าวว่า

“อาจารย์ เจ็บเหลือเกิน...”

ท่าทางนั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้เขาปลอบนางเหมือนแต่ก่อน หลังจากตีจนนางร้องไห้

ใจของกู้ฉางเกอนุ่มลงไปนานแล้ว

“รู้หรือยังว่าผิด?”

เจียงซื่อพยักหน้าทั้งใบหน้าแดงเรื่อ เสียงยังเจือสะอื้น

“รู้แล้ว ต่อไปอาเจียงจะไม่ทำให้อาจารย์โกรธอีก”

กู้ฉางเกอจึงย่อตัวลง กอดนางไว้ในอ้อมแขน แล้วปลอบเสียงเบา

“เอาละ ไม่ร้องแล้ว

อาจารย์ก็ทำเพื่อเจ้า ทั้งนี้เพราะพรสวรรค์ของเจ้าดีถึงเพียงนี้ หากอยู่บนภูเขาแห่งนี้ตลอดไป ย่อมเสียเวลาเปล่า”

เจียงซบอยู่ในอ้อมแขนเขา รับรู้ถึงน้ำเสียงอ่อนโยนของอาจารย์

แผงอกของเขาอบอุ่น หัวใจเต้นมั่นคง ฝ่ามือค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังนาง

ร่างของนางวูบวาบชาวาบไปทั่ว

นานมากแล้วที่อาจารย์ไม่ได้ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้

นับตั้งแต่โตขึ้น อาจารย์ก็ไม่เคยลงโทษนางด้วยการตีอีก และไม่ได้พูดกับนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้มานานแล้ว

นางโหยหาสิ่งเหล่านี้

ไม่ว่าจะถูกตีหรือถูกปลอบ ต่างก็ทำให้นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอาจารย์ใส่ใจนาง

แต่สิ่งที่นางยอมรับไม่ได้คือการที่เขาเหินห่างจากนางหลังจากนางโตเป็นผู้ใหญ่

หลังจากปลอบนางจนหายดี กู้ฉางเกอก็นึกขึ้นได้ว่าจะลุกไปเก็บกวาดเศษข้าวของ

แต่ไม่ว่าเจียงซื่อจะพูดอย่างไร นางก็ไม่ยอมให้เขาลุกขึ้น เช็ดน้ำตาแล้วลุกยืน ก่อนกดเขากลับลงบนเก้าอี้เอน

“อาจารย์นั่งอยู่เถิด อาเจียงจะเก็บกวาดเอง”

นางหันไปหยิบไม้กวาด ท่าทางคล่องแคล่ว

แม้ฝ่ามือยังแดงอยู่และเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว แต่นางกลับกวาดอย่างตั้งใจกว่าปกติ มุมปากยังมีรอยยิ้มด้วยซ้ำ

กู้ฉางเกอมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งวุ่นวายของนาง ในใจเกิดความรู้สึกผิดขึ้นหลายส่วน

อย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ต่อไปเขาคงลงโทษนางด้วยการตีไม่ได้อีกจริง ๆ

การทำเช่นนั้นย่อมลบหลู่ศักดิ์ศรีของนางด้วย

ขณะที่กำลังครุ่นคิด สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นท้ายทอยของนางโดยไม่ตั้งใจ

พลันชะงักงัน

บนท้ายทอยของนางมีลวดลายสีม่วงสายหนึ่งกำลังเปล่งประกาย

ลวดลายนั้นมีรูปร่างคล้ายบุปผามาร ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ลามจากท้ายทอยไปถึงสะบัก ยามนางขยับก็มองเห็นเลือนรางเป็นบางครั้ง

แสงนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงความพิสดารอันยากบรรยาย

ลมหายใจของกู้ฉางเกอหยุดชะงัก

ลายมารเสน่ห์

เขาเคยเห็นมันในตำราโบราณ

สิ่งนี้จะเปล่งแสงก็ต่อเมื่อเผ่ามารเสน่ห์เข้าสู่ช่วงติดสัดเท่านั้น

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงท่าทีผิดปกติของนางเมื่อครู่

ตั้งแต่เริ่มปาถ้วยชาม จนถึงตอนคุกเข่าตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย

นางจงใจหรือ?

จงใจยั่วโมโหเขา เพื่อให้เขาลงโทษนางหรือ?

ความเย็นเยียบผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ แล่นวาบขึ้นมาตามกระดูกสันหลังจนถึงท้ายทอย

เจียงซื่อยังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่อยู่บนท้ายทอยได้เผยตัวนางออกมาแล้ว

นางเก็บเศษเครื่องกระเบื้องชิ้นสุดท้ายเสร็จ ก็หันกลับมายิ้มหวานให้กู้ฉางเกอ

ดวงตาหงส์คู่นั้นโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ นางใช้มือที่แดงบวมและเจ็บปวดวางไม้กวาดไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย

กู้ฉางเกอค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้

เนิ่นนานก็ยังไม่อาจสงบใจได้

เขาสั่งสอนศิษย์แบบไหนออกมากันแน่

ในเวลานั้นเอง สีหน้าของเจียงซื่อพลันเปลี่ยนไป

ต่างหูเม็ดเล็กข้างลำคอของนางส่องประกายสีม่วงวูบหนึ่ง รวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น

รอยยิ้มบนใบหน้านางจางหายไปทันที มุมปากกดเป็นเส้นแข็งกระด้าง

ทว่าผ่านไปเพียงชั่วพริบตา นางก็ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง หันไปกล่าวกับกู้ฉางเกอว่า

“อาจารย์ อาเจียงจะไปเก็บผักป่าสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”

กู้ฉางเกอมองนาง

แววตานั้นประหลาดยิ่งนัก

หัวใจเจียงซื่อกระตุกวูบ คิดว่าเขายังโกรธเรื่องเมื่อครู่ แต่ไม่มีเวลาคิดมาก ต่างหูพลันกะพริบอีกสองครั้ง เร่งเร้าอย่างร้อนรน

นางกัดริมฝีปาก หันหลังพุ่งออกจากลานบ้าน เพียงวูบเดียวร่างก็หายเข้าไปในป่า

กู้ฉางเกอมองไปยังทิศทางที่นางจากไป แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป