“เจ้า...”
กู้ฉางเกอขมวดคิ้ว ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้
“เด็กคนนี้นี่ เหตุใดถึงดื้อดึงนัก? เรื่องเล็ก ๆ ก็เชื่อฟังอาจารย์ เรื่องใหญ่กลับไม่ฟังเลยใช่หรือไม่?”
เจียงซื่อสูดจมูก ไม่ได้ปฏิเสธ กลับพึมพำเสียงเบาว่า “อย่างไรตอนนี้อาจารย์ก็อ่อนแอมาก สู้ข้าไม่ได้อยู่แล้ว”
กู้ฉางเกอพูดไม่ออก
ช่างเป็นศิษย์อกตัญญูจริง ๆ
นางไม่คิดจะไป และเขาก็ไม่มีความสามารถพอจะไล่นางไปจริง ๆ
ไม่แน่ว่าหากทำให้นางโมโหขึ้นมา นางอาจจับเขามัดเสียเองก็ได้
ด้วยนิสัยของนาง เรื่องแบบนั้นทำได้จริงแน่
แต่เพื่อรักษาบารมีของอาจารย์ เขายังคงทำหน้าขรึมแล้วกล่าวเสียงเข้มว่า “คุกเข่าลง”
เจียงซื่อคุกเข่าลงทันที เด็ดขาดฉับไว หัวเข่ากระแทกพื้นดังพลั่ก
จากนั้นก็เงยหน้ามองเขาตาปริบ ๆ
คราวนี้กลับทำเอากู้ฉางเกอไปไม่เป็น
เขาชี้นาง นิ้วค้างอยู่กลางอากาศนานสองนาน แต่คำตำหนิที่วนเวียนอยู่ในปากกลับพูดไม่ออกสักคำ
สุดท้ายจึงถามเพียงว่า “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดอาจารย์ถึงให้เจ้าคุกเข่า?”
เจียงซื่อกำชายกระโปรง กัดริมฝีปากแล้วตอบว่า “เพราะอาจารย์อาเจียงขัดคำสั่งอาจารย์ ทั้งยังพูดจาเยาะเย้ยอาจารย์”
กู้ฉางเกอพยักหน้า “เช่นนั้นรู้สึกผิดหรือไม่?”
นางเงยหน้า ดวงตาใสกระจ่าง “พูดจาเยาะเย้ยอาจารย์เป็นความผิด แต่ขัดคำสั่งอาจารย์ไม่ผิด”
“เจ้า!”
กู้ฉางเกอถึงกับพูดไม่ออก
เด็กคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?
เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “หากยอมรับผิดตอนนี้ อาจารย์จะให้เจ้าลุกขึ้น”
เจียงซื่อเม้มปาก เงียบงันอยู่เนิ่นนาน
ดวงตาหงส์คู่หนึ่งยังคงพราวน้ำตา ทว่ากลับมีแววดื้อรั้นแฝงอยู่
ท้ายที่สุดนางก็พูดอย่างประชดประชันว่า “อาจารย์ลงโทษข้าเถิด อย่างไรข้าก็ไม่กลัวเจ็บ”
กู้ฉางเกอเป็นคนสบาย ๆ ย่อมไม่ลงมือจริง
ยิ่งไปกว่านั้น นางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หากลงโทษนางเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ ก็เป็นการลบหลู่ศักดิ์ศรีของนาง
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเพียงว่า “เช่นนั้นก็คุกเข่าอยู่อย่างนี้ต่อไป”
แล้วหันหลังจะไปหาไม้กวาดเพื่อเก็บกวาดเศษภาชนะ
แต่เจียงซื่อกลับคึกขึ้นมา
นางสะอื้นพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชามที่เหลือบนโต๊ะอาหาร แล้วปาใส่พื้นทีละชิ้น
เสียงเครื่องกระเบื้องแตกดังระงมทั่วลานบ้าน อาหารกระเด็นเลอะเทอะไปหมด
นางปาไปพลางร้องไห้ไป ร้องไห้อย่างน้อยใจและดื้อรั้น เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะก่อกวนเขา
กู้ฉางเกอหมดหนทางแล้ว
เขายืนอยู่ตรงประตูห้องครัว มองดูเศษข้าวของเกลื่อนพื้นกับศิษย์ที่คุกเข่าร้องไห้พลางปาสิ่งของ ขมับเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด
สุดท้ายจึงได้แต่หันกลับเข้าห้อง ค้นไม้เรียวออกมาจากก้นตู้
ไม่ได้ใช้มาสามปีแล้ว บนไม้เรียวมีฝุ่นจับอยู่ชั้นบาง ๆ
เขาใช้แขนเสื้อเช็ด แล้วเดินกลับไปยังลานบ้าน
“เข้ามาดี ๆ”
สิ้นเสียงเขา เจียงซื่อก็คุกเข่าขยับเข้ามาหาเขาอย่างว่าง่ายจริง ๆ
มือทั้งสองวางข้างลำตัว หลังตรงแน่ว เงยหน้ามองเขา
แววตายังมีความคาดหวังอยู่หลายส่วนอย่างน่าประหลาด
เรื่องนี้กลับทำให้กู้ฉางเกอเริ่มสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของอาจารย์ เขายังคงยกไม้เรียวขึ้น กล่าวเสียงเข้มว่า “ยื่นมือออกมา”
เจียงซื่อยื่นมือขาวนุ่มคู่นั้นออกมา หงายฝ่ามือขึ้น นิ้วเรียวยาวอ่อนนุ่ม
แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตาของนาง รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น
ไม้เรียวฟาดลงไปห้าที เจียงซื่อร้องไห้จนดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ฝ่ามือทั้งสองแดงบวม นางยกมือขึ้นมาตรงหน้าเขา ทำหน้าเหมือนถูกเอาเปรียบแล้วกล่าวว่า
“อาจารย์ เจ็บเหลือเกิน...”
ท่าทางนั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้เขาปลอบนางเหมือนแต่ก่อน หลังจากตีจนนางร้องไห้
ใจของกู้ฉางเกอนุ่มลงไปนานแล้ว
“รู้หรือยังว่าผิด?”
เจียงซื่อพยักหน้าทั้งใบหน้าแดงเรื่อ เสียงยังเจือสะอื้น
“รู้แล้ว ต่อไปอาเจียงจะไม่ทำให้อาจารย์โกรธอีก”
กู้ฉางเกอจึงย่อตัวลง กอดนางไว้ในอ้อมแขน แล้วปลอบเสียงเบา
“เอาละ ไม่ร้องแล้ว
อาจารย์ก็ทำเพื่อเจ้า ทั้งนี้เพราะพรสวรรค์ของเจ้าดีถึงเพียงนี้ หากอยู่บนภูเขาแห่งนี้ตลอดไป ย่อมเสียเวลาเปล่า”
เจียงซบอยู่ในอ้อมแขนเขา รับรู้ถึงน้ำเสียงอ่อนโยนของอาจารย์
แผงอกของเขาอบอุ่น หัวใจเต้นมั่นคง ฝ่ามือค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังนาง
ร่างของนางวูบวาบชาวาบไปทั่ว
นานมากแล้วที่อาจารย์ไม่ได้ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้
นับตั้งแต่โตขึ้น อาจารย์ก็ไม่เคยลงโทษนางด้วยการตีอีก และไม่ได้พูดกับนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้มานานแล้ว
นางโหยหาสิ่งเหล่านี้
ไม่ว่าจะถูกตีหรือถูกปลอบ ต่างก็ทำให้นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอาจารย์ใส่ใจนาง
แต่สิ่งที่นางยอมรับไม่ได้คือการที่เขาเหินห่างจากนางหลังจากนางโตเป็นผู้ใหญ่
หลังจากปลอบนางจนหายดี กู้ฉางเกอก็นึกขึ้นได้ว่าจะลุกไปเก็บกวาดเศษข้าวของ
แต่ไม่ว่าเจียงซื่อจะพูดอย่างไร นางก็ไม่ยอมให้เขาลุกขึ้น เช็ดน้ำตาแล้วลุกยืน ก่อนกดเขากลับลงบนเก้าอี้เอน
“อาจารย์นั่งอยู่เถิด อาเจียงจะเก็บกวาดเอง”
นางหันไปหยิบไม้กวาด ท่าทางคล่องแคล่ว
แม้ฝ่ามือยังแดงอยู่และเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว แต่นางกลับกวาดอย่างตั้งใจกว่าปกติ มุมปากยังมีรอยยิ้มด้วยซ้ำ
กู้ฉางเกอมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งวุ่นวายของนาง ในใจเกิดความรู้สึกผิดขึ้นหลายส่วน
อย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ต่อไปเขาคงลงโทษนางด้วยการตีไม่ได้อีกจริง ๆ
การทำเช่นนั้นย่อมลบหลู่ศักดิ์ศรีของนางด้วย
ขณะที่กำลังครุ่นคิด สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นท้ายทอยของนางโดยไม่ตั้งใจ
พลันชะงักงัน
บนท้ายทอยของนางมีลวดลายสีม่วงสายหนึ่งกำลังเปล่งประกาย
ลวดลายนั้นมีรูปร่างคล้ายบุปผามาร ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ลามจากท้ายทอยไปถึงสะบัก ยามนางขยับก็มองเห็นเลือนรางเป็นบางครั้ง
แสงนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงความพิสดารอันยากบรรยาย
ลมหายใจของกู้ฉางเกอหยุดชะงัก
ลายมารเสน่ห์
เขาเคยเห็นมันในตำราโบราณ
สิ่งนี้จะเปล่งแสงก็ต่อเมื่อเผ่ามารเสน่ห์เข้าสู่ช่วงติดสัดเท่านั้น
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงท่าทีผิดปกติของนางเมื่อครู่
ตั้งแต่เริ่มปาถ้วยชาม จนถึงตอนคุกเข่าตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย
นางจงใจหรือ?
จงใจยั่วโมโหเขา เพื่อให้เขาลงโทษนางหรือ?
ความเย็นเยียบผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ แล่นวาบขึ้นมาตามกระดูกสันหลังจนถึงท้ายทอย
เจียงซื่อยังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่อยู่บนท้ายทอยได้เผยตัวนางออกมาแล้ว
นางเก็บเศษเครื่องกระเบื้องชิ้นสุดท้ายเสร็จ ก็หันกลับมายิ้มหวานให้กู้ฉางเกอ
ดวงตาหงส์คู่นั้นโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ นางใช้มือที่แดงบวมและเจ็บปวดวางไม้กวาดไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย
กู้ฉางเกอค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้
เนิ่นนานก็ยังไม่อาจสงบใจได้
เขาสั่งสอนศิษย์แบบไหนออกมากันแน่
ในเวลานั้นเอง สีหน้าของเจียงซื่อพลันเปลี่ยนไป
ต่างหูเม็ดเล็กข้างลำคอของนางส่องประกายสีม่วงวูบหนึ่ง รวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น
รอยยิ้มบนใบหน้านางจางหายไปทันที มุมปากกดเป็นเส้นแข็งกระด้าง
ทว่าผ่านไปเพียงชั่วพริบตา นางก็ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง หันไปกล่าวกับกู้ฉางเกอว่า
“อาจารย์ อาเจียงจะไปเก็บผักป่าสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”
กู้ฉางเกอมองนาง
แววตานั้นประหลาดยิ่งนัก
หัวใจเจียงซื่อกระตุกวูบ คิดว่าเขายังโกรธเรื่องเมื่อครู่ แต่ไม่มีเวลาคิดมาก ต่างหูพลันกะพริบอีกสองครั้ง เร่งเร้าอย่างร้อนรน
นางกัดริมฝีปาก หันหลังพุ่งออกจากลานบ้าน เพียงวูบเดียวร่างก็หายเข้าไปในป่า
กู้ฉางเกอมองไปยังทิศทางที่นางจากไป แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา