ศิษย์สาวเผ่ามารเสน่ห์เอาแต่จะเรียกข้าว่าแม่?

ตอนที่ 1 ศิษย์ทรยศคิดจะล่วงเกินอาจารย์อยู่ร่ำไป?

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(คำแนะนำอบอุ่นใจ: เพิ่มส่วนใดก็ได้ 10 เซนติเมตรเมื่อกดเพิ่มชั้นหนังสือ หากไม่เพิ่มชั้นหนังสือ ตำแหน่งที่กำหนดจะลดลง 10 เซนติเมตร ⊙᎔⊙

หนังสือเล่มนี้เน้นเส้นเรื่องความรักระหว่างพระเอกกับนางเอก โดยมีเส้นเรื่องหลักเป็นส่วนเสริม)

ตะวันอัสดงแดงฉานดุจโลหิต ลับหายไปหลังขุนเขารกร้างที่ทอดยาวต่อเนื่องกัน

ในหุบเขากันดารไร้ผู้คน เถาวัลย์แห้งพาดพันกัน หมอกบางค่อย ๆ ไต่ขึ้นจากก้นหุบ

เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอก

ชายหนุ่มในชุดขาวมีใบหน้าหล่อเหลา ทว่าซีดเซียวไร้สีเลือด

อาภรณ์ขาวบนกายถูกโลหิตย้อมจนแดง มีทั้งคราบสีน้ำตาลคล้ำและสีแดงสดปะปนกัน แยกไม่ออกว่าเป็นเลือดของศัตรูหรือของตนเอง

ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้แสง เหลือเพียงร่างที่ก้าวเดินอย่างแข็งทื่อราวกับซากศพ

ไม่มีใครรู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง สำนักล่มสลาย คนรักหักหลัง หรือมหาวิถีพังทลาย?

มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ว่าพิษเพลิงแผดเผาอวัยวะภายใน เส้นลมปราณขาดสะบั้น และอายุขัยเหลืออีกไม่มาก

ทันใดนั้น เสียงทารกร้องไห้กรีดทะลุความเงียบงัน

กู้ฉางเกอชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง

เสียงร้องดังขาด ๆ หาย ๆ มาจากกองหินระเกะระกะกับพงไม้

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเสียงไป

เมื่อแหวกหญ้าแห้งที่สูงถึงเอวออก ก็เห็นห่อผ้าอ้อมอยู่ห่อหนึ่ง

ข้างในมีทารกหญิงตัวน้อยนอนอยู่ ใบหน้าเล็กยับย่น ร้องจนเสียงแหบแห้ง

สถานที่นี้อยู่กลางป่ารกร้าง ห่างไกลผู้คน เห็นได้ชัดว่านางถูกทอดทิ้ง

กู้ฉางเกอขมวดคิ้ว

หากเป็นเมื่อก่อน เขาอาจสืบหาต้นสายปลายเหตุ ทว่าตอนนี้บาดเจ็บสาหัส จึงไม่อยากข้องเกี่ยวกับเรื่องทางโลกอีก

เขาหันหลังเตรียมจากไป แต่เสียงร้องของทารกหญิงกลับแผ่วลงเรื่อย ๆ ราวเปลวเทียนริบหรี่กลางสายลม

เขาหยุดฝีเท้า ยิ้มเยาะตนเอง

“ข้าใกล้ตายอยู่แล้ว ยังจะกลัวเหตุและผลอะไรอีก?

ก่อนตายช่วยคนได้สักคน ก็ช่วยไปเถิด”

เขาก้มลงอุ้มทารกหญิงขึ้นมา

น่าแปลกนัก พอทารกหญิงมาอยู่ในอ้อมแขนเขา นางก็หยุดร้องไห้ทันที ดวงตาฉ่ำน้ำเบิกกว้าง จ้องมองเขาอย่างใคร่รู้

คราวนี้กู้ฉางเกอจึงสังเกตเห็นลายสีม่วงจาง ๆ ระหว่างคิ้วของนาง ดูคล้ายเปลวเพลิงรำไร

เมื่อเพ่งดูให้ดี ดวงตาคู่นั้นกลับเป็นดวงตาดอกท้อ หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แม้ยังเป็นเพียงทารก แต่ก็มีเสน่ห์เย้ายวนบางอย่างที่ยากจะบรรยาย ราวกับเพียงมองนานอีกสักหน่อย จิตใจก็จะถูกดึงดูดไป

กู้ฉางเกอใจสะท้าน รีบส่ายหน้าเรียกสติกลับคืนมา

“ลายมารสีม่วง เสน่ห์เย้ายวนติดตัวมาแต่กำเนิด นางถึงกับเป็นเผ่ามารเสน่ห์ที่ชั่วร้ายที่สุดในหมู่เผ่ามาร”

“ช่างเถิด”

เขาเอ่ยเสียงแผ่วว่า

“ในเมื่อข้าตัดสินใจช่วยเจ้าแล้ว ก็ไม่สนว่าเจ้ามาจากที่ใด

ชีวิตนี้ของกู้ฉางเกอพิกลพิการ ไม่อาจทำเรื่องใหญ่โตอะไรได้ แต่ในเมื่อรับเจ้าเป็นศิษย์แล้ว ข้าก็จะทำหน้าที่อาจารย์ให้สมบูรณ์

ส่วนจะชี้นำเจ้าให้เป็นคนดีได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้าเอง”

ทารกหญิงส่งเสียงอ้อแอ้ ราวกับกำลังตอบรับ

กู้ฉางเกอถอดเสื้อตัวนอกที่เปื้อนเลือดออกมาห่อตัวนางให้แน่น อุ้มนางไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินต่อไปยังที่ห่างไกลซึ่งไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่แห่งใด

ยามสนธยามืดลงทุกขณะ หมอกทึบยิ่งหนาแน่นขึ้น อาภรณ์ขาวขาดวิ่นพลันถูกกลืนหายไปอย่างช้า ๆ เหลือเพียงเงาร่างเลือนราง ก่อนจะลับหายไปในส่วนลึกของภูเขารกร้าง

.......

18 ปี เพียงพอจะเปลี่ยนภูเขารกร้างลูกหนึ่งให้กลายเป็นหุบเขาโอสถอันเขียวชอุ่ม

บนเนินรับแสงแดดตรงไหล่เขามีเรือนไม้ไผ่ไม่กี่หลังตั้งเรียงราย กำแพงรั้วถูกปกคลุมด้วยเถาจื่อเถิง ช่อดอกห้อยระย้าพลิ้วไหวตามสายลม

กลางลานมีเก้าอี้เอนไม้ไผ่ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้ปูเบาะนุ่มหนา

ชายหนุ่มชุดขาวกำลังนอนอยู่บนนั้น ดวงตาหรี่ปิด ใบหน้ามีสีเลือดขึ้นกว่าก่อนเมื่อ 18 ปีก่อนอยู่บ้าง ทว่ายังคงซีดเซียวไม่เปลี่ยน

กู้ฉางเกอเพิ่งจะได้พักสงบสักครู่ กำลังเคลิ้มหลับอยู่แท้ ๆ พลันมีเสียงออดอ้อนหวานหยดย้อยดังขึ้นข้างหู

“อาจารย์ อาเจียงจะเช็ดตัวให้ท่านแล้ว”

แผ่นหลังของเขาพลันแข็งทื่อ

เหลือบตามองไปด้านข้าง ก็เห็นสตรีงามล่มเมืองรูปร่างสูงระหงคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย

ผมยาวสีม่วงดุจสายน้ำตกทิ้งตัวลงถึงเอว ปลายผมไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน

นางสวมกระโปรงยาวสีม่วงเข้มแนบเนื้อ เรือนร่างอวบอิ่มเอวคอดบางแทบโอบได้ด้วยมือเดียว

ใบหน้างดงามของนางกลับมีเสน่ห์ล่มเมือง คิ้วตาโค้งงาม แฝงความไร้เดียงสาสามส่วนและความยั่วยวนเจ็ดส่วน ในมือถืออ่างน้ำอุ่น ยิ้มพรายมองเขา

นางก็คือทารกหญิงที่เขาเก็บกลับมาจากภูเขารกร้างเมื่อ 18 ปีก่อนนั่นเอง

กู้ฉางเกอพลิกค้นตำราโบราณกับม้วนคัมภีร์ที่ขาดวิ่นอยู่นาน จึงตั้งชื่อให้นางว่าเจียงซื่อ

ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา แม้เขาจะอาศัยโอสถประคองชีวิตไว้ได้อย่างยากลำบาก แต่ระดับการบำเพ็ญกลับหยุดอยู่ที่ขั้นสร้างฐาน ไม่ก้าวหน้าอีกเลย

ส่วนทารกน้อยที่เมื่อก่อนต้องให้เขาเที่ยวหาและป้อนนมสัตว์ บัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวงามสง่าแล้ว...

เอาเถิด ที่จริงต้องเรียกว่าสาวสะพรั่ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายเลือดมารเสน่ห์หรือไม่ เจียงซื่อตื่นรู้เรื่องความรักระหว่างชายหญิงตั้งแต่อายุยังน้อย

ตอนเด็กวัยเดียวกันยังเล่นโคลนอยู่ นางก็ชอบปีนเข้ามาซุกในอ้อมแขนเขา พอโตขึ้นอีกหน่อยก็เปลี่ยนเป็นสัมผัสเนื้อตัวเขาอย่างจงใจบ้างไม่จงใจบ้าง

ไม่ว่าเขาจะคอยตักเตือน สั่งสอน หรือแม้แต่ทำหน้าขึงขังลงโทษนางอย่างไร นางก็ดูจะมองเขาเป็นอย่างอื่น ไม่ใช่อาจารย์

ยิ่งกว่านั้น บัดนี้พลังของเขาถดถอย ขณะที่พรสวรรค์ของนางโดดเด่นยิ่งนัก ตั้งแต่ 8 ปีก่อน หรือก็คือตอนนางอายุ 10 ขวบ เขาก็สู้กับนางไม่ไหวแล้ว

โอสถวิเศษกับค่ายกลในหุบเขาแห่งนี้ กว่าครึ่งก็เป็นฝีมือของนาง

อาจารย์อย่างเขาในตอนนี้ ดูคล้ายถูกศิษย์เลี้ยงดูไว้ในกรงอย่างทะนุถนอมเสียมากกว่า

“อาเจียง อาจารย์เช็ดเองได้”

กู้ฉางเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉย

เจียงซื่อเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้ว มือขาวนวลทั้งสองกดมือที่เขายกขึ้นให้กลับลงไปเบา ๆ ปลายนิ้วเย็นนิด ๆ

นางเอ่ยเสียงอ่อนว่า

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้ร่างกายอาจารย์ไม่แข็งแรง ย่อมต้องให้ศิษย์คนเดียวของอาจารย์อย่างอาเจียงคอยปรนนิบัติด้วยตนเอง”

สิ้นเสียง นางก็ไม่รอให้กู้ฉางเกอตอบ ปลายนิ้วเรียวแตะเบา ๆ ไอพลังมารสีม่วงสายหนึ่งพลันแทรกซึมเข้าไปในแขนขาทั้งสี่ของเขา

กู้ฉางเกอรู้สึกว่าทั่วร่างหนักอึ้ง ร่างทั้งร่างถูกตรึงไว้บนเก้าอี้เอน ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

มุมปากเขากระตุกนิด ๆ ใช้กระบวนท่านี้อีกแล้ว

เจียงซื่อนั่งคร่อมลงบนตักเขา ต้นขาอุ่นร้อนแนบกับสีข้าง ก่อนโน้มตัวลงแกะกระดุมเสื้อของเขา

สาบเสื้อแยกออก เผยให้เห็นแผงอกที่ค่อนข้างผอมบาง

นางหยิบผ้าขนหนูอุ่นขึ้นมา แต่กลับไม่ลงมือเช็ดในทันที ดวงตาหยาดเยิ้มจ้องมองร่างกายเขาเขม็ง

แววตานั้นร้อนแรง แฝงความลุ่มหลงอย่างไม่คิดปิดบัง

“อึก”

เสียงกลืนน้ำลายดังชัดเจนเสียจนกู้ฉางเกอได้ยินถนัด

ใบหน้างดงามล่มเมืองของนางพลันแต้มสีแดงระเรื่อสองปื้น แม้แต่ปลายหูก็ย้อมเป็นสีแดงก่ำ จากนั้นนางก็รีบก้มหน้า วางผ้าขนหนูลงบนแผงอกเขาแล้วเช็ดอย่างแผ่วเบา

ทว่าท่าทางยั่วยวนปนเขินอายนั้นยังคงอยู่ หางตาของนางชำเลืองมองใบหน้าเขาเป็นระยะ

กู้ฉางเกอทั้งโกรธทั้งจนใจ

ความรู้สึกที่ศิษย์คนนี้มีต่อเขานับวันยิ่งไม่คิดปิดบัง

หากไม่หาทางจัดการ กระดูกแก่ ๆ อย่างเขาคงถูกศิษย์ทรยศคนนี้ล่วงเกินจนได้

เขาถอนหายใจ หลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน

“อาเจียง เจ้าอายุไม่น้อยแล้ว วิชามารก็บรรลุผลอยู่บ้าง ถึงเวลาออกไปฝึกฝนประสบการณ์สักครา”

มือของเจียงซื่อชะงัก

กู้ฉางเกอกล่าวต่อว่า

“เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าโลกภายนอกเป็นเช่นไร? รวมถึงชาติกำเนิดของเจ้าด้วย

อาจารย์รู้สึกว่า ด้วยพรสวรรค์ในการบำเพ็ญที่เหนือสามัญยิ่งกว่าตอนอาจารย์หนุ่ม ๆ ของเจ้า เจ้าย่อมไม่ใช่เผ่ามารธรรมดาเป็นแน่ ต้องเป็นทายาทของบุคคลสำคัญผู้หนึ่งในเผ่ามาร”

สิ้นเสียงเขา แววตาของเจียงซื่อก็มีหยาดน้ำคลอขึ้นมา

ดวงตาดอกท้อคู่นั้นพลันพร่าไปด้วยม่านน้ำ หางตาแดงระเรื่อ นางมองเขาอย่างน่าสงสาร

“อาจารย์รังเกียจที่อาเจียงเป็นภาระ เลยจะไล่อาเจียงไปหรือเจ้าคะ?”

ขณะพูด หยาดน้ำตาก็เอ่อคลออยู่ในดวงตา ราวกับจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

กู้ฉางเกอปวดหัวขึ้นมาทันที

มาอีกแล้วหรือ

ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ นางก็ต้องร้องไห้ให้เขาดู

แต่เขากลับทนเห็นนางร้องไห้ไม่ได้เสียด้วย

ไม่ใช่เพราะเขาใจอ่อนอะไรนักหนา เพียงแต่พอนางร้องไห้ขึ้นมา ก็ทำเอาลานบ้านปั่นป่วนไปหมด ทั้งร้องไห้ ทั้งโวยวาย แถมยังขู่จะผูกคอตายอีก

เขาจึงทำได้เพียงผ่อนน้ำเสียงลง ปลอบว่า

“อาจารย์ไม่ได้หมายความเช่นนั้น

เพียงแต่สิ่งที่อาจารย์บำเพ็ญเป็นวิชาของมนุษย์ ไม่ได้ช่วยการบำเพ็ญของเผ่ามารอย่างเจ้ามากนัก

พรสวรรค์ของเจ้าดีเยี่ยม อาจารย์ไม่อยากให้เส้นทางเซียนของเจ้าต้องล่าช้าเพราะเรื่องนี้”

เจียงซื่อสูดจมูก ใช้ผ้าขนหนูอุ่นเช็ดหน้าให้เขาอย่างแผ่วเบา

นางเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “อาเจียงไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ ขอแค่ได้อยู่กับอาจารย์ตลอดไป คอยปรนนิบัติอาจารย์ อาเจียงก็พอใจแล้ว”

พอเช็ดหน้าเสร็จ นางก็นำผ้าขนหนูไปจุ่มน้ำในอ่างอีกครั้ง บิดจนหมาด แล้วแนบลงข้างลำคอเขา

ทันใดนั้น นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยท่าทางออดอ้อน

“อีกอย่าง...”

“อาจารย์ทั้งซื่อบื้อ แม้แต่ทอดไข่ยังไม่รู้วิธี

ถ้าไม่มีอาเจียงทำอาหารให้ท่าน เกรงว่าท่านคงอดอาหารถึงเก้ามื้อในสามวัน แบบนี้อาเจียงจะวางใจได้อย่างไร?”

สีหน้ากู้ฉางเกอแข็งค้าง เขินจนต้องเบือนหน้าหนี

คำพูดนี้ก็ไม่ผิดนัก

นับแต่ระดับการบำเพ็ญร่วงลงมาถึงขั้นสร้างฐาน เขาก็ต้องกินธัญพืชอาหารมนุษย์จริง ๆ

เด็กคนนี้รู้ความ ตั้งแต่อายุ 8 ขวบก็ปีนขึ้นไปบนม้านั่งเตี้ย ๆ ทำอาหารให้เขากิน บัดนี้ฝีมือปรุงอาหารของนางล้ำเลิศ เชี่ยวชาญทั้งทอด ผัด นึ่ง และต้ม แม้แต่อาหารบำรุงด้วยโอสถก็ยังทำออกมาได้ทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติครบถ้วน

เขาเองก็เริ่มชินกับการมีนางอยู่ข้างกายเสียแล้ว

แต่เพื่อไม่ให้ถูกศิษย์ล่วงเกิน เขายังคงปากแข็งว่า:

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป