ยังไม่พอ...
ยังไม่พอ!
.......
เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากในป่าอย่างกะทันหัน ชนเขาจนกระเด็นออกไป!
“อา...”
หยุนซูพิงต้นไม้แล้วทรุดนั่งลงกับพื้น ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตามองเงาดำนั้น
หลังน้ำตาร่วงลงมา สายตาของเธอก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ใต้แสงจันทร์ กวางป่าตัวหนึ่งยืนเชิดหน้าอย่างสง่างามทั่วร่างเปล่งแสง งดงามจนเกินบรรยาย
เป็นเซี่ยเอ่อร์...
ดูเหมือนเขาจะตัวใหญ่ขึ้น
หยุนซูจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย เซี่ยเอ่อร์หันกลับมา เธอถึงเพิ่งสังเกตว่าดวงตาของเขาก็เป็นสีแดงเช่นกัน...
เหมือนอี๋เซินเมื่อครู่ไม่มีผิด...
เซี่ยเอ่อร์มองเธอด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะหันไปมองอ้ายหลี่เค่อที่ถูกเขาชนกระเด็นออกไป
อ้ายหลี่เค่อผุดลุกขึ้นจากพุ่มไม้ จ้องเซี่ยเอ่อร์เขม็งพลางกัดฟันกรอด “ไอ้สัตว์เดรัจฉานสารเลว!”
พอได้ยินเสียงของเขา สีหน้าหยุนซูก็กลับมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง
เซี่ยเอ่อร์ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาสีแดงฉานจ้องอ้ายหลี่เค่อไม่วางตา “คืนนี้ไม่ควรเป็นคืนจันทร์เต็มดวง อ้ายหลี่เค่อ นี่เป็นฝีมือนายใช่ไหม?”