ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทะมึนลงมา ราวกับปีศาจกินคนที่ขังหยุนซูไว้ภายใน
อ้ายหลี่เค่อยืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น ขนตาหลุบต่ำ ดวงตาลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
หยุนซูมองเขาด้วยริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาทั้งคู่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “ฮือ... อย่าเข้ามานะ...”
“หึ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น จู่ ๆ อ้ายหลี่เค่อก็ก้มตัวลง เอื้อมมือยกเธอขึ้นมา
“อ๊ะ!”
หยุนซูกรีดร้อง มือทั้งสองปัดป่ายทุบตีเขาอย่างสะเปะสะปะ
แต่คราวนี้อ้ายหลี่เค่อคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้ ป้องกันไม่ให้กรงเล็บข่วนเขาอีก
“ถ้าทำให้ฉันเลือดออกอีก ฉันจะตัดเล็บเธอให้หมด!”
เขาขู่เสียงเข้ม...
......
เห็นว่าเธอเชื่อฟังดี อ้ายหลี่เค่อจึงยิ้มอย่างพอใจ เขาโอบเอวหยุนซูไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วพาเธอเดินออกไป
ความหวาดกลัวที่ไม่รู้ที่มาผุดขึ้นในใจ หยุนซูสั่นเทามากขึ้นเรื่อย ๆ
อาจเป็นสัญชาตญาณของสัตว์ก็ได้ เธอมั่นใจว่าเรื่องที่อ้ายหลี่เค่อกำลังจะทำต่อจากนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่!
“คุณพ่อมดาน... จะพาฉันไปไหน...”
เธอยังอดเอ่ยปากถามไม่ได้ น้ำเสียงสะอื้นหนัก
อ้ายหลี่เค่อส่งเสียงฮึมฮัมอย่างอารมณ์ดี น้ำเสียงอ่อนโยนลงมาก “อืม อีกเดี๋ยวก็รู้เอง”
หยุนซูขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย เขายกแขนขึ้น แล้วจับเธอพาดบ่าในคราวเดียว “อย่าขยับ”
“ฮือ ๆ...”
หยุนซูห้อยอยู่บนตัวเขา ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวและน้อยใจ