...
“ที่รัก จะเอาแต่สนใจตัวเองไม่ได้นะ”
หยุนซูอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดของอี๋เซินทำให้เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร
......
ใต้แสงจันทร์ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง แล้วพลันสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยอันตราย
“อ๊ะ!”
หยุนซูสะดุ้งตกใจ...
ครู่ใหญ่ต่อมา เมื่อหยุนซูมองไปอีกครั้ง ด้านหลังต้นไม้สีดำมืดกลับไม่มีอะไรอยู่เลย
เปลือกตาของเธอปรือลงอย่างอ่อนแรง ก่อนจะถูกอี๋เซินอุ้มกลับเข้าไปด้านใน
ส่วนด้านนอกกระท่อมไม้ในเวลานี้ มีเงาร่างสูงใหญ่ยืนอยู่กลางความมืด ดวงตาเปี่ยมความตื่นเต้นจับจ้องห้องที่มีแสงเทียนส่องสว่างอย่างละโมบ “เห็นเธอแล้ว...”
เช้าวันถัดมา หยุนซูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น