เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเธอ ชายหนุ่มก็ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เดี๋ยวผมให้คนไปค้นหาแถวผืนน้ำใกล้ ๆ นะ ไม่ต้องกังวล”
หยุนซูจึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เมื่อเดินอ้อมแนวป่าออกมา ปราสาทโอ่อ่าหลังหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า
ใต้ท้องฟ้าสีครามและหมู่เมฆขาว ทิวทัศน์เบื้องหน้างดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมัน
เมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายของหยุนซู ชายหนุ่มก็หัวเราะในลำคอเบา ๆ “ชอบที่นี่เหรอ?”
หยุนซูเก้อเขินเล็กน้อย จึงละสายตากลับมา
รอบนอกปราสาทมีทหารยามอยู่มากมาย ทุกคนสวมเกราะแบบเดียวกัน ดูเหมือนผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
ตรงลานกว้างหน้าปราสาทมีน้ำพุขนาดใหญ่ที่สร้างอย่างประณีต น้ำดูใสสะอาดอย่างยิ่ง สะท้อนแสงระยิบระยับท่ามกลางแดด
หยุนซูขดตัวอยู่ในเสื้อคลุมผู้ชายตัวเดียวที่พอจะใช้ปกปิดร่างกายได้ ขาท่อนล่างที่โผล่พ้นออกมาขยับอย่างกระสับกระส่าย
ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งก็เดินกึ่งวิ่งออกมาจากข้างใน
คนที่เดินนำเป็นชายหนุ่มในชุดหางปลา รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ผมที่หวีเสยไปด้านหลังเรียบร้อยไร้ที่ติ
เมื่อเห็นทั้งสองคน เขาก็ก้มตัวลงอย่างนอบน้อม “องค์ชาย คุณกลับมาแล้วครับ”
หยุนซูมองเขาอย่างประหม่า มือที่คล้องแขนชายหนุ่มเผลอกระชับแน่นขึ้น “เขาเรียกคุณว่าองค์ชายเหรอ?”