สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป แต่อ้ายหลี่เค่อเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก แทบจะชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าหยุนซู
เขายื่นมือออกไป คว้าข้อเท้าของหยุนซูที่ลอยอยู่กลางอากาศไว้แน่น!
“อ๊า!”
ความรู้สึกไร้น้ำหนักแล่นวาบเข้ามาทันที หยุนซูร้องตกใจ ก่อนร่างจะถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของอ้ายหลี่เค่อ
คมมีดเย็นเยียบจ่ออยู่ที่ลำคอ เสียงหายใจแหบพร่าของอ้ายหลี่เค่อดังอยู่ข้างหู “อย่าขยับนะ”
“ที่จริงฉันก็เสียดายอยู่เหมือนกัน...”
น้ำเสียงของเขาเจือความอาลัยอยู่บ้าง มีดในมือค่อย ๆ ลากไปตามผิวกายของหยุนซู
หยุนซูตกใจจนตัวสั่นไปหมด ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตามองอี๋เซินกับเก๋อเอ่อร์ซือที่อยู่ไม่ไกล “ฮือ...ช่วยฉันด้วย...”
อี๋เซินหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันแน่นจนแทบแตก “อ้ายหลี่เค่อ อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!”
เก๋อเอ่อร์ซือแยกเขี้ยวคำราม ร่างกายมีเค้าลางว่าจะกลายร่างเป็นสัตว์ร้าย
เขาจ้องอ้ายหลี่เค่อด้วยแววตาดุดัน “ถ้าแกกล้าทำร้ายเธอ ฉันฆ่าแกแน่!”
อ้ายหลี่เค่อเห็นท่าทางตึงเครียดของทั้งคู่ สีหน้าก็ยิ่งหงุดหงิด “หุบปากให้หมด!”
เขาแค่นหัวเราะ ปลายมีดเชยคางหยุนซูขึ้น “ทำตัวดี ๆ นะ ฉันจะพยายามไม่ทำให้เจ็บ ตกลงไหม?”
น้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนผิดปกติ หยุนซูมองเขาด้วยดวงตาโตที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย “ฉันไม่เอา...ฉันไม่อยากตาย...”
อ้ายหลี่เค่อจงใจทำให้คนอีกสองคนเห็นภาพนี้
หยุนซูถูกมีดข่มขู่จนไม่กล้าขยับ ได้แต่ร้องไห้อย่างน้อยใจ
......
อ้ายหลี่เค่อก้มมองเธอ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เดิมทีแค่เอาเศษเสี้ยวของเธอออกมาก็พอแล้ว...”