พื้นที่คับแคบเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด หยุนซูมองไปทางประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “อี๋เซิน...”
อี๋เซินยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องใต้หลังคา แววตาหม่นมืดราวกับบ่อน้ำลึกไร้ก้นบึ้ง “ดูสนุกไหม?”
หยุนซูถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน...”
ทันใดนั้น อีกฝ่ายก็เดินตรงมาทางนี้
เธอสะดุ้งตกใจ เท้าถอยหลังไปเอง ก่อนจะสะดุดเข้ากับบางสิ่ง ขาอ่อนจนทรุดลงนั่งกับพื้น “อ๊ะ!”
ฝ่ามือเจ็บแปลบ เธอประคองมือของตัวเองไว้ ดวงตาคลอหยาดน้ำตา ก่อนเงยหน้ามองอี๋เซิน “อย่าฆ่าฉันนะ ฮือ...”
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เหมือนภาพที่เธอจินตนาการไว้ หลังเดินเข้ามาใกล้ อี๋เซินก็ก้มลงเก็บสมุดบันทึกบนพื้น
เขาปัดฝุ่นออกจากสมุด แล้วดึงหยุนซูให้ลุกขึ้น
หยุนซูตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจ
พอลุกขึ้นยืน เธอก็มองอี๋เซินอย่างระมัดระวังด้วยดวงตาชุ่มน้ำ “ขอโทษนะ อี๋เซิน... ฉันไม่ควรแอบอ่านบันทึกของคุณเลย”
อี๋เซินปล่อยมือเธอ พลางถอนหายใจเบา ๆ “ไม่เป็นไร”
เขาก้มมองสมุดบันทึกในมือ แล้วพลิกต่อจากหน้าสุดท้ายที่หยุนซูเปิดค้างไว้
“มนุษย์หมาป่าพวกนั้นทั้งป่าเถื่อนและโลภมาก พวกมันฆ่าพ่อแม่ของฉันเพื่อแย่งสิ่งนั้นไป แต่ก็ไม่ได้สิ่งนั้นไปอยู่ดี”
เขาอ่านด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ปลายนิ้วยาวพลิกหน้ากระดาษอีกครั้ง “วันนี้ฉันรู้สึกแย่มาก พระจันทร์ข้างนอกกลมเต็มดวง ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเรียกหา...”