สุดท้ายเซี่ยเอ่อร์ก็ยอมมอบเศษหัวใจแห่งพนาให้หยุนซู
แต่ก่อนหน้านั้น เขาให้หยุนซูสาบานว่าเมื่อได้หัวใจแห่งพนาครบสมบูรณ์แล้ว เธอจะไม่ยกมันให้เผ่าหมาป่า
“ฉันสาบานว่า ถ้าฉันหลอกพวกคุณ ขอให้ฉันต้อง...”
เธอพูดยังไม่ทันจบ อี๋เซินก็ยื่นมือมาปิดปากเธอ “ไม่ต้องหรอก”
ขนตาของเขาหลุบลง ทอดเงาบดบังดวงตา แววตาอ่อนโยนจนหยุนซูรู้สึกใจสั่น
อี๋เซินบีบแก้มเธอเบา ๆ แล้วเหลือบมองไปทางเซี่ยเอ่อร์ “ฉันสาบานแทนเธอได้ เซี่ยเอ่อร์ นายต้องการแบบนั้นไหม?”
หน้าเซี่ยเอ่อร์เขียวคล้ำ เขากลอกตาอย่างหงุดหงิด ก่อนหยิบเศษหัวใจแห่งพนาออกมา
เศษชิ้นนี้มีขนาดแตกต่างจากของอี๋เซินเล็กน้อย ทั้งรูปร่างก็ไม่เหมือนกันด้วย
หยุนซูยังมองไม่ทันชัด ของสิ่งนั้นก็ราวกับถูกบางอย่างเรียกหา ก่อนจะพุ่งเข้าไปตรงท้ายทอยของเธอ
【ติ๊ง ตรวจพบลมหายใจของสิ่งมีชีวิต ค่ามลพิษทางจิตใจของผู้เล่น -20 ค่ามลพิษทางจิตใจปัจจุบัน 20】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ดวงตาของหยุนซูก็เป็นประกายอีกครั้ง
เธออดยิ้มตาหยีไม่ได้ ก่อนหันไปพูดกับเซี่ยเอ่อร์อย่างหวานหยด “ขอบคุณนะ เซี่ยเอ่อร์~”
หน้าเซี่ยเอ่อร์แดงก่ำในพริบตา
เขาขมวดคิ้ว น้ำเสียงฟังดูดุอยู่บ้าง แต่แววตากลับล่อกแล่กอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ต้องหรอก!”
หยุนซูกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหันไปมองอี๋เซินอย่างจนใจ พลางถอนหายใจ “อี๋เซิน เราไปกันเถอะ”