หยุนซูที่กำลังหลับสนิทขมวดคิ้ว ขนตายาวตรงหางตาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชื้นไปด้วยไอหมอก
.......
ลู่ซือเอินสวมถุงมือสีขาวกลับเข้าที่ ก่อนจะกลับมามีท่าทีเย็นชาเช่นเดิม
“คุณหนูหยุนซู ได้เวลารับประทานอาหารแล้วครับ”
สมองของหยุนซูพร่าเลือนราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอก เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น ก่อนจะนั่งตัวตรงอย่างเชื่องช้า
เธอมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยความงุนงง “คุณพ่อบ้าน ฉันหลับไปเหรอคะ”
หางตาของชายหนุ่มยังมีรอยแดงจาง ๆ เขาจ้องมองหยุนซูพลางตอบด้วยน้ำเสียงใสเย็น “อาจจะครับ เรียกผมด้วยชื่อก็ได้ ลู่ซือเอิน”
หยุนซูพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ ลู่ซือเอิน คุณมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ”
เมื่อครู่เธอไม่ได้ยินสิ่งที่ลู่ซือเอินพูด เขาจึงทวนอีกครั้ง “ผมมาเรียกคุณไปรับประทานอาหารครับ เตรียมมื้อกลางวันไว้ข้างล่างแล้ว องค์ชายกำลังรอคุณอยู่”
“อ๋อ”
หยุนซูยังมึนงงอยู่เล็กน้อย เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนลุกจากเตียง
“ไปกันเถอะค่ะ”
เธอเพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว ขาก็อ่อนยวบ ร่างทั้งร่างเซไปข้างหน้า “อ๊ะ...”
วินาทีถัดมา แขนข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอไว้
เธอแนบอยู่กับแผงอกกว้างของชายหนุ่ม มือกดลงบนเสื้อหางนกกระจอกของเขา “ขะ...ขอบคุณค่ะ”