เสียงผิวปากดังแว่วมาอย่างสบายอารมณ์ ท่วงทำนองฟังดูร่าเริง
เสียงนั้นค่อย ๆ ใกล้เข้ามา หยุนซูเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
แต่ความหวาดกลัวรุนแรงทำให้ขาอ่อนแรง เดินไปได้ไม่ไกลก็สะดุดล้มลงกับพื้น «อ๊ะ!»
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจากข้อศอก หมวกบนศีรษะกระเด็นหลุดออกไปตามแรงล้ม
หยุนซูรีบลุกขึ้นอย่างตื่นตระหนก แล้วหันไปมองคนที่เดินเข้ามา
ชายร่างกำยำสูงเกือบ 190 เซนติเมตรยืนตระหง่านราวกับกำแพง เงาของเขาทอดลงมาปกคลุมหยุนซู
เธอนั่งอยู่บนพื้น เงยหน้ามองอีกฝ่าย ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด «คุณ...คุณเป็นใคร?»
ชายคนนั้นสวมเสื้อหนังล่าสัตว์สีน้ำตาลเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นเหนือข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เส้นเลือดปูดนูน
ด้านนอกสวมเสื้อกั๊กสีดำที่เปิดอ้าอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นเข็มขัดหนังที่คาดอยู่ตรงเอว
ขาของเขายาวมาก ใต้รองเท้าบูตเป็นน่องที่ดูแข็งแรงทรงพลัง
หยุนซูตัวสั่นขณะค่อย ๆ มองขึ้นไป ก็เห็นเขาสวมหมวกปีกกว้างสีดำ ใต้เงาปีกหมวก ใบหน้าหล่อเหลามีแววชั่วร้ายอย่างยิ่ง
นิ้วยาวเรียวเคาะมีดล่าสัตว์ที่ห้อยอยู่ตรงเอวเบา ๆ เขาเลียฟันที่คันยุบยิบ ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าหยุนซูแล้วนั่งยอง ๆ ลง
«ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลย ออกมาคนเดียวได้ยังไง?»