หมายความว่า...ยังไง?
หยุนซูนิ่งค้าง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความงุนงง
อี๋เซินขมวดคิ้วแน่น กำดาบในมือแล้วพุ่งเข้าใส่อ้ายหลี่เค่ออย่างรวดเร็ว «พูดมากเกินไปแล้ว»
คมดาบฟาดเข้าใส่อย่างฉับพลัน หลังจากลวงท่าหนึ่ง อี๋เซินก็กระชากหยุนซูออกจากอ้อมแขนของอ้ายหลี่เค่ออย่างแรง
อี๋เซินถอนหายใจโล่งอก ก่อนตะโกนไปยังมุมหนึ่ง «เก๋อเอ่อร์ซือ รับไว้!»
หยุนซูยังไม่ทันตั้งตัว ร่างก็ถูกเหวี่ยงออกไปแล้ว
เธอร้องตกใจ ก่อนจะถูกอ้อมกอดอุ่น ๆ รับไว้ได้ทันก่อนร่างแตะพื้น
ไม่ได้เจอกันนาน กลิ่นอายของเก๋อเอ่อร์ซือก็ดูแปลกหน้าไปบ้างแล้ว
เก๋อเอ่อร์ซือจ้องเธอด้วยดวงตาสีเขียวเข้มเปี่ยมรัก «ที่รัก ผมคิดถึงคุณมาก»
สิ้นเสียง อี๋เซินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา «ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนั้น»
อี๋เซินพลิกด้ามดาบในมือ สีหน้าเคร่งขรึมขณะมองอ้ายหลี่เค่อ «ตอนนี้นายไม่มีทางชนะแล้ว»
สีหน้าของอ้ายหลี่เค่อบิดเบี้ยวจนน่ากลัว
เขากำดาบล่าสัตว์แน่น ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องเก๋อเอ่อร์ซือ «ทำไมนายถึงไม่เป็นอะไร?»
คำสาปในคืนจันทร์เต็มดวงยังไม่ถูกคลาย อี๋เซินตื่นขึ้นก่อนกำหนดในฐานะครึ่งสัตว์ยังพอเข้าใจได้ แต่ทำไมเก๋อเอ่อร์ซือถึงเป็นปกติ?
ตอนนี้เก๋อเอ่อร์ซืออยากกอดหยุนซูแล้วจูบเธอสักที แต่เห็นได้ชัดว่ายังไม่ใช่เวลา
เขาปล่อยเธอ แล้วบอกให้ไปหลบอยู่ข้าง ๆ
หยุนซูเชื่อฟัง ขดตัวอยู่ตรงมุม หูขนปุยบนศีรษะโผล่พ้นพุ่มหญ้า
ชายทั้งสามเหลือบมอง ก่อนจะเงียบและหันกลับไปสนใจเรื่องตรงหน้า
เก๋อเอ่อร์ซือเดินไปยืนข้างอี๋เซิน แม้จะยังไม่ชอบหน้าอีกฝ่าย แต่ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็นับว่าราบรื่นดี