...
หยุนซูร้องไห้จนขอบตาแดง ขณะเตรียมยาปรุงให้ลานเนียร์ ส่วนลานเนียร์ก็กอดเธอจากด้านหลัง ปลายคางแหลมวางลงบนไหล่เธอเบา ๆ «ว้าว ท่านแม่มดทะเลเก่งจังเลย~»
เขาทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง หยุนซูถูกชมจนเขินนิด ๆ «ก็ไม่เท่าไรหรอก»
อาจเป็นเพราะนี่คือเนื้อเรื่องหลัก ในหัวของหยุนซูจึงมีสูตรปรุงยาที่ครบถ้วนสมบูรณ์อยู่ชุดหนึ่ง
ลานเนียร์โอบเธอไว้หลวม ๆ ริมฝีปากแดงจูบแก้มเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า «ท่านแม่มดทะเล...ตัวคุณหอมจังเลย เป็นกลิ่นยาด้วยหรือเปล่า?»
«อืม...ไม่ใช่...»
มือของหยุนซูสั่นเล็กน้อย เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นข้างหู
ในที่สุดลานเนียร์ก็เลิกก่อกวน
หยุนซูหยดยาสีแดงขวดสุดท้ายลงในขวด แล้วจ้องขวดยาอย่างกระวนกระวาย
ไม่นานนัก ยาก็เปลี่ยนเป็นสีใส
เธอถอนหายใจโล่งอก
«เรียบร้อยแล้ว ลานเนียร์ ยานี่ออกฤทธิ์ได้ 7 วัน เอาไป...»
ขณะที่เธอถือขวดหันกลับมา ลานเนียร์ก็ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง
ติดคนจังเลย!
เธอโยนยาใส่เขาอย่างดุดัน «คุณควรไปได้แล้ว!»
ลานเนียร์ยื่นมือรับ ริมฝีปากงดงามยกโค้งขึ้นบาง ๆ «อืม...แม่มดทะเลของผมโกรธแล้วสินะ»
หยุนซูส่งเสียงฮึดฮัด แล้วหันหลังให้ด้วยท่าทางกระเง้ากระงอด