หยุนซูเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
อี๋เซินหัวเราะเบา ๆ จูงมือเธอเดินต่อไปข้างหน้า “คุณไม่ได้กำลังตามหาหัวใจแห่งพนาอยู่เหรอ?”
หยุนซูเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย สมองยังมึนงงอยู่บ้าง “ฉันกำลังหา... ไม่สิ ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันเป็น...”
ตอนนี้ในหัวเธอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “ฉันงงไปหมดแล้ว”
อี๋เซินหยุดเดินแล้วหันมาหาเธอ “ผมบอกแล้วไงว่าคุณไม่ใช่คนแรก”
เขาเม้มปาก แววตาฉายความสับสนวูบหนึ่ง “ผมไม่รู้ว่าพวกคุณมาจากไหน... แต่ไม่ว่าคนก่อนหน้านี้จะมีสถานะอะไร จุดหมายสุดท้ายของทุกคนก็คือหัวใจแห่งพนา”
“หยุนซู ตั้งแต่ตอนที่คุณปรากฏตัวที่บ้านคุณยาย ผมก็รู้แล้วว่าคุณเองก็เป็นเหมือนกัน”
หัวใจของหยุนซูเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เธอขยับริมฝีปาก เสียงสั่นเครือ “ฉัน...”
อี๋เซินมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหายไป ทุกครั้งที่ผมบอกตัวตนของพวกเขา พวกเขาก็จะหายไปเฉย ๆ... หลังจากนั้นผมเลยไม่พูดอีก”
“แต่ถึงผมไม่พูด พวกเขาก็ยังตายด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา...”
“จนกระทั่งผมพบว่าหัวใจแห่งพนาสามารถปิดกั้นพลังประหลาดนั่นได้ชั่วคราว...”
เขาขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่แน่ใจ “บางทีพวกเขาอาจไม่ได้หายไป... หยุนซู พวกเขาตายกันหมดแล้วใช่ไหม?”
ใบหน้าของหยุนซูซีดลง น้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัว “ใช่... ตายแล้ว”
ราวกับคำคำนั้นช่วยเตือนสติเธอ ในที่สุดเธอก็ตั้งหลักได้บ้าง “ทำไมคุณถึงจำเรื่องพวกนั้นได้?”