วิถียุทธ์ทะลุเทพ: พลังเสริมของข้าคงอยู่ชั่วนิรันดร์

ตอนที่ 47 บทกวี

6 นาที· 1.5K คำ

ผู้ติดตามมองอันหลานเหวี่ยงทวนเจิ้นเยว่หนัก 920 ชั่งได้อย่างสบาย ๆ แล้วอดจุ๊ปากด้วยความทึ่งไม่ได้

แม้อันหลานจะฝึกยุทธ์จนส่วนสูงพุ่งพรวดขึ้นมาเกิน 1.7 เมตรในช่วงนี้

แต่ใบหน้ายังคงอ่อนเยาว์สมวัย 14 ปี

ผู้ติดตามแอบคาดเดาฐานะของอันหลานอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอัจฉริยะหนุ่มจากตระกูลใหญ่ตระกูลใดในอำเภอฉีสุ่ย

ไม่นานอันหลานก็จ่ายเงิน 500 ตำลึงเงิน แล้วนำทวนยาวเล่มนี้กลับไป

ถึงตอนนี้ บนตัวเขาเหลือเงินเพียง 7 ตำลึง

ก่อนออกจากบ้านยังพกเงินติดตัวมาเกือบ 2,000 ตำลึงเงิน บัดนี้กลับเหลือเพียง 7 ตำลึง

“ฝึกยุทธ์นี่ช่างผลาญเงินราวกับสายน้ำจริง ๆ”

อันหลานอดส่ายหน้าไม่ได้ ทั้งที่พลังเสริมของเขามีผลถาวรแท้ ๆ ยังสิ้นเปลืองเงินถึงเพียงนี้

ส่วนพวกที่กินโอสถเพิ่มพลังได้ผลเพียงครั้งเดียว คงเป็นหลุมไร้ก้นอย่างแท้จริง

ทว่าอันหลานยังไม่รู้ตัวว่า สิ่งที่ช่วยให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นเร็วที่สุด แท้จริงแล้วคือ[หมัดยาวปฐมกษัตริย์—เจตจำนง]

ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ต่อให้กินโอสถไม่หยุด กินปลาสมบัติทุกมื้อ แล้วยังแช่ยาสมุนไพรล้ำค่าในอ่างอาบน้ำ

ก็ทำให้พลังปราณและปราณโลหิตแทบไม่ขาดสายได้จริง

แต่การทะลวงด่านของเคล็ดวิชา จะไร้คอขวดได้อย่างไร

ไม่มีใครเหมือนอันหลาน ที่มีเงาจำลองระดับ[เจตจำนง]อยู่ในห้วงความคิด คอยให้เขาสังเกตและเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา

จากเงิน 7 ตำลึงที่เหลือ อันหลานใช้ไป 3 ตำลึง แบ่ง 1 ตำลึงเป็นค่าอาหารและที่พักในสำนักศึกษาของน้องชาย

อีก 2 ตำลึงนำไปซื้อของบางอย่าง ส่วนหนึ่งให้น้องชาย อีกส่วนให้ท่านอาโจว อันผิงน้องชายของเขาอยู่ในสำนักศึกษา และปกติท่านอาโจวก็คอยดูแลอยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป