ผู้ติดตามมองอันหลานเหวี่ยงทวนเจิ้นเยว่หนัก 920 ชั่งได้อย่างสบาย ๆ แล้วอดจุ๊ปากด้วยความทึ่งไม่ได้
แม้อันหลานจะฝึกยุทธ์จนส่วนสูงพุ่งพรวดขึ้นมาเกิน 1.7 เมตรในช่วงนี้
แต่ใบหน้ายังคงอ่อนเยาว์สมวัย 14 ปี
ผู้ติดตามแอบคาดเดาฐานะของอันหลานอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าเป็นอัจฉริยะหนุ่มจากตระกูลใหญ่ตระกูลใดในอำเภอฉีสุ่ย
ไม่นานอันหลานก็จ่ายเงิน 500 ตำลึงเงิน แล้วนำทวนยาวเล่มนี้กลับไป
ถึงตอนนี้ บนตัวเขาเหลือเงินเพียง 7 ตำลึง
ก่อนออกจากบ้านยังพกเงินติดตัวมาเกือบ 2,000 ตำลึงเงิน บัดนี้กลับเหลือเพียง 7 ตำลึง
“ฝึกยุทธ์นี่ช่างผลาญเงินราวกับสายน้ำจริง ๆ”
อันหลานอดส่ายหน้าไม่ได้ ทั้งที่พลังเสริมของเขามีผลถาวรแท้ ๆ ยังสิ้นเปลืองเงินถึงเพียงนี้
ส่วนพวกที่กินโอสถเพิ่มพลังได้ผลเพียงครั้งเดียว คงเป็นหลุมไร้ก้นอย่างแท้จริง
ทว่าอันหลานยังไม่รู้ตัวว่า สิ่งที่ช่วยให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นเร็วที่สุด แท้จริงแล้วคือ[หมัดยาวปฐมกษัตริย์—เจตจำนง]
ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ต่อให้กินโอสถไม่หยุด กินปลาสมบัติทุกมื้อ แล้วยังแช่ยาสมุนไพรล้ำค่าในอ่างอาบน้ำ
ก็ทำให้พลังปราณและปราณโลหิตแทบไม่ขาดสายได้จริง
แต่การทะลวงด่านของเคล็ดวิชา จะไร้คอขวดได้อย่างไร
ไม่มีใครเหมือนอันหลาน ที่มีเงาจำลองระดับ[เจตจำนง]อยู่ในห้วงความคิด คอยให้เขาสังเกตและเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา
จากเงิน 7 ตำลึงที่เหลือ อันหลานใช้ไป 3 ตำลึง แบ่ง 1 ตำลึงเป็นค่าอาหารและที่พักในสำนักศึกษาของน้องชาย
อีก 2 ตำลึงนำไปซื้อของบางอย่าง ส่วนหนึ่งให้น้องชาย อีกส่วนให้ท่านอาโจว อันผิงน้องชายของเขาอยู่ในสำนักศึกษา และปกติท่านอาโจวก็คอยดูแลอยู่