“เฉินอี้ เราหย่ากันเถอะ!”
เหอชูเหยาตบสัญญาหย่าลงบนโต๊ะชา มองเฉินอี้ด้วยสายตาเย็นชา
เวลานี้เฉินอี้เอนศีรษะพิงพนักโซฟา บุหรี่ในมือจวนจะไหม้ถึงนิ้วอยู่แล้ว
เขาหลับตาพริ้ม คล้ายกำลังหลับสนิท
ผ่านมาครึ่งปีแล้ว ในที่สุดเหอชูเหยาก็พูดประโยคนี้ออกมา
เฉินอี้เองก็เคยรุ่งโรจน์มาก่อน
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาร่วมมือกับเพื่อนหลายคนก่อตั้งธุรกิจ เพียงสามปีก็มีทรัพย์สินหลายสิบล้าน กลายเป็นเศรษฐีรุ่นแรกที่โด่งดังในหมู่เพื่อนฝูง
ส่วนเหอชูเหยาเป็นนักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาในบริษัท สดใสร่าเริง รูปร่างเซ็กซี่หน้าตาสะสวย
เพราะมีโอกาสทำงานร่วมกันบ่อยครั้ง ทั้งสองจึงคบหากันอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะจดทะเบียนสมรสกัน
ทั้งความรักและหน้าที่การงานต่างก็ประสบความสำเร็จ เฉินอี้จึงภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
เขารักเหอชูเหยามาก ทะนุถนอมเธอราวกับแก้วตาดวงใจ แม้แต่แม่และน้องชายของเธอ เขาก็ยังยอมตามใจทุกอย่าง
เขารักษาโรคให้แม่ของเธอ ส่งเสียให้น้องชายเรียน ซื้อบ้านซื้อรถให้ ทั้งออกเงินและลงแรงโดยไม่เคยลังเล
ทว่าใครจะคาดคิดว่าโชคชะตาจะพลิกผัน
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นหลังแต่งงานได้หนึ่งปี
บริษัทของเฉินอี้ล้มละลายกะทันหัน ไม่เพียงสูญเสียทรัพย์สินทั้งหมด แต่ยังมีหนี้สินท่วมหัว
ตอนแรกเหอชูเหยายังคอยปลอบโยนเขาอย่างดี ทั้งให้กำลังใจและสนับสนุนให้เขาลุกขึ้นใหม่
แต่ความอบอุ่นนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน
เมื่อเวลาผ่านไป เหอชูเหยาก็ราวกับกลายเป็นคนละคน
เธอมองเฉินอี้อย่างไรก็ขัดหูขัดตา คอยเยาะเย้ยถากถาง กล่าวโทษและดุด่าอยู่เสมอ
ทำอาหารก็หาว่ากับข้าวเค็มเกินไป
นอนก็หาว่าเสียงกรนดังเกินไป
สูบบุหรี่ก็หาว่าไม่ใส่ใจสุขภาพของเธอ...
ไม่ว่าเฉินอี้จะทำอะไรก็ผิดไปหมด ในสายตาเธอ เขาเป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง
ผู้ชายที่ล้มเหลว แม้แต่หมาก็ยังรังเกียจ!
ขณะเดียวกัน หน้าที่การงานของเหอชูเหยากลับเริ่มมีโอกาสพลิกผัน
ก่อนแต่งงาน เหอชูเหยาเห็นเฉินอี้ทำธุรกิจได้รุ่งเรือง จึงอยากลองทำธุรกิจดูบ้าง
แต่เธอไม่มีทั้งเงินและประสบการณ์ จึงอ้อนวอนให้เฉินอี้ช่วย
เฉินอี้ทยอยลงทุนให้เธอสองล้าน เพื่อให้ลองทำธุรกิจ ทั้งยังช่วยเหลือเธอทุกขั้นตอน
ตั้งแต่เลือกโครงการไปจนถึงลงมือบริหาร ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
แต่ถึงกระนั้น พอเหอชูเหยารับช่วงต่อ ธุรกิจก็ยังซบเซาแทบไปไม่รอด
ทว่าเมื่อสามเดือนก่อน จู่ ๆ บริษัทของเธอก็เข้าตากองทุนร่วมลงทุน และได้รับเงินลงทุนถึงยี่สิบล้าน
เหอชูเหยารวยขึ้นชั่วข้ามคืน ทั้งคนก็เปลี่ยนไปในพริบตา
และยิ่งดูแคลนเฉินอี้มากขึ้นไปอีก
“เงียบแล้วจะหนีปัญหาได้หรือไง? เราสองคนไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันอีกต่อไปแล้ว ฝืนอยู่ด้วยกันก็มีแต่จะไม่ดีกับใคร แยกทางกันดี ๆ ไม่ดีกว่าหรือ”
เมื่อเห็นเฉินอี้หลับตาเงียบไม่พูดไม่จา เหอชูเหยาก็เดือดดาล น้ำเสียงยิ่งเย็นชา
เธอเกลียดผู้ชายแบบนี้ที่สุด
‘ฉันหมดรักคุณแล้ว แต่คุณกลับยังไม่ยอมปล่อยมือ เอาแต่ตามตื๊อไม่เลิก’
ตูม!
ในตอนนั้นเอง เธอรู้สึกได้ว่าร่างของเฉินอี้ตรงหน้าแผ่พลังอำนาจลึกลับออกมาอย่างฉับพลัน
พลังอำนาจนั้นทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว
นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เธอตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
แต่เพียงชั่วพริบตา พลังอำนาจนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
บางที...เธอคงตาฝาดไปเอง!
เหอชูเหยาพยายามสงบใจจากความหวาดผวา และไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ตอนนี้เฉินอี้กำลังฝันอยู่
ความฝันนี้กินเวลายาวนานถึงสองร้อยปี
ในความฝัน เฉินอี้ได้เข้าไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน และพบกับหญิงสาวในชุดแดงคนหนึ่ง
หญิงสาวรับเขาเป็นศิษย์ ถ่ายทอดวิชาเต๋าโกลาหลให้เขาฝึกฝน
นั่นคือวิชาบำเพ็ญเซียนชั้นสูงที่รวมศาสตร์ทั้งแพทย์ การดูดดวง การนาม การมองทาง และการเสกคำไว้ด้วยกัน
เฉินอี้อยู่ในโลกนั้นนานถึงสองร้อยปี ฝึกฝนจนถึงจุดสูงสุดของขั้นแก่นทอง กระทั่งรู้สึกแสบร้อนที่นิ้วมือ จึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา
เมื่อลืมตาขึ้น เขาก็ต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง
อาหารเย็นบนโต๊ะยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น ส่วนบุหรี่ที่เพิ่งจุดไปมวนหนึ่งก็ไหม้จนถึงนิ้วแล้ว
ที่แท้ก็เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง!
เฉินอี้ได้สติกลับมา ในความฝันผ่านไปสองร้อยปี แต่โลกความจริงกลับผ่านไปเพียงเวลาที่บุหรี่มอดไปหนึ่งมวนเท่านั้น
แต่ทุกอย่างในความฝันกลับสมจริงเหลือเกิน
แม้แต่หญิงสาวชุดแดง รวมถึงความรู้เกี่ยวกับศาสตร์ทั้งแพทย์ การดูดดวง การนาม การมองทาง และการเสกคำ ก็ยังแจ่มชัดอย่างยิ่ง
‘นี่ฉัน...ฝันไปจริง ๆ หรือ?’
เขาลองรวบรวมลมหายใจอย่างเงียบ ๆ ทว่าตันเถียนกลับว่างเปล่า
ไม่มีพลังวิญญาณแม้แต่น้อย
ที่แท้ก็เป็นเพียงความฝันจริง ๆ เฉินอี้รู้สึกผิดหวังอย่างมาก
แต่เขายังจำวิชาฝึกฝนได้ หากมีเวลา เขาย่อมกลับไปถึงจุดสูงสุดของขั้นแก่นทองได้อีกครั้ง
เขาเงยหน้ามองเหอชูเหยา แววตาเย็นเยียบราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง
แม้โลกความจริงจะผ่านไปเพียงเวลาที่บุหรี่มอดไปหนึ่งมวน แต่ในความฝัน เฉินอี้ได้ใช้ชีวิตมาสองร้อยปีเต็ม ๆ
สภาพจิตใจของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่ความคิดของหนุ่มยากจนที่ล้มเหลวในการทำธุรกิจอีกต่อไป
แต่เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทองผู้มองสรรพชีวิตอยู่ใต้หล้าอย่างเย่อหยิ่ง!
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เขาไม่ได้ยินสิ่งที่เหอชูเหยาพูดเลยแม้แต่น้อย จึงถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เหอชูเหยาหน้าคล้ำลงทันที เธอพูดมาตั้งนาน แต่คนไร้ประโยชน์นี่กลับไม่ได้ฟังแม้แต่คำเดียว
น่าโมโห!
“ฉันบอกว่า หย่ากัน!”
เธอขมวดคิ้วแน่น ก่อนพูดซ้ำอีกครั้งเสียงหนัก
“คุณแน่ใจหรือ?”
เฉินอี้มองเหอชูเหยาพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย
ผู้หญิงตรงหน้า รูปร่างดีเยี่ยม หน้าตางดงามอย่างยิ่ง และเคยเป็นคนที่เขารักที่สุด
แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกรังเกียจเธอเท่านั้น
ไม่สิ แม้แต่ความรู้สึกรังเกียจก็ยังไม่คู่ควร มดปลวกตัวหนึ่งจะคู่ควรกับการถูกรังเกียจจากผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทองได้อย่างไร?
ใจผู้หญิงลึกล้ำดุจเข็มใต้สมุทร!
ตอนที่เฉินอี้ยังรุ่งโรจน์ ผู้หญิงคนนี้ว่าง่ายรู้ความ อ่อนโยนและมีคุณธรรมต่อหน้าเขา ราวกับเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก
แต่พอเขาตกอับ ผู้หญิงคนนี้ก็เปลี่ยนหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ ทั้งยังคอยดูแคลนเขาสารพัด
เฉินอี้เป็นคนฉลาด เขารู้ดีว่าผู้ชายที่ตกอับนั้น แม้แต่หมาก็ยังรังเกียจ
ผู้หญิงไร้เยื่อใย!
ยามสุขร่วมเสพได้ ยามทุกข์ร่วมทนไม่ได้หรือ?
เขามองความคิดของเหอชูเหยาออกตั้งนานแล้ว และไม่มีทางรั้งเธอไว้
ตอนนี้เขาครอบครองวิชาเต๋าอันไร้เทียมทาน ความมั่งคั่งและเกียรติยศอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ถ้าผู้หญิงคนนี้ซื่อสัตย์กับเขา เขาย่อมมอบชีวิตอันมั่งคั่งรุ่งเรืองให้เธอได้
แต่เธอกลับเปลี่ยนใจเสียแล้ว
ในใจของเฉินอี้ ผู้หญิงที่เปลี่ยนใจแล้วก็ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วเหม็น ๆ ไร้ค่าแม้แต่แดงเดียว
ผู้หญิงโง่เขลา!
“หึ!”
เหอชูเหยาคิดว่าเฉินอี้ไม่อยากหย่า จึงหัวเราะเยาะ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน
“ฉันรู้ว่าคุณตัดใจจากฉันไม่ได้ แต่ตามตื๊อไม่เลิกแล้วมันมีประโยชน์อะไร?
เมื่อก่อนคุณเก่งมากจริง ๆ และฉันก็ชื่นชมคุณมาก
แต่หลายปีมานี้ฉันก้าวหน้าอยู่ตลอด แล้วคุณล่ะ?
ไม่เพียงไม่ก้าวหน้า กลับถอยหลังลงทุกวัน
ตอนนี้ฉันเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างในเจียงหนิงแล้ว ส่วนคุณล่ะ?
ลองมองตัวเองสิ ทั้งจน ทั้งแก่ ทั้งซกมก ยังมีตรงไหนที่คู่ควรกับฉันอีก?
หวังว่าคุณจะเลิกตามตื๊อเสียที อย่าทำให้ฉันดูถูกคุณไปมากกว่านี้เลย”
เหอชูเหยาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ จนเฉินอี้แทบหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
ผู้หญิงคนนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?
เธอคิดจริง ๆ หรือว่าเขาจะตัดใจจากเธอไม่ได้?
คนโง่ น่าขันสิ้นดี!
“ได้ พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่สำนักทะเบียน”
เขาหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อในสัญญาอย่างไม่ลังเล จากนั้นลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปทางประตู
“เฉินอี้”
ตอนเฉินอี้เพิ่งเปิดประตู เหอชูเหยาก็เรียกเขา น้ำเสียงเจือความไม่ยินยอมอยู่เล็กน้อย
“คุณ...ไม่มีอะไรอยากพูดกับฉันเลยหรือ?”
“งั้นก็ขอให้คุณสมหวัง ได้ดิบได้ดีแล้วกัน!”
เฉินอี้เอียงศีรษะเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ ราวกับมีแววเยาะเย้ยอยู่เล็กน้อย
ปัง!
พูดจบ เขาก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง