สามีของเธอนี่เก่งถึงขั้นไหนกันแน่?
ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเฉินอี้เป็นดั่งบ่อน้ำลึกไร้ก้นบึ้ง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็มองไม่เห็นก้น
เพียงชั่วหายใจไม่กี่ครั้ง คนร้ายถืออาวุธสิบกว่าคนก็ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นทั้งหมด
มือหักขาหัก กระดูกซี่โครงหัก ทุกคนล้วนบาดเจ็บสาหัส เสียงร้องโหยหวนก้องไปทั่วราตรี
เฉินอี้ลงสู่พื้น วางสวีหลินเวย์ลง แล้วเดินไปหาซางเปียว
ตอนนี้ซางเปียวนอนอยู่บนพื้น กระดูกต้นขาซ้ายและกระดูกซี่โครงด้านขวาหักละเอียด
เมื่อมองเฉินอี้ ก็รู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจ
น่ากลัว!
น่ากลัวเหลือเกิน!
ทำไมถึงมีมนุษย์ที่น่ากลัวขนาดนี้ได้!
“นะ…นายจะทำอะไร? หูเกอแห่งเมืองตะวันตกเป็นพี่ร่วมสาบานของผม ถ้านายกล้าแตะต้องผมก็คิดถึงผลที่จะตามมาให้ดี!”
“หูเกอแห่งเมืองตะวันตก?”
เฉินอี้เอียงศีรษะถามสวีหลินเวย์ “คนคนนี้เก่งมากเหรอ?”
สวีหลินเวย์ขมวดคิ้วงามเล็กน้อย “ที่รัก คนคนนี้ไม่ใช่คนที่ไปหาเรื่องด้วยง่าย ๆ เขาเป็นหัวหน้าแก๊งใต้ดินของเมืองตะวันตก ใต้สังกัดมีคนเก่งมากมาย”
ซางเปียวได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
“ไอ้หนุ่ม ฉันรู้ว่านายเก่งมาก แต่ใต้สังกัดพี่ใหญ่ของฉันมีผู้เชี่ยวชาญมากมาย ถ้านายแตะต้องฉัน นายไม่มีทางได้ลงเอยดีแน่”
“อย่างนั้นหรือ?”
เฉินอี้เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา แล้วก้าวเข้าไป
ปัง!
เขาเหยียบลงบนขาขวาของซางเปียว
กร๊อบ!
“อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนของซางเปียวดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ต้นขาขวาถูกเหยียบหักทันที
“พูดมา ใครใช้ให้แกมา? ถ้าไม่บอก ฉันจะเหยียบกระดูกทั่วร่างแกให้หักทีละนิ้ว!”
เฉินอี้พูดเสียงเย็นชา
อ๊าก!
แม้แต่สวีหลินเวย์ก็ยังรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว