บ้านที่สร้างขึ้นมาสวยมาก ผนังด้านนอกสีขาวเย็นตา ส่วนภายในตกแต่งด้วยสีชมพูอ่อน ทั้งประณีตและอบอุ่น
เพียงแต่ทางเดินค่อนข้างแคบ แถมด้านในยังมีโถงทางเข้าขวางอยู่ เป็นบ้านแบบที่ภายนอกดูใหญ่แต่พื้นที่ใช้สอยกลับน้อย จะเข้าออกแต่ละทีก็ต้องเบียดกันไป
หลังชมบ้านเสร็จ เฉินเหยาก็นั่งสูบบุหรี่อยู่ในลานบ้าน
พวกเด็กหนุ่มต่างแยกย้ายกันทำงาน บ้างก่อไฟทำกับข้าว บ้างผ่าฟืน บ้างจัดการแปลงผักเล็ก ๆ
หลี่หงกวงพาเด็กหนุ่มหลายคนฝึกใช้มีดสั้น
“ฮึบ!”
“ฮ่า!”
“……”
พวกเขาฝึกกันอย่างตั้งใจ ท่าทางก็มีพลังไม่น้อย
เพียงแต่ขาดสารอาหารมานาน รูปร่างจึงผอมแห้งเกินไป
“จับมีดผิดท่า เลิกจับแบบกลับมือแล้วเปลี่ยนเป็นจับแบบหงายมือ จะได้ไม่สะดุดตา ออกแรงได้เต็มที่ แถมยังเปลี่ยนกระบวนท่าและป้องกันได้ง่ายกว่า” เฉินเหยาเตือน
หลี่หงกวงหยุดมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังและเคียดแค้น
เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงพี่สาวฮารุโกร้องไห้อย่างเจ็บปวดอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง แทบอยากพุ่งเข้าไปฆ่าผู้ชายคนนี้ให้ตาย
“อยากฆ่าฉันเหรอ? ฉันให้โอกาสนาย เอามีดมาแทงฉันสิ”
เฉินเหยาลุกขึ้น กวักมือเรียกเขา
“ฮึบ——”
หลี่หงกวงตะโกนเสียงดัง แทงมีดเข้าใส่
ขณะที่ปลายมีดกำลังจะแทงถูก ข้อมือของเขาก็พลันเจ็บแปลบ
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มีดก็ถูกแย่งไปแล้ว แถมยังจ่ออยู่ที่คอของเขาเอง
“จับมีดกลับมือจะเผยเจตนาโจมตีของนาย มีแต่คนไม่เป็นเท่านั้นที่จับแบบนี้ เพราะคิดว่าจะทำให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัย”
“เอาอีก”
เฉินเหยายื่นมีดสั้นคืนให้
หลี่หงกวงค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะด้ามมีด แววตาวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะกำด้ามแน่นแล้วแทงตรงไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน
“เพี๊ยะ!”
มีดสั้นถูกแย่งไปอีกครั้ง และคราวนี้ก็กลับมาจ่อคอเขาอีกเช่นเดิม
“เอาอีก”
“เพี๊ยะ!”
มีดสั้นถูกแย่งไปอีกแล้ว
“อีก!”
“เพี๊ยะ!”
“……”
ทำซ้ำอยู่แบบนั้นหกเจ็ดครั้ง หลี่หงกวงเหนื่อยจนหอบ แต่แววตาโหดเหี้ยมกลับยิ่งทวีขึ้น
“หลี่หงกวง นายทำอะไรอยู่?”
ฮารุโกะเดินเข้ามาอย่างยากลำบาก แล้วจ้องหลี่หงกวงด้วยความโกรธ
“พี่ ผมกำลัง……”
“เพี๊ยะ!”
ฮารุโกะตบหน้าเขาอย่างแรง
“ขอโทษพี่เหยาซะ!”
“ผมไม่ได้ทำอะไรผิด!”
“นาย... นาย...”
ฮารุโกะโกรธจนยกมือขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำตากลับไหลพรากลงมาก่อน
“พี่ อย่าร้องไห้เลย ผมขอโทษก็ได้”
ตุบ!
หลี่หงกวงคุกเข่าลงตรงหน้าเฉินเหยา ก้มหน้าขอโทษ
“พี่เหยา ผมผิดไปแล้ว! จะจัดการผมยังไงก็ได้ ผมไม่คัดค้านสักคำ!”
เฉินเหยายิ้มบาง ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป
ฮารุโกะขมวดคิ้ว กัดฟันอดทนต่อความเจ็บ แล้วเดินกะเผลกตามเขาไป
“พี่เหยา รอฉันด้วย”
เฉินเหยาไม่สนใจ เดินไปจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
“พี่เหยา! พี่เหยา!”
“มีอะไรอีก?”
“พี่เหยา คุณพอจะ... ให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหม?”
ฮารุโกะมีสีหน้าอ้อนวอน ดวงตาที่ชุ่มน้ำตาเต็มไปด้วยความอับอาย
แต่เธอก็แน่วแน่เป็นพิเศษ เพราะไม่มีข้าวสารเหลือหุงแล้ว เดิมทีเธอตั้งใจจะไปทำงานนั่งดื่มเป็นเพื่อนลูกค้าในบาร์อยู่พอดี แล้วก็ได้รับโทรศัพท์จากเฉินเหยาเข้าเสียก่อน
ฮารุโกะฝากความหวังไว้กับทหารหนุ่มคนนี้ หวังว่าจะใช้ร่างกายแลกโอกาสให้ทุกคนได้มีชีวิตรอดต่อไป
“สวี่ชิง เธอคิดจะทำอะไร ฉันเห็นทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว” เฉินเหยาแกว่งนิ้วไปมา “คนตั้งสิบกว่าคนต้องกินต้องใช้ เธอคิดว่าจะใช้ร่างกายแล้วให้ฉันรับภาระพวกเขางั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่นะ พี่เหยา……”
“ให้ยืมเงินไม่ได้หรอก”
“พี่เหยา ครั้งแรกของฉันก็ให้คุณไปแล้วนะ!”
“ที่นี่คืออิงกั๋ว ครั้งแรกไม่ได้มีค่าขนาดนั้นหรอก อีกอย่าง ต่อให้ฉันหลอกนอนกับเธอฟรี ๆ แล้วจะทำไม?”
ฮารุโกะร้องไห้จนใจสลาย ทรุดนั่งยอง ๆ ลงกับพื้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
เธอเคยคิดว่าเฉินเหยาเป็นคนดี นึกว่าในเมื่อสุดท้ายก็ต้องใช้ร่างกายแลกเงิน สู้เลือกคนเชื้อสายจีนที่คุ้นหน้าคุ้นตาไม่ดีกว่าหรือ แต่กลับไม่คิดเลยว่า......
“พรุ่งนี้ฉันจะให้เงินเธอ แต่ระหว่างเรามีแค่เรื่องแลกเปลี่ยนเท่านั้น” เฉินเหยาเอ่ย “แต่เธอทำข้อตกลงกับฉันได้คนเดียว ถ้ายังไปตกลงกับคนอื่นอีก พวกเธอได้ตายกันหมดแน่!”
เฉินเหยาเดินจากไปด้วยท่าทีไร้เยื่อใยอย่างยิ่ง
แต่เขาก็มีเหตุผลของตัวเอง ถ้ามีเงินติดตัวอยู่บ้าง ก็คงไม่ถึงกับต้องทำเรื่องข่มเหงรังแกผู้หญิงแบบนี้ แต่จะว่าไปแล้ว เป็นนักเลงนี่มันสะใจจริง ๆ!
เมื่อกลับถึงฐาน เฉินเหยาก็ตรวจดูรายชื่อ
ไม่นานเขาก็พบคนชื่ออิโนอุเอะ มาซาโอะ เป็นรองหัวหน้าฝ่ายบริหารของหน่วยงานพัฒนาริวกิว ซึ่งถูกส่งตรงมาจากแวดวงโตเกียว
เขาควบคุมเส้นเลือดเศรษฐกิจของริวกิว และกุมเงินทุนก้อนใหญ่ไว้ในมือ
นอกจากนี้ ฮารุโกะยังสืบข้อมูลมาได้อย่างละเอียดว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน และในบ้านมีใครบ้าง เรียกได้ว่าให้ข้อมูลมาครบถ้วน
“ฮารุโกะมีแววอยู่เหมือนกัน น่าจะฝึกฝนให้ดีได้”
ภาพฮารุโกะร้องไห้คร่ำครวญผุดขึ้นมาตรงหน้าเฉินเหยา ความปรารถนาของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
ยังไม่หนำใจเลย ห่างไกลจากคำว่าเต็มอิ่มมาก
เฉินเหยาข่มความปรารถนาเอาไว้ แล้วครุ่นคิดถึงแผนการลงมืออย่างละเอียด
……
เช้าวันถัดมา หน่วยเอฟออกลาดตระเวน
ในฐานะสารวัตรทหาร งานของพวกเขาก็คล้ายเจ้าหน้าที่ตรวจระเบียบ หน้าที่หลักคือเดินตรวจภายในฐานและบริเวณรอบฐาน ทั้งย่านการค้าและเขตที่พักอาศัย เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย
ตามหลักกฎหมายแล้ว พวกเขามีอำนาจบังคับใช้กฎหมายกับคนของตัวเองเท่านั้น แต่ในทางปฏิบัติกลับเข้าไปยุ่งได้กว้างขวางมาก เพราะพวกเขามีอำนาจเหนือใคร
“เฉิน งานหลักของเราคือตรวจตราคนของเราเอง ถ้าเจอพวกเมาเหล้าหรือทะเลาะวิวาท ก็จับกลับฐานไปได้เลย แต่ถ้าเจอคนลักลอบขนสินค้า ทางที่ดีทำเป็นมองไม่เห็น”
“พูดง่าย ๆ คืออย่าไปขวางทางทำมาหากินของใคร พวกนั้นมีเครือข่ายผลประโยชน์ตั้งแต่ระดับบนลงมาถึงล่าง ถ้าเรื่องบานปลายจะยุ่งเอามาก ๆ……”
จ่าสิบเอกทอมบอกกฎเหล่านี้กับเฉินเหยา ก่อนหน้านี้เขาให้เฉินเหยาคอยเฝ้ารถอยู่ข้างนอกเท่านั้น
“เห็นทหารบกคนนั้นไหม? ในเสื้อเขาน่าจะซ่อนนาฬิกาไว้อย่างน้อย 20 เรือน ซื้อจากร้านปลอดภาษีในฐานเรือนละ 27 เหรียญ เอาไปขายต่อก็ได้กำไรเกือบ 100%”
“ส่วนทหารอากาศคนนั้นสะพายกระเป๋าอยู่ ข้างในเป็นกล้องที่ซื้อจากแผ่นดินใหญ่ ส่งมาทางไปรษณีย์ทหาร เอาไปขายต่อก็กำไร 100% เหมือนกัน”
“อ้อ แล้วก็อย่าไปยุ่งกับคนนั้น เขาขายสารกระตุ้น พวกเราไปหาเรื่องเขาไม่ได้……”
สารกระตุ้นงั้นเหรอ?
เฉินเหยาจ้องทหารบกหัวล้านที่อยู่อีกฝั่ง พลันนึกแผนการที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาได้อีกขั้น
“เฉิน จอดรถ”
“ครับ หัวหน้า”
เฉินเหยาจอดรถชิดข้างทาง มองโธมัสยกกล่องใบหนึ่งลงมาจากด้านหลัง บนกล่องยังมีฉลากบุหรี่ติดอยู่
“เฉิน พวกเราก็มีธุรกิจของตัวเอง ไม่อย่างนั้นคงใช้ชีวิตไม่ไหว” จ่าสิบเอกทอมยิ้ม “วันนี้ให้ลูคัสพานายเดินดูรอบ ๆ ก่อน คราวหน้าออกเวรฉันจะพานายไปเปิดหูเปิดตา”
“ครับ หัวหน้า”
เมื่อเห็นทอมกับโธมัสเดินเข้าไปในบาร์ เฉินเหยาก็เหยียบคันเร่งพุ่งข้ามไปฝั่งตรงข้าม แล้วขวางหน้าทหารหัวล้านเอาไว้
“มีธุระอะไรหรือเปล่า เพื่อน?”
ทหารหัวล้านยิ้มกว้างอย่างเป็นกันเอง พลางหยิบบุหรี่สองซองออกจากกระเป๋า
“หันหน้าเข้ากำแพง เอามือวางพิงไว้” เฉินเหยาพูดเสียงเย็น
“เพิ่งมาใหม่สินะ เข้าใจได้ ฮ่า ๆ” ทหารหัวล้านหัวเราะ ก่อนหันไปพูดกับลูคัส “บอกเพื่อนนายให้เลิกเล่นตลกได้แล้ว ทุกคนก็รู้กันดีอยู่”
เฉินเหยาชักปืนออกมาจ่อศีรษะเขา
“ฉันสั่งให้ทำอะไร ก็ทำตามนั้น”
“ไอ้หนู ฉันเตือนว่าอย่าหาเรื่อง”
ทหารหัวล้านมีแววตาสังหาร น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำขู่
“หรือจะให้ฉันพานายกับของกลางกลับไปด้วยกัน?” เฉินเหยาตบแก้มเขาเบา ๆ “ฉันเพิ่งฆ่าคนมา 8 คน ขู่ฉันไม่สำเร็จหรอก”
“ฮึ ไอ้หนู แกแน่มาก!”
ทหารหัวล้านกลับหัวเราะแทนที่จะโกรธ แล้วหันไปยืนพิงกำแพง
เฉินเหยาค้นตัวเขา ยึดของกลาง แล้วขับรถตรงไปบ้านของอิโนอุเอะ มาซาโอะ