เก็บกล่องทั้งเจ็ดใบเข้าพื้นที่ส่วนตัวเรียบร้อย อวี่เจาอารมณ์ดีมาก ก่อนจะเอนตัวลงนอนอย่างสบายใจ
สามนาทีต่อมา
“โฮก!”
“อ๊าก!”
“ฟ่อ——”
อวี่เจานั่งตัวตรงขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ถอดชุดนอนออกแล้วสวมชุดเครื่องแบบสนามรบ จากนั้นคว้าปืนลงจากรถ
เธอมีอาการนอนไม่ค่อยหลับอยู่บ้าง แต่เดิมก็ไม่ได้เป็นหรอก ทว่าหลังถูกไล่ล่ามานานขนาดนั้น จะมีคนปกติดีที่ไม่ประสาทเสียบ้างไหมล่ะ?
แค่มีเสียงลมพัดใบไม้ไหว เธอก็แทบจะข่มตาหลับไม่ลงแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสียงคำรามโหยหวนของพวกสัตว์ประหลาดรอบตัวเลย
ตอนอวี่เจาถือปืนลงจากรถ เสียงคำรามของพวกสัตว์ประหลาดก็ยิ่งดังลั่นและตื่นเต้นขึ้นกว่าเดิม
แต่สัตว์ประหลาดทุกตัวหยุดอยู่ห่างจากยานพาหนะสองเมตร ทำตามกฎเขตปลอดภัยอย่างเคร่งครัด
น่าเสียดายที่เขตปลอดภัยขวางฝีเท้าของสัตว์ประหลาดได้ แต่ขวางเสียงข่มขวัญพวกนั้นไม่ได้ นี่ก็เป็นสัญญาณอย่างหนึ่งว่าเกมเพิ่มระดับความยากขึ้นแล้ว
ตั้งแต่สัปดาห์ที่สองเป็นต้นไป ผู้รอดชีวิตทุกคนที่ยังไม่ได้อัปเกรดยานพาหนะจะถูกฝูงสัตว์ประหลาดรุมตาย ส่วนผู้รอดชีวิตที่ขับยานพาหนะออกจากเขตปลอดภัยในตอนกลางคืนก็จะถูกสัตว์ประหลาดรุมโจมตีเช่นกัน
อวี่เจาแค่นหัวเราะ
รุมโจมตีงั้นเหรอ?
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เธออาจต้องประเมินฝีมือตัวเองสักหน่อย แต่ตอนนี้ หลังได้รับการเสริมสมรรถภาพด้วยยาเพิ่มค่าความฟิต เธอกำลังต้องการต่อสู้ครั้งใหญ่เพื่อย่อยสลายฤทธิ์ยาอยู่พอดี
“พวกแกเป็นฝ่ายมาหาเรื่องเองนะ”
อวี่เจาพูดด้วยน้ำเสียงเจือความแค้น ก่อนยกมือขึ้นยิงตัวที่คำรามดังที่สุดจนล้มลง