ครอบครัวสามคนนี้ไม่เคยเห็นฉินชวนที่เพิ่งกลับมาอยู่ในสายตาตั้งแต่แรก ก็เหมือนกับขอทานคนหนึ่งไม่มีผิด แต่ท่าทางของอีกฝ่ายในตอนนี้ กลับทำให้ครอบครัวสามคนนี้หวาดกลัวอย่างที่สุด ราวกับกำลังทุบตีพลังจิตวิญญาณของพวกเขา
"ฉิน... ฉินหลานน่ะ... ถูกพวกตระกูลจ้าวพาตัวไป..." อวี๋ฮุ่ยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
วินาทีต่อมา ฉินชวนก็จากไปโดยตรง เสียงของเขาดังมาเย็นเยียบ "ภายในหนึ่งชั่วโมง ไปให้พ้นตระกูลฉิน!"
พอนายท่านจากไป ความกดดันนั่นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ครอบครัวสามคนเพิ่งคลานลุกขึ้นจากพื้น อวี๋ฮุ่ยยังอกสั่นขวัญแขวน "เฉิงเหอ เรา... เราย้ายออกไปเถอะ"
สามีของนางชื่อเฝิงเฉิงเหอ ตอนนี้สีหน้าดำทะมึน "เราจะไปกลัวมันไอ้ขอทานสกปรกนั่นทำไม?"
แม้เมื่อกี้ไม่รู้ว่าทำไมถึงกลัว แต่พอมาคิดตอนนี้ เขาก็เดือดดาลขึ้นมา ตัวเองกลับไปกลัวไอ้ขอทานเน่า ๆ นี่มันรับไม่ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม
"ยิ่งกว่านั้น ถ้ามันไปหาตระกูลจ้าว พวกนายคิดว่ามันจะกลับมาได้อย่างปลอดภัยงั้นรึ?" เฝิงเฉิงเหอเหอะเสียงเย็น สีหน้าเหยียดหยามฉายชัด
"ใช่ค่ะแม่ บ้านนี้อยู่ดี ๆ ถ้าย้ายออก ก็ต้องกลับไปอยู่ห้องเช่าเดิม ฉันไม่เอาหรอก ห้องเช่านั่นคนอยู่กันได้หรือไง? อีกอย่างที่นี่ก็คือบ้านของเราแล้ว ไอ้ฉินชวนขอทานเน่า ๆ มันนับเป็นอะไรได้ ให้ตระกูลจ้าวจัดการมัน!" เฝิงรุ่ยอวิ๋นไม่มีทางยอมกลับไปอยู่ห้องเช่าเดิม นางอยู่ที่นี่มาสักพัก ชินกับบ้านหลังใหญ่แบบนี้ไปแล้ว ยังไงก็ไม่มีทางกลับไปอีกเด็ดขาด
อีกอย่างในใจของนาง ที่นี่คือบ้านของนางแล้ว ไม่ใช่ตระกูลฉินอะไรนั่น
เฝิงเฉิงเหอเผยรอยยิ้มได้ใจ "ถูกต้อง ตอนนี้ที่นี่คือตระกูลเฝิง!"
ในขณะเดียวกัน
ตระกูลจ้าว
ตระกูลจ้าวแห่งจินหลิงก็เป็นตระกูลใหญ่ไม่แพ้ตระกูลฉินเดิม แถมบางอย่างยิ่งเหนือกว่า
"อย่า... อย่า..."
เด็กสาวพรุนทั้งตัวนั่งกองอยู่ที่มุมห้อง ตัวสั่นเทา ดวงตาเริ่มล่องลอยไร้สติ ตัวนางไม่มีสักที่ที่สมบูรณ์ ขาทั้งสองข้างยิ่งถูกตีจนกระดูกหัก ไม่สามารถยืนได้อีก
เบื้องหน้าเด็กสาวคือชายหนุ่มคนหนึ่ง คาบบุหรี่อยู่ที่มุมปาก เห็นเด็กสาวเป็นเช่นนี้ เขากลับดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ราวกับเด็กสาวยิ่งน่าสังเวช ยิ่งถูกใจเขา
"ท่านชาย ถ้าทรมานต่อไป เกรงว่าจะถึงตาย..." ลูกน้องคนหนึ่งมองสภาพเด็กสาว กลั้นใจพูด
เพียะ!
ผลคือคุณชายจ้าวยกมือตบฉาด "ยังไง แกจะมาสอนฉันทำงานรึ?"
"ไม่กล้าขอรับ" ลูกน้องนั่นพลันไม่กล้าพูดอะไรอีก
"ฉินหลาน เอ็งบอกว่าเอ็ง装圣女ทำไมนะ ยอม ๆ ข้ามาแต่แรกก็จบ ไม่ต้องเจอ下场แบบนี้" คุณชายจ้าวหัวเราะเหยียดสองที
ตอนนี้ตระกูลฉินก็ไม่มีแล้ว ถ้าเอ็งยอมข้า จ้าวตงไหลข้ายังคุ้มครองเอ็งได้ แต่ดูสภาพเอ็งตอนนี้สิ นี่มันเวรกรรมที่ก่อไว้เองชัด ๆ ไม่ใช่รึ?
ถูกต้อง เด็กสาวที่นั่งกองอยู่มุมห้อง ตัวพรุนไปทั้งร่าง ก็คือน้องสาวของฉินชวน... ฉินหลาน
ในจินหลิงใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลจ้าวมีคุณชายชั่วจ้าวตงไหล ผู้หญิงที่ถูกเขาหมายตา แทบไม่มีสักคนรอดพ้นเงื้อมมือ หลังตระกูลฉินล่มสลาย เขาก็จับจ้องฉินหลาน แต่ล้มเหลวมาตลอด หมดความอดทนจึงใช้กำลังโดยตรง
แต่เด็กสาวที่ถูกเขาจับมาเช่นนี้ ล้วนถูกทรมานทั้งจิตใจและร่างกายก่อน ฉินหลานถูกเขาทรมานอย่างหนักจนเป็นเช่นนี้ ถึงยังไม่เสียตัว แต่พลังชีวิตก็แทบไม่เหลือแล้ว
ขาทั้งสองข้างถูกตีหัก ไม่อาจหนีจากตระกูลจ้าวไปได้อีก ทำได้แค่ถูกทรมานจนตายอยู่ที่นี่
"พี่ชาย..." ฉินหลานพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า "หลานหลานคิดถึง... จริง ๆ นะ..."
"เชี่ย!" เห็นฉินหลานไม่แม้แต่จะมองตน จ้าวตงไหลโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ โดนตัวเองทรมานขนาดนี้แล้ว ยังไม่ยอมขอร้อง มันทำให้เขาเดือดดาลนัก "จัดการหักแขนสองข้างนั่นให้ฉันด้วย!"
"นี่..." ลูกน้องหลายคนลังเล
เพราะพวกเขาล้วนดูออก ทำต่อไปแบบนี้ เด็กสาวอ่อนแอคนนี้เกรงว่าจะถึงตายจริง ๆ
"ไอ้พวกไร้ประโยชน์!"
จ้าวตงไหลเห็นลูกน้องลังเล ก็ตัดสินใจคว้าไม้กระบองมา ทุบใส่แขนของฉินหลานอย่างแรง
ตึง!
กร๊อบ!
แขนถูกตีหัก ไม้กระบองก็หักตาม แต่ฉินหลานกลับไม่ส่งเสียงกรีดร้องสักแอะ มีเพียงใบหน้าซีดเซียวที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำปรากฏความเจ็บปวด เพราะนางไม่มีเรี่ยวแรงเหลือให้กรีดร้องอีกแล้ว
โถงใหญ่ตระกูลจ้าว
ภรรยาตระกูลจ้าวกำลังจิบชาสบายอารมณ์ นางคือซุนอิงฮวา มารดาของจ้าวตงไหล
ให้ตงไหลจัดการหน่อย วันนี้มีแขกสำคัญ
"ท่านหญิง คุณชายทำแบบนี้ต่อไป เด็กสาวที่ชื่อฉินหลานนั่นเกรงว่าจะไม่ไหว" พ่อบ้านตระกูลจ้าวเกิดความสงสาร
จ้าวตงไหลไม่ใช่ครั้งแรกที่ทารุณเด็กสาว แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม ผ่านการทรมานมาทั้งวัน เขากลัวว่าจะถึงตายจริง ๆ
ยุคนี้ตราบใดที่ไม่ตาย เรื่องก็ไม่ใหญ่ แต่ถ้าตายขึ้นมา ธรรมชาติก็เปลี่ยน
"เหอะ!" ซุนอิงฮวาเหยียดเต็มที่ "ตายก็ตายสิ ไอ้ขยะตระกูลฉินตกอับ จะตีตายไม่ได้รึไง?"
พ่อบ้านลองคิดดูก็จริง จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก หลัก ๆ คือตอนนี้ฉินหลานไร้ญาติขาดมิตร ต่อให้ฆ่าตายไป ก็ไม่มีใครสนใจ
ตึก ตึก ตึก...
เสียงฝีเท้าดังมา
ร่างสองร่างเดินเข้ามาพร้อมกัน คนหนึ่งคือเจ้าบ้านตระกูลจ้าว จ้าวหย่วนซาน เขาสวมสูทเนี้ยบ ผมหวีเรียบไร้ที่ติ ดูสมกับเป็นผู้ประสบความสำเร็จ
ส่วนอีกคนที่มาด้วยคือชายอายุสามสิบกว่า ท่วงท่าไม่ธรรมดา เรือนร่างยังเปล่งกลิ่นอายที่ทำให้คนรู้สึกใจสั่น
"อ้าว หลานเจียนเฉิง เธอถึงขั้นยอมมาจินหลิงแล้ว" ซุนอิงฮวาพอเห็นชายผู้นี้ ก็วางถ้วยชาลงทันที หน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแย้มเดินเข้าไปหา
“อาสะใภ้” จ้าวเจียนเฉิงโค้งศีรษะเล็กน้อย
เขาเป็นลูกหลานสายตรงของตระกูลจ้าวสาขาหนึ่ง และเป็นหลานลุงของจ้าวหย่วนซาน สาขาของจ้าวเจียนเฉิงรุ่นนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ครอบครัวทั้งสายล้วนฝึกยุทธ์ หาใช่ตระกูลธรรมดาเทียบเคียง
แม้จ้าวเจียนเฉิงจะเป็นแค่หลานอา แต่จ้าวหย่วนซานและภรรยากลับให้ความสำคัญอย่างมาก แถมยังเคารพนบนอบ
"ตงไหลล่ะ?" จ้าวหย่วนซานถาม
"เร็ว ไปเรียกตงไหลเข้ามา บอกว่าพี่ชายของเขามาแล้ว" ซุนอิงฮวาสั่งพ่อบ้านทันที ตั้งใจตัดคำว่า 'ตง' ออก ให้ฟังดูสนิทสนมขึ้น
จ้าวหย่วนซานรู้ว่าลูกชายกำลังทรมานเด็กสาวอยู่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เชิญจ้าวเจียนเฉิงนั่งลง รินชาให้ถ้วยหนึ่ง แล้วค่อยถาม "เจียนเฉิง มีเวลามาจินหลิงได้ยังไงกัน?"
จ้าวเจียนเฉิงยักไหล่ ไม่ได้ปิดบังอา堂叔คนนี้ "ในตระกูลได้รับข่าว ในจินหลิงมี神秘强者ผู้หนึ่งที่น่าทึ่ง พวกเราที่มาจินหลิงครั้งนี้ก็เพื่อตามหาท่าน神秘强者ผู้นี้"