ในส่วนลึกของสมอง รายละเอียดในระเบียบว่าด้วยผู้ใหญ่หญิงพลันผุดขึ้นมา
สีหน้าของเซี่ยชิงหนิงเปลี่ยนไปทันที ความเย็นชาที่เคยฉาบอยู่บนใบหน้าถูกความซีดเผือดเข้าครอบงำจนหมด
ข้อบังคับเหล่านั้นที่เธอเคยโยนทิ้งไว้ในซอกหลืบของความคิด พลันผุดขึ้นมาในจิตสำนึกทีละคำอย่างชัดเจน
ในการเลือกและครอบครองคู่ชาย ผู้หญิงที่ได้คะแนนสูงกว่ามีสิทธิ์ยึดครองเป็นลำดับแรกอย่างเด็ดขาด
นี่คือกฎเหล็กที่เขียนไว้ในกฎหมายของจักรวรรดิ
เซี่ยชิงหนิงกัดฟันแน่น ฝืนกระตุกมุมปาก เสียงของเธอเผยความตึงเครียดที่ยากจะปกปิด
“ว่านถัง... คุณล้อเล่นอะไรอยู่?”
รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของซูว่านถังพลันหุบลงในชั่วพริบตา
เธอมองเซี่ยชิงหนิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาเย็นชาเสียจนน่ากลัว
“ใครบอกว่าฉันล้อเล่น?”
น้ำเสียงของซูว่านถังเรียบเฉย ทว่ากลับแผ่แรงกดดันที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
“เซี่ยชิงหนิง ตั้งแต่เด็กจนโต คุณเอาเขาไว้ข้างตัวตลอด”
“ฉันชอบโจวซวี่มานานแล้ว คุณไม่เคยรู้สึกตัวเลยหรือไง?”
“ก่อนหน้านี้คะแนนของคุณยังไม่ออก ฉันก็ปล่อยให้คุณเอาเขาไว้ข้างตัวทุกวัน เพราะนั่นเป็นกฎ”
พูดถึงตรงนี้ ซูว่านถังก้าวเข้ามาเกือบครึ่งก้าว จนแทบจะประชิดตัว
“และวันนี้ ในที่สุดคุณก็อายุครบยี่สิบแล้ว”
“ฉันได้แปดสิบคะแนน มากกว่าคุณ”
“ตามระเบียบ วันนี้ฉันจะชิงตัวเขาไปจากคุณอย่างเปิดเผยและถูกต้อง”
คำพูดยังไม่ทันจบ
ซูว่านถังไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยชิงหนิงได้ปกป้องโจวซวี่แม้แต่น้อย เธอยื่นแขนยาวออกไปคว้าข้อมือของเขาไว้ทันที
แรงมหาศาลถาโถมเข้ามา
โจวซวี่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกเธอกระชากออกมาจากอ้อมกอดของเซี่ยชิงหนิง
วินาทีถัดมา
ซูว่านถังยกมืออีกข้างขึ้นคว้าท้ายทอยของโจวซวี่ไว้แน่น แล้วก้มลงจูบเขาทันที
“อื้อ...!”
รูม่านตาของโจวซวี่หดเล็กลงทันที
ริมฝีปากของซูว่านถังเย็นเฉียบและเอาแต่ใจ ไม่มีการหยั่งเชิงแม้แต่น้อย รุกเร้าอย่างหนักหน่วง
โจวซวี่พยายามขัดขืนตามสัญชาตญาณ
เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นดันหน้าอกของซูว่านถัง ใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อผลักเธอออกไป
แต่ในโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ ความแตกต่างด้านพละกำลังระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายเป็นสิ่งที่เด็ดขาด
แรงของโจวซวี่ที่ปะทะกับผู้หญิงคนนี้อ่อนแรงจนน่าสงสาร
ซูว่านถังสูงกว่าโจวซวี่เกือบครึ่งศีรษะ
เธอไม่เพียงไม่ถูกผลักออกไป กลับอาศัยแรงขัดขืนของโจวซวี่กดร่างเขาเข้าหาตัวเองแน่นกว่าเดิม
ความได้เปรียบด้านรูปร่างทำให้เธอครอบงำเขาจากด้านบนได้อย่างสมบูรณ์
ร่างของโจวซวี่กว่าครึ่งถูกเธอโอบไว้ในอ้อมแขน
มือของเขาเผลอโอบเอวของซูว่านถังโดยไม่รู้ตัว
สัมผัสนุ่มนวลส่งผ่านเนื้อผ้าบางๆ มาถึงฝ่ามือ โจวซวี่รู้สึกว่าปลายนิ้วร้อนผ่าว จึงคิดจะชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว
แต่ในวินาทีถัดมา ซูว่านถังก็คว้ามือเขาไว้
ร่างของทั้งสองแนบชิดกัน
ร่างสูงโปร่งของซูว่านถังทาบลงมาพร้อมน้ำหนักเต็มตัว เอวที่แข็งแรงกำยำกระแทกเข้ากับร่างของโจวซวี่อย่างจัง
ต้นขาอวบอิ่มที่ถูกกระโปรงเอวสูงโอบรัดก็โน้มเข้าหาเขามากขึ้นเรื่อยๆ
สัมผัสของเนื้อผ้าที่ตึงรัดกับผิวเนียนนุ่มกดทับเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จูบของซูว่านถังยิ่งทวีความดุดันขึ้น
มือข้างหนึ่งของเธอกดมือทั้งสองข้างของโจวซวี่ไว้แน่น ส่วนอีกข้างสอดเข้าไปในเส้นผมนุ่มของเขาผ่านทางท้ายทอย
นิ้วทั้งห้ากำแน่น บังคับให้โจวซวี่เงยหน้าขึ้นรับการจูบที่เธอพร่ำเอาอย่างไม่รู้จักพอ
ไออุ่น ลมหายใจ และร่างทั้งร่างของซูว่านถังโอบล้อมโจวซวี่ไว้จนมิด
โจวซวี่ทำได้เพียงส่งเสียงครางสะอื้นขาดห้วงจากลำคอ ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียก การขัดขืนทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าอำนาจควบคุมอันเด็ดขาด
เซี่ยชิงหนิงยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเหม่อลอย
สิ่งที่เธอเพิ่งทำกับโจวซวี่เมื่อครู่ ตอนนี้ซูว่านถังกำลังเอาคืนเธอทั้งหมด
แถมยัง... ดุดันและเอาแต่ใจยิ่งกว่าเดิม
ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ
แต่... โจวซวี่เป็นของเธอชัดๆ นี่นา!
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
“ฮึ่ก! ฮึ่ก!”
หลังจากดิ้นหลุดออกมาได้อย่างยากลำบาก โจวซวี่ก็รู้สึกว่าร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด
ความปรารถนาที่ผู้หญิงคนนี้มีต่อเขาทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว
ซูว่านถังค่อยๆ ยืดตัวขึ้น มุมปากพลันยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“จริงสิ”
“ชิงหนิง คืนนี้คุณจองห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตไว้ที่โรงแรมสปอร์ตันไม่ใช่หรือ?”
เธอกะพริบตา น้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
“ยกห้องให้ฉันนะ”
สีหน้าของเซี่ยชิงหนิงเย็นชาลงจนถึงขีดสุดในทันที
“ไม่มีทาง”
เธอกัดฟันพูดสามคำนั้นอย่างหนักแน่น แววตาปรากฏโทสะอย่างชัดเจน
“อย่างนั้นหรือ...”
ซูว่านถังไม่มีท่าทีโกรธแม้แต่น้อย
เธอเพียงค่อยๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วใช้นิ้วเรียวยาวแตะหน้าจอที่สว่างขึ้นอย่างคล่องแคล่วสองสามครั้ง
รอบข้างเหลือเพียงเสียงแผ่วเบาจากปลายนิ้วที่แตะหน้าจอ
ครู่ต่อมา
ซูว่านถังกดปิดหน้าจอโทรศัพท์อย่างลวกๆ แล้วเงยหน้ามองเซี่ยชิงหนิงอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้”
“เมื่อกี้ฉันจองห้องข้างๆ ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตของคุณไว้แล้ว”
พูดแล้วเธอก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มในดวงตาและคิ้วไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
“ว่าไง?”
“จะไปกับพวกเราไหม?”
เซี่ยชิงหนิงจ้องเธอเขม็ง
นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
สีหน้าของเธอย่ำแย่จนแทบจะมีน้ำหยดออกมา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่เพราะข้อจำกัดของระเบียบ เธอจึงไม่อาจลงมือแย่งตัวเขาได้ตามใจ
โจวซวี่ถูกซูว่านถังโอบไว้ครึ่งตัว ยืนคั่นอยู่ระหว่างผู้หญิงสองคนที่ต่างแผ่รัศมีอันแข็งแกร่ง
ริมฝีปากของเขายังคงมีสัมผัสอุ่นๆ จากการถูกจูบอย่างฝืนใจเมื่อครู่หลงเหลืออยู่
โจวซวี่เงียบไปนานพอสมควร
เขามองซูว่านถังที่มีสีหน้าท้าทาย แล้วหันไปมองเซี่ยชิงหนิงที่แทบจะสะกดกลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่
ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ จึงลองถามออกไป
“เอ่อ...”
“ผมปฏิเสธได้ไหม?”
ซูว่านถังหันมา ก้มตามองเขาจากเบื้องบน
รอยยิ้มบนใบหน้าเธอไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แววตายังคงเต็มไปด้วยการพิจารณาและความเป็นเจ้าของอย่างไม่คิดปิดบัง
“ไม่ได้”
เธอพูดสามคำนั้นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ไม่มีช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย
โจวซวี่ “...”
เขาปิดปากสนิท รู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับความแตกต่างอันเด็ดขาดในโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่
ซูว่านถังขยับเข้าไปใกล้หูของเขา แล้วเป่าลมหายใจแผ่วเบาเข้าไป
“ที่รัก...”
“ฉันไม่มีวันปล่อยให้คุณหนีไปจากฉันหรอกนะ...”
......
ท้ายที่สุดเซี่ยชิงหนิงก็ยังตามทั้งสองคนไปที่โรงแรมสปอร์ตัน
ผู้หญิงสองคนพักห้องติดกัน
โจวซวี่ซึ่งเดิมทีเป็นแฟนของเซี่ยชิงหนิง กลับต้องตามซูว่านถังไปยังห้องข้างๆ เธอ
......
เวลาแวบเดียวก็ล่วงเข้าสู่ยามค่ำคืน
ความปรารถนาในดวงตาของซูว่านถังยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้น
หลังจากให้โจวซวี่อาบน้ำเสร็จ เธอก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง
ส่วนโจวซวี่นั่งอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีต ทั้งหวาดกลัวและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
ผ่านไปพักใหญ่ ประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออก
ไออุ่นชื้นๆ ที่ปะปนกับกลิ่นหอมของผลิตภัณฑ์อาบน้ำค่อยๆ ลอยออกมาจากด้านใน
ซูว่านถังก้าวออกมา
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยาวหยิกสีน้ำตาลเกาลัดเข้มเปียกชื้น ทิ้งตัวลงบนไหล่และหน้าอก
เส้นผมบางส่วนแนบอยู่กับข้างลำคอและไหปลาร้า หยดน้ำที่ปลายผมไหลร่วงลงทีละหยด ลื่นไปตามผิวขาวแล้วซึมหายเข้าไปในคอเสื้อ
เมื่อปราศจากเครื่องสำอางที่แต่งแต้มไว้ในตอนกลางวัน ใบหน้าสะอาดหมดจดของเธอกลับยิ่งดูงดงามโดดเด่น
หลังถูกไอร้อนอบจนเรื่อแดง แก้มทั้งสองข้างของเธอก็แต้มสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ
หางตาแดงก่ำเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวที่เดิมดูเย็นชาแข็งกระด้างในตอนกลางวัน บัดนี้กลับแฝงความเกียจคร้านสบายๆ อยู่หลายส่วน
บนตัวเธอมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีขาวของโรงแรมคลุมอยู่
สายคาดเอวผูกไว้อย่างไม่เรียบร้อย แค่ผูกปมหลวมๆ ไว้ตามใจ แต่กลับรัดให้เห็นส่วนเอวที่คอดกิ่วได้อย่างพอดิบพอดี
ส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่ทอดขึ้นลงปรากฏชัดอย่างไร้สิ่งปกปิดใต้เนื้อผ้านุ่มที่แนบลำตัว
คอเสื้อด้านหน้าเปิดลึกเป็นพิเศษ
ผิวของเธอขาวผ่องอย่างยิ่ง ไหปลาร้าที่บุ๋มลึกเห็นได้ชัด ส่วนโค้งอิ่มเต็มได้รูปขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ
ชายเสื้อคลุมอาบน้ำยาวลงมาเพียงเลยโคนขาไปเล็กน้อย
ยามเดิน ชายเสื้อแกว่งไปมาทั้งสองข้าง เผยให้เห็นเรียวขายาวตรงทั้งคู่
กล้ามเนื้อขาได้สัดส่วนกระชับ ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย ขาวจนสะดุดตา
เมื่อมองโจวซวี่ เธอก็ไม่อาจปกปิดความปรารถนาในใจได้อีกต่อไป
“ที่รัก...”
“ถึงเวลาทำเรื่องสำคัญแล้วนะ...”