เขาราวกับกำลังพูดกับอากาศธรรมดา แต่อากาศก็ตอบรับเขาจริง ๆ
ตำแหน่งห่างจากโต๊ะปฏิบัติการไปทางขวาไม่กี่เมตร มีคนปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า
วินาทีก่อนยังไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย วินาทีถัดมาคนหนึ่งก็ยืนอยู่แล้ว
ชายผู้นั้นสวมเสื้อแขนสั้นสีเทา ร่างกายสง่างาม ยืนท่าหลวม ๆ ไม่เอาไหน
ดอกเตอร์หันตัวกลับมามองเขา
"กลับไปบอกเขาว่า แผนการหมายเลข 1 ได้รับความก้าวหน้าแล้ว"
ชายเสื้อเทาไม่พูดอะไร รอฟังประโยคต่อ
"หมายเลข 2 ยังต้องใช้เวลา"
ชายเสื้อเทาพยักหน้าหนึ่งครั้ง
ดอกเตอร์ควักถุงซีลออกมาจากลิ้นชัก "ของนี่ พากลับไปด้วย"
ชายเสื้อเทารับถุงซีลมา ยัดลงกระเป๋า
ร่างของเขาเริ่มจางหายจากปลายเท้า หัวเข่า เอว หน้าอก ศีรษะ หายไปทีละส่วน สองวินาที คนก็หายไป
ดอกเตอร์จ้องตำแหน่งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปที่โต๊ะปฏิบัติการ เขียนบันทึกต่อไป
……
ในป่า
โจวไข่เคลื่อนที่แนบพื้น จมูกสูดดมไม่หยุด ก้าวขาทั้งสองข้างสั้นลงเรื่อย ๆ
"ไม่ใช่แล้ว" โจวไข่ปิดจมูก ใบหน้าย่นรวมกันเป็นก้อน
กลิ่นคาวเลือดหนาแน่นเกินไป
ตั้งแต่เข้าเขตดินสีแดง กลิ่นคาวนั้นก็ซ้อนทับขึ้นไปเรื่อย ๆ เป็นชั้น ๆ
ตอนแรกยังแยกกลิ่นดินและใบไม้ผุด้านล่างได้ แต่พอมาถึงตรงนี้ กลิ่นทุกอย่างถูกกลบด้วยความคาวนั้นหมด ราวกับเอาหัวยัดลงไปในท่อระบายน้ำของโรงฆ่าสัตว์
โจวไข่สำลักแห้ง "พี่ฟาน จมูกผมพังแล้ว ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย"