นายท่านจ้าวหน้าเหวอ เห็นได้ชัดว่าท่าทางไร้ยางอายแบบพ่อค้าหัวใสของหยางลั่วทำเอาแกตั้งตัวไม่ทัน
ไม่เข้าใจเลยนะ คนที่แต่งกลอนปลุกใจได้ถึงขนาดนี้ ผู้แต่งก็น่าจะเป็นยอดคนที่มีทั้งคุณธรรมและความสามารถสิ
แต่ไอ้สิ่งมีชีวิตไม่รู้ประเภทตรงหน้านี่... จะให้เอ่ยปากชมก็กระไรอยู่
ส่วนโจวฟางฉีสีหน้ายังปกติ เขาไม่ใช่พวกบัณฑิตที่ยึดติดความบริสุทธิ์ทางจิตใจ คิดว่าเอาเงินซื้อกลอนเป็นเรื่องเสื่อมเสียศักดิ์ศรี ในเมื่อตกลงเงื่อนไขกันไว้ก่อนแล้ว ก็จ่ายเงินตามกฎก็พอ
"นี่ ตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึง ไปขึ้นเงินที่โรงแลกเงินไหนในเมืองหลวงก็ได้" โจวฟางฉีวางตั๋วเงินลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว พลางยิ้ม "ต่อไปกลอนนี้เป็นของข้าแล้ว..."
หยางลั่วมองตั๋วเงิน สีหน้าค่อยๆ ตื่นเต้น เริ่มอดนึกถึงอนาคตอันสดใสไม่ได้
มีเงินพันตำลึงนี่แล้ว กลับไปซื้อบ้านหลังเล็กๆ สักหลัง แล้วก็รับสาวใช้หน้าตาน่ารักน่าชังสักสองสามคน ใช้ชีวิตอย่างชนชั้นเจ้าที่ดินศักดินาอันเน่าเฟะชั่วร้ายทุกวัน...
คิดแล้วก็เสื่อมทรามจริงๆ!
"เดี๋ยวก่อน" นายท่านจ้าวรีบขัดโจวฟางฉี "อะไรของท่านที่ว่าของท่าน? กลอนวิเศษขนาดนี้ ยกให้ท่านมิใช่ควายเคี้ยวโบตั๋นรึ?"
โจวฟังฉีกอดอกอย่างได้ใจ "ข้าไม่สนหรอกนะ พอดีข้าจ่ายเงินแล้ว เงินของแลกของ มันก็ของข้าสิ!"
"ทำเป็นมีเงินนัก!" นายท่านจ้าวเคราลุกตาพอง ทั้งใต้หล้าเป็นของเขา ใครจะมีเงินมากกว่าเขา?
แต่พอล้วงกระเป๋า สีหน้านายท่านจ้าวก็เก้อเขินขึ้นมาทันที
ไม่มีเงิน...
ก็แหงล่ะ ฮ่องเต้ออกจากวังจะพกเงินไปทำไม? ไม่โดนคนทวงเงินก็บุญแล้ว
หันไปมององครักษ์ เห็นอีกฝ่ายก้มหน้าหลบตาอย่างรู้สึกผิด
โจวฟังฉิมองออกว่านายท่านจ้าวกำลังลำบากใจ ยิ่งยิ้มย่ามใจ "ไม่มีเงินก็อย่ามาทำเป็นรวยสิ ควายเคี้ยวโบตั๋นแล้วไง? อยากเคี้ยวยังเคี้ยวไม่ได้เลย!"
นายท่านจ้าวอดใจไม่ให้ต่อยหน้าอันน่าชังของโจวฟางฉีแทบไม่ไหว หันไปมองหยางลั่ว ฝืนยิ้มอย่างใจดี "น้องน้อย กลอนนี้ขอยกไว้ก่อนได้หรือไม่? เดี๋ยวข้าให้คนเอามาส่งให้สองเท่า"
โจวฟางฉีร้อนใจ "อย่ารังแกกันเกินไป!"
"ตลก!"
นายท่านจ้าวยิ้มเยาะ "ค้าขายต้องยินยอมพร้อมใจทั้งสองฝ่าย เจ้าของเดิมยังไม่เอ่ยปาก เจ้าเห่าหอนอะไร?"
เห็นสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีก หยางลั่วก็เริ่มปวดหัว
ไอ้ตาอาเฒ่าคนนั้น องครักษ์ที่อยู่ข้างหลังหน้าตาดุร้ายน่ากลัว ท่าทางไม่น่าแหย่
ส่วนตาแก่เพี้ยนๆ คนนั้น... ถกแขนเสื้อขึ้นแล้ว ท่าทางพร้อมเปิดศึก
ในเมื่อจะล่วงเกินทั้งสองฝ่ายไม่ได้ ก็ต้องหาวิธีประนีประนอม
หยางลั่วตั้งใจจะดึงนายท่านจ้าวไปคุยข้างๆ ผลคือองครักษ์กลับมาขวางตรงกลาง ตาเสือถลึงใส่ "เจ้าจะทำอะไร?"
"เฮ้ย เกาโส่ว ถอยไป" นายท่านจ้าวโบกมือไล่องครักษ์อย่างเรียบเฉย
หยางลั่วเกือบหลุดขำ เกาโส่ว เป็นชื่อที่ตรงตัวแต่ไร้สาระสิ้นดี พ่อของเขาช่างคิดชื่อนี้ได้ไม่เบา
นายท่านจ้าวเป็นฝ่ายดึงหยางลั่วไปที่มุมห้อง ยืนยันว่าไม่มีใครได้ยินแล้วถึงยิ้มพูด "มีอะไรก็ว่ามาเถอะ"
"นายท่านจ้าว ทุกเรื่องต้องมีมาก่อนมาหลัง คนอื่นเขาจ่ายเงินแล้ว ท่านก็เห็น... การค้าของเรายกเลิกไปเถอะครับ" หยางลั่วยิ้มประจบอย่างระวังตัว
ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่า รอยยิ้มของเขาต้องแสยะน่าดู ชนิดที่ยืนเป็นขันทีข้างฮ่องเต้ก็ไม่ขัดเขิน
จำเป็นต้องระวังสุดๆ ไอ้เกาโส่วข้างๆ นั่นสายตาคมกว่ามีด มือยังจับด้ามมีดไม่ปล่อยเลย ราวกับวินาทีต่อไปจะโชว์การเอาหัวเป็นของเล่น...
"ยกเลิกทำไม ข้าออกสองเท่า เจ้าขายหรือไม่?" นายท่านจ้าวจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจ
หยางลั่วถอนหายใจ "นายท่านจ้าว ค้าขายเล็กน้อย เงินสดเท่านั้น ไม่เชื่อเงินเชื่อ ท่านไม่มีเงิน ข้าจะทำยังไงได้?"
"แค่เงินกระจอกๆ เรื่องเล็กน้อย!" นายท่านจ้าวก็ถูกยั่วให้ดื้อขึ้นมา จะเอาแต่ใจสักครั้ง
เขาถอดหยกที่เอวออกมา สีใสดุจคริสตัล สีหน้าเสียดายเต็มที่ยื่นให้หยางลั่ว "หยกชิ้นนี้อย่างน้อยก็ค่าสามพันตำลึง ข้าคิดมันเป็นสองพันตำลึงตอนนี้ ขายให้ข้าได้หรือยัง?"
หยางลั่วกลอกตาไปมา ทันใดนั้นก็ถอนใจ สีหน้าฉายแววจนใจอย่างยิ่ง "นายท่านจ้าว บอกตามตรงนะครับ ข้ามีกฎอยู่ข้อหนึ่ง"
"กฎอะไร?" นายท่านจ้าวถาม
หยางลั่วทำหน้าจริงจัง "กลอนบทเดียวไม่ขายให้สองเจ้า นี่คือศักดิ์ศรีของบัณฑิต คือเส้นตายของการเป็นคน คือ..."
"เส้นตายของเจ้าก็คือเพิ่มเงินไม่ใช่รึ?" นายท่านจ้าวแฉไม่ไว้หน้า
หยางลั่วหน้าไม่เปลี่ยน "นั่นเป็นหนึ่งในเส้นตาย ข้อนี้ก็เป็นเส้นตาย เส้นตายของข้าค่อนข้างเยอะ แต่ทุกข้อสำคัญมาก"
มุมปากนายท่านจ้าวกระตุก แต่นาทีนี้กำลังต้องพึ่งอีกฝ่าย ทำได้แค่อดทนถาม "แล้วเจ้าว่าไง?"
หยางลั่วเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้ถูกันไปมา ความหมายไม่ต้องพูดก็รู้
นายท่านจ้าวกลอกตา นี่มันคนอะไรวะ!
เขาวางหยกใส่มือหยางลั่ว แล้วฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ "ว่ามา"
หยางลั่วลดเสียงต่ำ "ของอย่างกลอนนี่ ใครท่องออกมาก่อน มันก็ของคนนั้น ท่านเข้าใจที่ผมหมายถึงไหม?"
แววตานายท่านจ้าวงุนงงมาก "หมายความว่าไง?"
หยางลั่วถอนใจเงียบๆ ศีลธรรมของคนโบราณนี่สูงไปหน่อยนะ ทำเอาเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเลว...
"ถึงตาลุงคนนั้นจะจ่ายเงินแล้ว แต่ท่านก็ไม่ได้ลืมเนื้อกลอนนี่ ถ้าท่านชิงเอาไปอวดก่อนที่เขาจะโชว์... ทีนี้คงเข้าใจแล้วใช่ไหมครับ?" หยางลั่วยิ้มร้ายหัวเราะหึๆ
นายท่านจ้าวอึ้งไปเลย เขาครองราชย์มายี่สิบกว่าปี ยังไม่เคยสะเทือนใจเท่าวันนี้
นึกไม่ถึงเลยว่า ในราชวงศ์ต้าเฉียนที่การเมืองใสสะอาด ฟ้าใสไร้มลทิน จะมียุวชนผู้เสื่อมทรามทางศีลธรรมถึงเพียงนี้ซ่อนอยู่...
นี่มันลางบอกเหตุแห่งความล่มสลายของจารีตประเพณีชัดๆ...
หยางลั่วไม่สนใจนายท่านจ้าวที่กำลังเหม่อ ก้มหน้าลูบคลำหยกอุ่นๆ ในมือ
อืม ของนี่ค่าสองพันตำลึง บวกตั๋วเงินพันตำลึงนั่น รวมเป็นสามพันตำลึงแล้ว
บ้านพักจะได้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย สาวใช้จะได้รับเพิ่มอีกสักสองคน
เสื่อมทรามจริงๆ เสื่อมทรามเกินไปแล้ว!
"ไอ้หนู เจ้าคิดอะไรอยู่?"
โจวฟางฉีไม่ใช่คนโง่ มองสองคนกระซิบกระซาบกัน ทำท่าลับๆ ล่อๆ ก็เริ่มสงสัย
หยางลั่วยิ้ม ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดที่ทำเรื่องไม่ดีเลย "ข้ากำลังชวนท่านอาเฒ่าอย่าแย่งหม่านเจียงหงกับท่าน พูดจนคอแห้งคอแห้ง ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมท่านสำเร็จ"
"จริงรึ?" โจวฟางฉีกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ
หยางลั่วชี้ไปที่นายท่านจ้าว "ไม่เชื่อถามท่านดูสิ"
"เฮอะ ตาแก่เฒ่า ดูหน้าน้องน้อย ข้าไม่แย่งกับเจ้าแล้ว" นายท่านจ้าวจงใจทำหน้าบึ้ง แต่ในใจแทบอยากหัวเราะตาย
ที่แท้ เวลาคนทำเรื่องไม่ดีก็รู้สึกแบบนี้นี่เอง ถึงจะใจดำไปหน่อย แต่... โคตรสนุกเลย
"ขอบใจนะ" โจวฟางฉีรู้นิสัยนายท่านจ้าวดี การจะทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ คงต้องเปลืองแรงไม่น้อย
หยางลั่วเลิกคิ้วให้นายท่านจ้าว ความหมายคือ เห็นไหม เขาต้องขอบคุณพวกเราด้วยซ้ำ
"คุณตาทั้งสอง เวลาก็ไม่น้อยแล้ว กระผมขอตัวก่อน" หยางลั่วประสานมือคารวะแบบขอไปที
เขายังอยากรีบไปจัดการเรื่องซื้อบ้าน ไม่มีอารมณ์มานั่งเสียเวลากับตาแก่สองคนหรอก
"ดี รอให้ถึงวาสนา พวกเราคงได้พบกันอีก" นายท่านจ้าวยิ้มอย่างมีนัยยะ
หยางลั่วไม่ใส่ใจคำพูดนั้นเลย โบกมือแล้วเดินจากไป
เมืองหลวงก็ตั้งใหญ่ นี่ยุคสมัยนี้ก็ไม่มีมือถือหรือช่องทางติดต่ออะไร จะหาคนแปลกหน้าสักคนยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร เพราะงั้นเขาจึงไม่กลัวจะถูกตามหาเจอเลยแม้แต่น้อย