“พี่ระบบ? ใช่นายหรือเปล่า? โหลดช้าเกินไปจนกระแสข้อมูลตามความเร็วเน็ตตอนฉันข้ามโลกไม่ทันหรือไง?
ไม่เป็นไร ๆ พวกเราก็เป็นมนุษย์เงินเดือนยุคใหม่เหมือนกัน คนทำงานด้วยกันจะลำบากกันไปทำไม ฉันก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล งั้นเรามาผูกมัดกันเดี๋ยวนี้เลย!”
หวังกุ้ยเซียงพร่ำบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง พูดจบแล้วก็ยังท่องคำว่าผูกมัด ๆ ไม่หยุด ราวกับพระเฒ่ากำลังสวดมนต์
น่าเสียดายที่ไม่มีเสียงไพเราะของการผูกมัดสำเร็จดังขึ้นมา
แต่นางก็ไม่ได้ผิดหวังมากนัก เพราะวินาทีถัดมา เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัวจริง ๆ
[ติ๊ง ระบบช่วยเหลือต่างโลกโหลดสำเร็จ เนื่องจากวิญญาณของโฮสต์มีความพิเศษ จึงมอบชุดของขวัญมือใหม่ให้เลือกหนึ่งในสองข้อ
ข้อหนึ่ง เงินรางวัลลอตเตอรี่สิบล้านในโลกเดิมของโฮสต์ จะคำนวณตามอัตราแลกเปลี่ยนราคาเงินในยุคปัจจุบัน แปลงเป็นเงินของโลกใบเล็กนี้ แล้วฝากเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์โดยตรง
ข้อสอง โฮสต์สละเงินทอง ใช้เงินสิบล้านนั้นแลกกับชุดทักษะความอยู่รอดสามชิ้นที่ระบบกำหนดไว้ หมายเหตุ ตัวเลือกนี้เป็นชุดตายตัว ไม่สามารถคืนหรือเปลี่ยนได้]
“ข้อหนึ่ง! ฉันเลือกข้อหนึ่ง! ต้องข้อหนึ่งเท่านั้น!” หวังกุ้ยเซียงแทบไม่ต้องคิด เกือบจะตะโกนออกมา
ไม่มีเงินย่อมเดินไปไหนไม่ได้ แต่ถ้ามีเงินก็ย้ายไปอยู่อีกโลกแล้วนอนสบาย ๆ ได้ นางแค่อยากเป็นปลาเค็มที่มีความสุข ใครจะอยากได้ทักษะอะไรกัน!
[รับทราบ โฮสต์เลือกแลกเป็นเงินอย่างแน่วแน่ กำลังคำนวณอัตราแลกเปลี่ยน... กำลังโอนเงินข้ามมิติ... ติ๊ง... คำเตือน! คำเตือน!
โลกมิตินี้เผชิญภาวะเงินเฟ้ออย่างรุนแรง อำนาจซื้อของเงินไม่อาจเทียบกับเงินทองในโลกเดิมของโฮสต์ได้ การแลกเปลี่ยนล้มเหลว
ระบบตัดสินโดยอัตโนมัติว่าตัวเลือกนี้เป็นโมฆะ บัดนี้จะเปลี่ยนไปใช้ตัวเลือกที่สองให้โฮสต์โดยอัตโนมัติ]
หวังกุ้ยเซียงแทบแตกสลายทั้งคน ไหนบอกว่ามีสองตัวเลือกไง? ระบบนี้ยังปรับเปลี่ยนเองได้อีกหรือ? นี่มันบังคับซื้อบังคับขายชัด ๆ!
“ฉันไม่เอาตัวเลือกที่สอง! แลกเป็นเงินไม่ได้ ก็ช่วยแลกเป็นทองให้ฉันสิ!”
หวังกุ้ยเซียงตะโกนในหัวอย่างบ้าคลั่ง นั่นมันสิบล้านเชียวนะ! ไม่ว่าจะแลกเป็นทองหรือเงิน ก็เป็นเงินก้อนโตที่ต่อให้ทำงานอีกกี่ชาติก็หาไม่ได้ จะหายไปเฉย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร!
[ติ๊ง... การประท้วงเป็นโมฆะ แลกเปลี่ยนตัวเลือกที่สองสำเร็จ
กำลังมอบทักษะสามชิ้นในชุดตายตัว... ทักษะแรก มิตินิ่งที่ไม่สามารถเลี้ยงสิ่งมีชีวิตได้ แต่โฮสต์เข้าออกได้อย่างอิสระ ใช้เป็นคลังเก็บของได้
ทักษะที่สอง รัศมีพิเศษยิ่งศัตรูแข็งแกร่งยิ่งทวีแรงขึ้นตาม โฮสต์ไม่ใช่ยอดฝีมือยุทธภพโดยเฉพาะ แต่เมื่อถูกโจมตี ฝีมือจะปรับให้ทัดเทียมกับคู่ต่อสู้โดยอัตโนมัติ ขีดจำกัดสูงสุดไม่ทราบแน่ชัด
ทักษะที่สาม... ซ่า ๆ ๆ... คำเตือน! พลังงานไม่เพียงพอ... พลังงานระบบหมดสิ้น กำลังเข้าสู่ภาวะจำศีลบังคับเป็นเวลาสองร้อยปี เพื่อชาร์จพลังงานจากแสงอาทิตย์]
“อย่า ๆ ๆ พี่ระบบกลับมาก่อน! ฉันยังมีเรื่องจะถาม! แล้วทักษะที่สามมันคืออะไรกันแน่? จะหลับก็พูดให้ชัดก่อนสิ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่หวังกุ้ยเซียงเจอระบบที่ไม่น่าเชื่อถือขนาดนี้ แม้แต่ระบบเถื่อนในนิยายยุคเก่าที่นางเคยอ่านยังน่าเชื่อถือกว่าเป็นหมื่นเท่า
จำศีลตั้งสองร้อยปี เวลานอนยังนานกว่าอายุขัยของนางเสียอีก นี่คิดจะช่วยให้นางมีชีวิตรอด หรือจะมาเอาชีวิตนางกันแน่?
น่าเสียดาย ไม่ว่าหวังกุ้ยเซียงจะเรียกหาในหัวอย่างไร กระทั่งเริ่มด่าทอ ระบบก็หายไปไม่ปรากฏอีก ราวกับไม่เคยโผล่มาตั้งแต่แรก เหลือไว้เพียงความกระอักกระอ่วนจาง ๆ ในอากาศ
อากาศร้อนอบอ้าว หวังกุ้ยเซียงอยู่ในห้องที่ปิดประตูหน้าต่างสนิท เหงื่อออกเพราะร้อนใจจนเหนียวเหนอะหนะ ช่างทรมานนัก
สุดท้ายนางทำได้เพียงเลิกตามหาระบบที่ค้างไปก่อน แล้วตัดสินใจเข้าไปดูมิติพิเศษที่ว่า อย่างน้อยนั่นก็เป็นของที่มีอยู่จริง
หวังกุ้ยเซียงท่องคำว่าเข้าไปในใจอีกครั้ง คราวนี้กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว แล้วเข้าไปอยู่ในมิติแปลกหน้าแห่งหนึ่งจริง ๆ
ที่นี่เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ขอบเขตรอบด้านสร้างขึ้นจากหน้าจอพร่าเลือน มองดูคล้ายกำแพงปูนกับพื้นปูน โล่งเตียน ไม่มีอะไรสักอย่าง
จากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก ข้างในไม่แถมข้าวสักเม็ด น้ำสักหยดให้เลยด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าเป็นห้องเปล่าที่เปล่าเสียยิ่งกว่าห้องเปล่า
หวังกุ้ยเซียงออกมาด้วยความผิดหวัง ตั้งใจจะทดสอบทักษะที่สอง นางมองตู้ไม้เนื้อแข็งใบใหญ่ตรงมุมห้อง สูดหายใจลึกแล้วเงื้อมือตบลงไปอย่างแรง
นางอยากรู้ว่าตัวเองมีความสามารถใช้มือเปล่าผ่าฟืนหรือไม่ แค่ทำให้มันร้าวได้ก็ยังดี
เสียงดังปึงทึบ ๆ ฝ่ามือนี้ฟาดลงไปแล้ว ตู้ใบนั้นยังอยู่ดี สีเคลือบก็ไม่หลุดแม้แต่น้อย กลับเป็นมือนางที่บวมแดงขึ้นมาในทันที เจ็บจนหยาดน้ำตาไหล กุมมือกระโดดไปมาบนพื้น
ดูเหมือนทักษะที่สองนี้ก็น่าผิดหวังไม่น้อย นอกจากความเจ็บแล้วก็ไม่รู้สึกอะไรเลย
ขณะที่หวังกุ้ยเซียงกุมฝ่ามือที่เจ็บแปลบจนถึงกระดูก บนพื้นก็ทำหน้าบิดเบี้ยวพลางพยายามกระโดดให้หายเจ็บ ประตูห้องก็ถูกคนเคาะอย่างระมัดระวัง
“ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงเคาะประตูแผ่วเบา เจือความลังเลระแวดระวัง
หลี่เจี้ยเช่าถือตะกร้าสานเปล่าไว้ในมือ ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
สองวันนี้ท่านแม่ผิดปกติเกินไป แม่สามีที่เอะอะก็เอาแต่ด่าคน ยกมือก็ลงไม้ลงมือ กลับไม่ลงมือเลยตลอดสองวัน ทั้งยังไม่ด่าสักคำ
ความเงียบสงบก่อนพายุเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง ถึงขั้นขนลุกขนพองอยู่บ้าง
“ท่านแม่...” หลี่เจี้ยเช่ากลืนน้ำลาย ก่อนจะร้องเรียกผ่านบานประตู “ตะวันอยู่กลางฟ้าแล้ว ใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยง ลูกสะใภ้มารับเสบียง จะได้เอาไปทำอาหารเจ้าค่ะ”
สองวันนี้หวังกุ้ยเซียงมัวแต่ตามหาระบบ จึงไม่มีเวลาสนใจลูกชายกับลูกสะใภ้ที่ได้มาอย่างไม่ตั้งใจ เรื่องอาหารการกินในบ้าน นางกินอะไรก็กินไปตามที่มี
แต่ตอนนี้ระบบก็หาเจอแล้ว แถมยังเป็นของชำรุด เงินสิบล้านก็หายวับ นางกำลังอยู่ตรงขอบเขตของการระเบิดอารมณ์พอดี
ไม่ต้องพูดถึงนิสัยปากร้ายของร่างเดิม ต่อให้เป็นตัวนาง หวังกุยเซียง ในยุคปัจจุบันก็มีนิสัยเสียเต็มตัว ไม่พอใจก็ลาออกเสียเลย ยึดคติว่าข้าไม่รับใช้ใครทั้งนั้น
“จะร้องเรียกอะไรนักหนา เรียกวิญญาณหรือไง? กลัวทั้งหมู่บ้านไม่ได้ยินหรือว่าบ้านเจ้าจะกินข้าว? ในบ้านขาดข้าวหรือขาดหม้อ ถึงต้องมาเร่งเอาชีวิตกันตอนนี้!”
หวังกุ้ยเซียงตวาดอย่างหงุดหงิด แล้วกระชากประตูเปิด นางเองก็ไม่อยากให้คนมาหาเพื่อขอเสบียงไปทำอาหารทุกมื้อ น่ารำคาญจะตาย
แต่การควบคุมเช่นนี้เป็นนิสัยที่ร่างเดิมทำมาครึ่งชีวิต กุญแจคลังเสบียงของบ้านก็อยู่ในมือนาง นางจะเพิ่งมาแล้วเปลี่ยนทุกอย่างทันทีไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคนอาจเข้าใจว่านางถูกผีสิง แล้วจะถูกลากไปทำพิธีทรงเจ้าเข้าผีเอาได้ ถึงตอนนั้นคงยุ่งยาก
หลี่เจี้ยเช่าถูกด่าจนหดคอ ก้มหน้าลงตามสัญชาตญาณ
แต่คำด่าระดับนี้นางชินมานานแล้ว ตอนนี้ยังรับมือได้ดีด้วยซ้ำ กระทั่งรู้สึกว่าวันนี้เสียงของท่านแม่แม้จะดัง แต่เหมือนจะไม่เสียดหูเท่าแต่ก่อน
ขณะที่หวังกุ้ยเซียงทำหน้าบึ้งยื่นธัญพืชหยาบสำหรับทำอาหารกลางวันให้หลี่เจี้ยเช่า เสียงตะโกนอันเป็นเอกลักษณ์ของหลูอินเกินก็ดังมาจากหน้าประตูรั้วด้านนอก
“ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านน้าของข้ามาแล้ว! ยังเอาข้าวสารขาวมาฝากท่านด้วย!” หลูอินเกินวิ่งไปตะโกนไป สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
แม้หลูอินเกินจะทึ่ม แต่ก็ดูออกว่าสองวันนี้ท่านแม่กินอาหารไม่ค่อยลง เวลากินข้าวมักขมวดคิ้ว คงเป็นเพราะวันนั้นถูกไข่แดงติดคอจนเจ็บคอ กลืนธัญพืชหยาบแล้วบาดคอ
แต่ในบ้านไม่มีข้าวสารขาว พวกพี่น้องล้วงตัวจนทั่วแล้วก็ยังควักเหรียญทองแดงออกมาซื้อข้าวสารขาวไม่ได้สักสองเหรียญ
กำลังกลุ้มใจว่าจะไปหาข้าวสารขาวที่ไหนมาให้แม่กิน จะได้บำรุงคอสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าท่านน้าจะหอบของมาถึงพอดี
“จะโหวกเหวกอะไรกันนักหนา วัน ๆ เอาแต่ทำเสียงดัง อวดว่าเสียงดังนักหรือไง? ไม่เคยกินข้าวสารขาวมาตั้งแปดชั่วโคตรหรือ? คนไม่รู้คงนึกว่ามีโจรเข้าบ้าน!”
หวังกุ้ยเซียงด่าพึมพำพลางเดินออกมาจากห้อง แต่ละคนวัน ๆ เอาแต่ตะโกนเสียงดังจนปวดหัว น่าหงุดหงิดเสียจริง
หวังกุ้ยไฉ้เพิ่งก้าวเข้ามาในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงด่าคนที่ดังมีพลังของพี่สาวตนเอง
เขาตกใจจนเท้าเสียหลัก เกือบจะหันหลังวิ่งหนีไปเสียแล้ว