หลินเยี่ยนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของผู้บำเพ็ญพิษแล้ว ความคิดในใจพลันแล่นอย่างรวดเร็ว
หากเขาลังเลเพียงชั่วครู่ คนที่จะตายย่อมเป็นตัวเขาเอง
ดังคำกล่าวที่ว่า สหายร่วมมรรคาตายได้ แต่ผู้บำเพ็ญอย่างข้าต้องไม่ตาย!
เขากับเหลียงซินโหรวไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย จะให้สละชีวิตตนเองเพื่อช่วยนางได้อย่างไร?
“ศิษย์จะทำตามที่อาจารย์สั่ง!”
ชั่วพริบตานั้น เหลียงซินโหรวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “หลินเยี่ยน เจ้าอย่าหวังว่าจะตายดี!”
แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาชายหนุ่ม เขาคาดไม่ถึงว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้จะใจเหี้ยมถึงเพียงนี้
ผู้บำเพ็ญพิษเองก็ตะลึงไป ก่อนจะหัวเราะลั่น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความชื่นชม
“ไม่เลว เด็ดขาดดี!”
แววตาคมกริบวูบผ่านดวงตา เขาถึงกับเริ่มชี้แนะหลินเยี่ยน ราวกับหลินเยี่ยนเป็นศิษย์ของตนจริง ๆ
“บนเส้นทางเซียน ความใจอ่อนคือจุดตาย หากคิดบรรลุมหาวิถีอันสูงสุด จงจำไว้ว่า หากคนไม่ทำเพื่อตน สวรรค์ย่อมลงทัณฑ์”
“ผู้ใดขวางเส้นทางบำเพ็ญของเจ้า ล้วนสังหารได้ทั้งสิ้น!”
หลินเยี่ยนหัวเราะเย็นชาในใจ นี่มันหลักการบำเพ็ญเซียนวิปริตอันใด? ไม่แยกแยะดีชั่ว สังหารทุกคนอย่างนั้นหรือ? เขาไม่กลัวมารในใจหรือไร?
ที่เขายอมให้โยนเหลียงซินโหรวเข้าเตาหลอมโอสถก็เพื่อเอาตัวรอด มิใช่เจตนาที่แท้จริง ต้นเหตุแห่งกรรมทั้งหมดอยู่ที่ผู้บำเพ็ญพิษ
เหลียงซินโหรวทรุดกองอยู่บนพื้น นางรู้ดีว่าตนต้องกลายเป็นตัวนำโอสถ ทว่ายามนี้กลับจ้องหลินเยี่ยนด้วยแววตาอาฆาต
หลินเยี่ยนสีหน้าไร้อารมณ์ ส่ายหน้าในใจ สตรีผู้นี้แยกแยะสถานการณ์ไม่ออกชัด ๆ ผู้บำเพ็ญพิษต่างหากที่คิดสังหารนาง แต่นางกลับชังเขาเสียอย่างนั้น
ผู้บำเพ็ญพิษมองเหลียงซินโหรว แม้ใบหน้านางเปื้อนฝุ่นก็ยังปิดบังความงามไม่มิด แม้เป็นเพียงหญิงสาว แต่รูปร่างกลับอรชรอ้อนแอ้น
“น่าเสียดายอยู่บ้าง”
เขาหันไปมองชายหนุ่ม “หลิวลู่ ไปเอาสมุนไพรบนโต๊ะใส่เตาหลอมโอสถ”
“ขอรับ ศิษย์พี่” ชายหนุ่มพยักหน้า เดินไปยังโต๊ะที่อยู่ด้านข้าง หยิบสมุนไพรบนโต๊ะแล้วตรงไปยังเตาหลอมโอสถ
ทว่าในชั่วขณะที่ชายหนุ่มกำลังโยนสมุนไพรเข้าเตาหลอมโอสถ ผู้บำเพ็ญพิษกลับหรี่ตาเย็นชา ยกมือปล่อยพลังวิญญาณสายหนึ่งสะกดชายหนุ่มไว้
ชายหนุ่มหน้าซีดเผือด มองรอยยิ้มเย็นเยียบบนใบหน้าผู้บำเพ็ญพิษ แล้วรีบร้อนวิงวอน
“ศิษย์พี่ ข้าติดตามท่านมาสองปีแล้ว...”
“เช่นนั้นก็ทำความกตัญญูให้ข้าเถิด! คิก ๆ!” ผู้บำเพ็ญพิษขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มก็ถูกโยนเข้าเตาหลอมโอสถทันที ไอร้อนสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นจากภายในเตา
แววหวาดหวั่นวูบผ่านดวงตาหลินเยี่ยน ในใจเต็มไปด้วยความกังวล
“ขั้นฝึกปราณสองชั้น ผลลัพธ์ยิ่งดีกว่า!” ผู้บำเพ็ญพิษตบมือ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน
ผู้บำเพ็ญพิษหันมองเหลียงซินโหรว แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
“รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าควรทำอย่างไร?”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” เหลียงซินโหรวคลานไปหาผู้บำเพ็ญพิษ แล้วแก้สายคาดเอวของเขาอย่างคล่องแคล่ว
หลินเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง สีหน้าไร้ความรู้สึก ไม่เผยคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย ต่างจากเหลียงซินโหรวที่ปรนนิบัติอย่างเต็มกำลังโดยสิ้นเชิง
ครู่หนึ่งต่อมา ผู้บำเพ็ญพิษส่งเสียงครางอย่างสุขสม
“รู้ความถึงเพียงนี้ ช่างเป็นสตรีน่ารักเสียจริง”
ในจังหวะนั้นเอง ไอร้อนจากเตาหลอมโอสถก็สงบลง ผู้บำเพ็ญพิษผลักเหลียงซินโหรวออก ไม่ทันจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อยด้วยซ้ำ
“หลอมสำเร็จแล้ว ขั้นฝึกปราณสองชั้นต่างกันจริง ๆ”
ท่อนล่างเปลือยเปล่า เขากระโจนขึ้นไปบนเตาหลอมโอสถ เปิดฝาอย่างร้อนรน ชั่วพริบตาโอสถสีชาดเม็ดหนึ่งก็มาอยู่ในมือ
ผู้บำเพ็ญพิษประคองโอสถไว้ด้วยสองมือ สีหน้าคลุ้มคลั่ง
“หากคราวนี้สำเร็จ ข้าก็จะเติมเต็มตำรับโอสถได้ ต่อไปพลังบำเพ็ญย่อมพุ่งทะยาน บรรลุขั้นสร้างฐานก็อยู่แค่เอื้อม”
เขาถือโอสถเดินมาหาหลินเยี่ยน “ศิษย์รัก ดูสิ สีสันช่างงดงามเพียงใด”
หลินเยี่ยนแสร้งทำสีหน้าเลื่อมใส “อาจารย์มีอิทธิฤทธิ์เกรียงไกร ศิษย์ขอแสดงความยินดีกับอาจารย์”
“มา!” ผู้บำเพ็ญพิษยื่นโอสถจ่อริมฝีปากหลินเยี่ยน “กินเข้าไป แล้วดูว่าฤทธิ์โอสถเป็นเช่นไร จงจำไว้ ต้องบอกกระบวนการโดยละเอียดแก่ข้า”
หลินเยี่ยนหนาวสะท้านไปทั้งร่าง ในใจเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเพียงมนุษย์ทดลองโอสถของอีกฝ่าย
ผู้บำเพ็ญพิษแสร้งทำสีหน้า “เมตตา” แล้วอบรมอย่างอ่อนโยน
“หากคิดหลอมโอสถ ย่อมต้องทดลองยาด้วยตนเอง นี่คือบทเรียนแรกของเจ้า”
เหลียงซินโหรวที่อยู่บนพื้นเห็นภาพนี้ แววสะใจผุดขึ้นในดวงตา เต็มไปด้วยความสมน้ำหน้า
หลินเยี่ยน วันนี้เจ้าก็มีสภาพเช่นนี้เหมือนกัน!
“อาจารย์... อื้อ” หลินเยี่ยนเพิ่งอ้าปาก ผู้บำเพ็ญพิษก็ยัดโอสถเข้าไปในปากเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหัวเราะลั่นทันที
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
โอสถละลายในปาก ฤทธิ์ยาพลันแล่นไปทั่วร่าง พลังธาตุทั้งห้าปะทะร่างหลินเยี่ยนอย่างบ้าคลั่ง
“แย่แล้ว!” หลินเยี่ยนร้องในใจ โอสถเม็ดนี้มีพลังมากเกินไป ร่างกายข้ารับไม่ไหว
เพียงสองลมหายใจ ร่างหลินเยี่ยนก็แดงก่ำ กล้ามเนื้อทั่วกายถูกพลังธาตุทั้งห้าอันมหาศาลฉีกกระชาก โลหิตย้อมอาภรณ์จนแดงฉาน
“อ๊าก เจ็บ!” หลินเยี่ยนร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงกรีดร้องของเขาก้องสะท้อนไปทั่วถ้ำ ชวนให้ผู้ฟังหนาวเหน็บถึงกระดูก
ผู้บำเพ็ญพิษกลับหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง สีหน้าเหี้ยมเกรียม ซัดพลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปในร่างหลินเยี่ยน
“เร็วเข้า บอกความรู้สึกของเจ้าแก่ข้า!”
ในคุกใต้ดิน หานหม่านกับฮวาหลิงเจาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
“หลินเยี่ยนเป็นอะไรไป?”
“ทดลองยา” ฮวาหลิงเจาตอบอย่างยอมรับชะตากรรม
หลินเยี่ยนคิดจะเข้าไปในพฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ แต่กลับสัมผัสได้ว่ามีพลังวิญญาณดุร้ายสายหนึ่งเพิ่มขึ้นในร่าง เขารู้ว่านั่นเป็นพลังของผู้บำเพ็ญพิษ
จะทำอย่างไรดี? หากเข้าไปในพฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ ผู้บำเพ็ญพิษต้องพบเห็นเข้าแน่
แต่หากไม่เข้าไปในพฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ เขาก็อาจต้องตายอยู่ตรงนี้
ในขณะที่หลินเยี่ยนลังเลไม่ตก จู่ ๆ ก็พบว่าพลังธาตุทั้งห้าในร่างกำลังเลือนหาย ความเจ็บปวดทั่วร่างก็ทุเลาลง
“หึ!” ผู้บำเพ็ญพิษแสยะยิ้ม สีหน้าเหี้ยมเกรียม “บนตัวเจ้ามีความลับจริง ๆ ด้วย!”
เขาตรวจชีพจรของหลินเยี่ยน สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา หลินเยี่ยนหอบหายใจเฮือกใหญ่
“ศิษย์ไม่ทราบ”
ผู้บำเพ็ญพิษตรวจสอบร่างหลินเยี่ยนอยู่พักใหญ่ แต่ก็หาสาเหตุไม่พบ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ไม่ยอมพูดหรือ? ข้ามีวิธีทรมานเจ้าอีกมาก”
“คนมา!”
“ส่งพวกเขาสองคนกลับคุกใต้ดิน แล้วนำเนื้อให้เด็กสาวนั่นชามหนึ่ง”
“ขอรับ!” เงาร่างหนึ่งเข้ามาในถ้ำ แล้วจับทั้งสองคนพาตัวออกไป
ผู้บำเพ็ญพิษจ้องเตาหลอมโอสถตรงหน้าอย่างเหม่อลอย เด็กคนนี้ต้องมีวิธีปรับสมดุลพลังธาตุทั้งห้าอยู่บนตัวแน่ เหตุใดข้าซึ่งอยู่ขั้นฝึกปราณหกชั้นจึงไม่รู้สึกถึงมันเลย?
หลินเยี่ยนกับเหลียงซินโหรวถูกผลักเข้าไปในคุกใต้ดิน หานหม่านกับฮวาหลิงเจาต่างตกตะลึง หลินเยี่ยนยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ
เขาก้าวโซเซไปยังมุมกำแพง ค่อย ๆ นั่งลง แล้วปิดปากเงียบ
เหลียงซินโหรวโผเข้าหาฮวาหลิงเจา สะอื้นไห้ “พี่ฮวา หลินเยี่ยนผู้นี้ชั่วร้ายยิ่งนัก เป็นพวกเดียวกับผู้บำเพ็ญพิษ ถึงกับคิดจะส่งข้าเข้าเตาหลอมโอสถ...”
หลินเยี่ยนเหลือบมองนางแวบหนึ่ง พลางหัวเราะเย็นชาในใจ คาดไม่ถึงว่าเหลียงซินโหรวจะกลับดำเป็นขาว กล่าวหาว่าเขากับผู้บำเพ็ญพิษเป็นพวกเดียวกัน
“หลินเยี่ยน เจ้า...” หานหม่านมองอย่างไม่อยากเชื่อ
ฮวาหลิงเจาจ้องหลินเยี่ยนอย่างโกรธเกรี้ยว “หลินเยี่ยน เจ้าทำใจเหี้ยมเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หลินเยี่ยนหัวเราะหยัน กล่าวอย่างเรียบเฉย “เขาบีบให้ข้าเลือก หรือจะให้ข้าไปตายแทนนาง? นางเป็นอะไรกับข้า?”
“เจ้า...”
“เหลียงซินโหรว ที่นี่มีแต่คนโชคร้าย ไยต้องแสดงท่าทางอ่อนแอเหมือนถูกทำร้ายด้วย? ตอนที่เจ้าแก้สายคาดเอวผู้บำเพ็ญพิษ ท่าทีหาได้เป็นเช่นนี้ไม่”
“หลินเยี่ยน เจ้า... เจ้า...” เหลียงซินโหรวทั้งอับอายทั้งโกรธ หลินเยี่ยนเพียงหัวเราะเย็นชา “ทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่ ไม่เห็นน่าอับอายตรงไหน”
หานหม่านเบิกตากว้างมองเหลียงซินโหรว ฮวาหลิงเจาก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน
“ฮือ... ไม่ใช่อย่างที่เขาพูด”
ในเวลานั้นเอง อาหารก็ถูกส่งเข้ามาจากด้านนอก
“เหลียงซินโหรว นี่คือเนื้อที่ศิษย์พี่มอบให้เจ้า”
หานหม่านกับฮวาหลิงเจาสบตากัน ทั้งสองเข้าใจทุกอย่างแล้ว ทว่าไม่ได้พูดอะไร
เขาพูดถูกแล้ว ดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่ ไม่เห็นน่าอับอายตรงไหน
หลินเยี่ยนกินหมั่นโถวส่วนของตน แล้วเอนกายพิงมุมกำแพง ค่อย ๆ หลับตาลง
ชั่วพริบตา จิตสำนึกของเขาก็เข้าสู่พฤกษาสมบัติแห่งกาลอวกาศ
ทว่าเมื่อเห็นกิ่งไม้ที่แทนซากธาตุทั้งห้า เขาก็พลันตกตะลึง
“นี่คือ...”