ชายสวมสร้อยทองรีบเข้าใจความหมายทันที “ที่คุณพูดถึงคือเจียงหว่าน ไม่ใช่คุณหนูตระกูลเจียงใช่ไหม?”
“แต่คุณนายเจียงก็ยืนยันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธอเป็นตัวจริง คุณต่างหากที่พูดจาเหลวไหล”
เจียงฉือมองเขาด้วยสายตาราวกับมองคนโง่ “ยังไงฉันก็พูดในสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่นาย”
พูดจบเธอก็หันไปตามหาผีร้าย
พวกนั้นถึงได้รีบแย่งกันขึ้นจากน้ำ แล้วล้มลงข้างฝั่ง หนาวสั่นจนตัวแข็ง
“ลูกพี่ เธอจะหลอกพวกเราหรือเปล่า?”
ชายสวมสร้อยทองหรี่ตา “จริงหรือไม่จริง ลองพิสูจน์ดูก็รู้”
“จะพิสูจน์ยังไงล่ะ? ตระกูลเจียงเป็นเศรษฐีในเจียงเป่ย พวกเราไม่มีทางเข้าใกล้พวกเขาได้ด้วยซ้ำ”
“โง่หรือไง หาคนที่เข้าใกล้ได้ก็สิ้นเรื่อง” ชายสวมสร้อยทองกล่าวพลางหรี่ตา “แค่เอาเส้นผมของคุณนายเจียงกับคุณหนูเจียงไปตรวจดีเอ็นเอ ความจริงก็จะกระจ่างไม่ใช่หรือไง”
“ถ้าเจียงหว่านเป็นคุณหนูตัวปลอมจริง ๆ ชาติหน้าพวกเราก็ไม่ต้องลำบากแล้ว!”
เจียงฉือพูดถูก คนรวยให้ความสำคัญกับหน้าตาที่สุด ถ้าตรวจพบว่าเจียงหว่านเป็นคุณหนูตัวปลอม ตระกูลเจียงต้องจ่ายเงินปิดปากก้อนโตให้พวกเขาแน่
ถึงตอนนั้นเขาก็จะมีเงินซื้อสร้อยทองเส้นใหญ่ของจริงสักที จะซื้อสักสามชั่งมาแขวนคอไว้ ดูสิว่าต่อไปใครยังจะกล้าหัวเราะเยาะเขา!
……
ยามราตรีมาเยือน
สวนสาธารณะริมทะเลสาบเทียมเปิดไฟถนนสลัว ๆ ไว้เพียงไม่กี่ดวง พื้นที่ส่วนใหญ่จมอยู่ในความมืดมิด
พอตกกลางคืน ที่นี่ก็เงียบสงัดราวกับภูเขาแห่งความเงียบงัน
ทว่าในสายตาของเจียงฉือ กลับเป็นภาพอีกแบบหนึ่ง