โรงพยาบาลตระกูลซ่ง
เจียงฉือกับคนอื่น ๆ เพิ่งมาถึงเขตห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันตรงจุดพยาบาล
“นี่ ได้ยินว่าหลานสาวของประธานซ่งเป็นดาราตัวน้อยด้วยนะ เป็นนางร้ายลำดับสองในซีรีส์ออนไลน์ที่ดังอยู่พักหนึ่งก่อนหน้านี้น่ะ”
“อ๋อ ใช่ ๆ ฉันก็จำได้! แล้วทำไมเธอถึงฆ่าตัวตายล่ะ?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ วงการแบบนั้นวุ่นวายจะตาย บางทีอาจทนผู้กำกับใหญ่บังคับเอาเปรียบไม่ไหวก็ได้~”
“ชู่ว์ อย่าพูดซี้ซั้วสิ! เธอเป็นหลานสาวของประธานซ่ง แถมยังมาจากตระกูลเศรษฐีในเจียงเป่ย ใครจะกล้าบังคับเธอได้ล่ะ!”
“คนรวยคือประธานซ่งต่างหาก ได้ยินว่าพ่อของซ่งหรานเป็นนักอักษรวิจิตร ฐานะจะไปเทียบกับประธานซ่งได้ยังไง”
“ฉันกลับได้ยินว่าตอนถ่ายละคร เธอชอบวางอำนาจ ใช้เงินยัดตัวเข้ากองถ่ายแล้วรังแกนักแสดงหน้าใหม่ด้วยนะ”
“ซ่งหรานร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้ายังไม่ตายก็น่าเสียดายจริง ๆ”
ซ่งโหย่วหลินหยุดอยู่ตรงหัวมุม ได้ยินคนอื่นใส่ร้ายหลานสาวตัวเอง แต่กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง เอาแต่ถอนหายใจ
“ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่ควรไปอยู่ในวงการบันเทิงที่แบบนั้น ไปมาเที่ยวเดียวก็พาตัวเองแปดเปื้อนชื่อเสียงจนเหม็นโฉ่!”
แววตาของเจียงฉือหม่นลง
ในยามที่ซ่งหรานต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด สิ่งแรกที่คนในครอบครัวทำกลับไม่ใช่ปกป้องเธอ แต่เป็นการตำหนิ
ไม่แปลกเลยที่เด็กสาวดี ๆ คนหนึ่งจะป่วยเป็นโรคซึมเศร้า
“ตาแก่ เมื่อกี้คุณยังเถียงฉันเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้ได้ยินคนใส่ร้ายหลานสาวตัวเอง ทำไมถึงนิ่งเฉยล่ะ?”
ซ่งโหย่วหลินพูดอย่างมีเหตุผลว่า “พวกเธอก็พูดไม่ผิด หรานหรานไม่ควรไปเป็นนักแสดงตั้งแต่แรก”