“ทุกวันฉันนอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง อาการนอนไม่หลับหนักมาก ต่อให้ฝืนหลับได้ ในฝันก็ยังมีคนไล่ตามมาด่าฉัน...”
ซ่งหรานกุมศีรษะ สีหน้าเจ็บปวด พอนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ร่างกายก็สั่นเทาจนห้ามไม่อยู่
“ตกลงฉันทำอะไรผิด พวกเขาถึงทำกับฉันแบบนี้?”
เจียงฉือตบหลังเธอเบา ๆ พลางปลอบว่า “เธอไม่ได้ผิด คนที่ผิดคือพวกชอบแอบส่องชีวิตคนอื่นอยู่หลังจอ แล้วมโนความจริงเอาเองโดยไม่แยกแยะถูกผิดต่างหาก พวกที่รุมประณามคนอื่นบนโลกออนไลน์นั่นแหละ”
คนพวกนี้ไร้ทั้งศีลธรรมและเส้นแบ่งความถูกต้อง ใช้การรุมประณามบนโลกออนไลน์เป็นความบันเทิง ไล่กัดไม่เลือกหน้า ส่วนเหยื่อกลับต้องแบกรับทุกอย่างเพียงลำพัง จมอยู่กับความสงสัยในตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น
“รู้ไหมว่าคนที่ก่อกรรมด้วยปากจะต้องเจอกับอะไร?”
ซ่งหรานมองเธอทั้งน้ำตา ก่อนส่ายหน้า “พวกเขาจะได้รับกรรมจริง ๆ เหรอ?”
“จริง แถมหนักมากด้วย” เจียงฉือบอกเธอ “เคยได้ยินเรื่องนรกสิบแปดขุมไหม?”
ซ่งหรานพยักหน้า
“นรกสิบแปดขุมมีอยู่จริง นรกขุมแรกคือนรกตัดลิ้น พวกที่ปากเสียใส่ร้ายคนอื่นและรุมประณามคนบนโลกออนไลน์ พอตายแล้วจะถูกส่งไปที่นั่น จะมีผีน้อยใช้คีมเหล็กเผาแดงหนีบลิ้นพวกเขา แล้วดึงให้ยืดยาวออกไปเรื่อย ๆ”
“ถ้าคำนวณโทษของนรกตัดลิ้นเป็นเวลาบนโลกมนุษย์ ก็เท่ากับ 13,500 ล้านปี”
พอได้ยินเช่นนั้น ซ่งหรานก็หน้าซีดด้วยความตกใจ เธออุทานว่า “ตายแล้ว 13,500 ล้านปีเหรอ?! ไม่แน่ว่าโลกอาจพินาศไปแล้ว แต่พวกเขายังรับโทษอยู่ก็ได้นะ?”