เหล่าคนรับใช้พลันกระจ่างขึ้นมา
“ฉันก็ว่าแล้วว่ารูปนี้ไม่ใช่ของจริง!”
“คุณหนูหว่านหว่านสวยขนาดนั้น แถมยังดูโดดเด่นมีราศี จะเป็นลูกของพี่เลี้ยงได้ยังไง”
“นั่นสิ ๆ เจียงฉือหน้าด้านจริง ๆ เพื่อใส่ร้ายคุณหนูใหญ่ ถึงกับกล้าใช้วิธีต่ำช้าแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น”
“เนรคุณจริง ๆ น่ารังเกียจชะมัด!”
คนรับใช้ค่อย ๆ ส่งรูปคืนให้หลี่พ่อบ้านอย่างระมัดระวัง
หลี่พ่อบ้านส่งต่อให้เย่ซูฮวา
เย่ซูฮวาเหลือบมองรูป ก่อนจะหันไปมองเจียงหว่าน
เจียงหว่านคิดว่าแม่จะตำหนิตน
ไม่คิดเลยว่าเย่ซูฮวาจะมองเธอด้วยสีหน้าเจ็บปวดสงสาร แล้วพูดว่า “ลูกรัก ไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่ตรงนี้ ใครก็อย่าคิดมารังแกลูกได้!”
เจียงหว่านชะงักไป ก่อนดวงตาจะเริ่มเอ่อคลอ
แม้ฮูหยินจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเธอ แต่ก็รักเธอไม่ต่างจากแม่แท้ ๆ เลย!
ตลอดหลายปีมานี้ เธอมองเย่ซูฮวาเป็นแม่แท้ ๆ ของตัวเองไปนานแล้ว
ตอนนี้เมื่อเห็นเย่ซูฮวาปกป้องเธออย่างสุดหัวใจ เธอก็ซาบซึ้งจนแทบกลั้นไม่อยู่
ถึงเจียงฉือจะเป็นคุณหนูตัวจริงแล้วจะยังไง!
สุดท้ายก็แพ้เธอราบคาบอยู่ดี
เจียงหว่านกุมคางที่บาดเจ็บแล้วโผเข้าไปหา “แม่คะ ขอบคุณที่รักหนูนะคะ!”
เย่ซูฮวาลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู “แม่มีลูกสาวคนเดียวในชีวิตนี้ ใครก็ตามที่คิดจะปล่อยข่าวลือใส่ร้ายลูก แม่ไม่ปล่อยมันไว้แน่!”
ภาพแม่ลูกที่รักใคร่กลมเกลียวทำให้ทุกคนซาบซึ้ง
เมื่อคนรับใช้หันกลับไปมองเจียงฉือ ก็เห็นว่าเธอเป็นคนปล่อยข่าวลือแท้ ๆ แต่กลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับเรื่องไม่เกี่ยวกับตัวเอง ชวนให้คลื่นไส้จริง ๆ
“เจียงฉือ” เย่ซูฮวาจ้องเธอด้วยความเคียดแค้น ก่อนพูดเสียงเย็นชา “ฉันอุตส่าห์ใจดีรับเลี้ยงเธอมาตั้ง 18 ปี แต่สุดท้ายเธอกลับทำร้ายฉัน ทำร้ายครอบครัวฉันแบบนี้ ตระกูลเจียงถือว่าทำดีกับเธอจนถึงที่สุดแล้ว นับจากนี้ไป ตระกูลเจียงของฉันไม่มีคนอย่างเธออีก!”