เจียงฉือตรวจดูแล้วพบว่าวิญญาณของซ่งหรานอ่อนแอเกินไป ต้องรีบส่งกลับเข้าร่างให้เร็วที่สุด
เธอเพิ่งยื่นมือไปพยุง ซ่งหรานก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาราวกับถูกกลิ่นอายจากตัวเธอลวกเข้า
ซ่งหรานเห็นเจียงฉือจับแขนตัวเองไว้ แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตา “คุณเป็นคนเป็นนี่นา ทำไมถึงแตะตัวฉันได้?”
หลังฆ่าตัวตาย เธอก็กลายเป็นวิญญาณ นอกจากพวกเดียวกันแล้ว ไม่มีคนเป็นคนไหนมองเห็นเธอได้เลย
เอาจริง ๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องถูกอะไรผูกมัด อยากไปไหนก็ไปได้ อิสระจะตาย
เจียงฉือบอกว่า “คุณปู่ของคุณไหว้วานให้ฉันมาตามหาวิญญาณของคุณ”
ซ่งหรานชะงักไปเมื่อได้ยิน “ปกติคุณปู่เกลียดเรื่องผีสางเทวดาที่สุดเลยนะคะ เขาไม่ได้ด่าคุณว่าเป็นพวกต้มตุ๋นหรอกเหรอ?”
“ไม่ได้เรียกว่าพวกต้มตุ๋น แต่ก็เคยด่าอยู่”
ซ่งหรานมองเธออย่างสนใจ “คุณคือคนที่เกิดมาพร้อมดวงตาหยินหยางตามที่เขียนไว้ในนิยายใช่ไหม?”
“เห็นผีแล้วไม่กลัวเหรอ?”
“ตอนเพิ่งออกจากร่าง ฉันกลัวจนแทบตายอีกรอบ ถึงได้รู้ว่าหลังคนเราตายแล้วมีวิญญาณอยู่จริง ๆ”
เจียงฉือยิ้มน้อย ๆ “เป็นผีแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?”
พอซ่งหรานพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาหม่นหมองก็พลันเป็นประกายขึ้นมา เธอตอบอย่างตื่นเต้นว่า “สนุกมากเลยค่ะ ที่ที่ปกติไปไม่ได้ ฉันอยากไปก็ไปได้ ไม่มีอะไรขวาง! เสียดายก็แต่ฉันบินทะลุกำแพงเหมือนรุ่นพี่ไม่ได้”
เธอชี้ไปยังผีผู้หญิงผมยาวรุงรังที่อยู่ตรงมุมห้อง
“วิญญาณของคุณเพิ่งออกจากร่าง พลังยังอ่อนแอมาก ทำได้แค่ใช้ชีวิตแบบเดียวกับตอนยังมีชีวิตอยู่ เหมือนวิญญาณเร่ร่อนธรรมดา”