ในความทรงจำของเธอ ป๋อหานโจวเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่ชอบพูดเล่น ใบหน้ามักเย็นชาอยู่เสมอ
แม้ป๋อหานโจวจะอายุมากกว่าเธอแค่ปีเดียว แต่ตั้งแต่เด็กพอเห็นเขา เธอก็กลัวแล้ว
เมื่อครู่เขาถึงกับเป็นฝ่ายเข้ามาชวนคุย แถมยังเข้าถึงง่ายขนาดนี้
ซ่งหรานอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาถูกผีสิงหรือเปล่า ถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้
“อาจารย์น้อย จริงสิ ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร”
“เจียงฉือ”
“เจียงฉือเหรอ ชื่อเพราะมาก เดี๋ยวนะ! คุณคือเจียงฉือเหรอ?!”
สีหน้าซ่งหรานมีแววชวนให้คิด “เจียงฉือที่อยู่บ้านเจียงหว่านคนนั้นหรือเปล่า?”
เจียงฉือยิ้ม “คุณรู้จักฉันเหรอ?”
“ไม่รู้จักหรอก แต่เคยได้ยินพ่อพูดถึง บอกว่ามีเด็กผู้หญิงชื่อเจียงฉือบริจาคไตให้คุณปู่รอง” ซ่งหรานมองเธออย่างเลื่อมใส “อาจารย์น้อยมีน้ำใจจังเลย!”
เจียงฉือยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น ถึงกับบริจาคไตให้คนที่ใกล้ลงโลงแล้วหรอกนะ”
คนกับผีเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ
ป๋อหานโจวยืนมองแผ่นหลังของเจียงฉือที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “อาการค่อนข้างหนักเลยนะ รีบรักษาเร็วก็หายเร็ว”
ภาพตอนที่เขาเห็นเจียงฉือในสวนหลังบ้านตระกูลเจียงวันนั้นผุดขึ้นมาในหัว
ตอนนั้นเธอทั้งใจกล้าและรอบคอบ ลงมือเฉียบขาด ดูฉลาดเฉลียวอย่างยิ่ง
แต่วันนี้พอเห็นเธออยู่คนเดียว พึมพำกับตัวเองเช่นนั้น ในใจก็เกิดความรู้สึกเสียดายแทนเธอขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
……
ชานเมืองฝั่งตะวันตก
เจียงฉือนั่งรถพาซ่งหรานกับผีไร้หัวมาที่ร้านธูปเทียนของคุณยายเฮ่า