ฉือเช่อมองยันต์เหลืองในมือเธอ สีหน้าบอกไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง
เขาเป็นหมอที่ได้รับการศึกษามาอย่างถูกต้องนะ?
แต่กลับเชื่อเรื่องงมงายพวกนี้เสียได้
เฮ้อ ช่างเถอะ คนผูกกระดิ่งก็ต้องเป็นคนแก้กระดิ่งเอง!
ถือเสียว่าเป็นยาหลอกก็แล้วกัน
“ยันต์นี่เผาเธอให้ตายเหมือนในหนังได้ไหม” เขาเปิดประตูบ้านหลังเดี่ยวหลังเล็ก แล้วถามเสียงเบา
“ไม่ใช่ นี่คือยันต์เห็นผี” พลังจิตของเจียงฉือเพิ่งฟื้นคืนมาได้เพียงนิดเดียว หากเอาไปวาดยันต์ปราบผีก็สิ้นเปลืองเกินไป วาดยันต์เห็นผีระดับต่ำให้เขาแผ่นหนึ่งก็พอแล้ว
เธอพูดพลางแปะยันต์ลงบนแผ่นหลังเขาตรง ๆ
ชั่วพริบตาเดียว
ฉือเช่อรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีแรงกดทับจากของหนักส่งมาที่หัวไหล่ทั้งสองข้าง
จากนั้น สิ่งที่ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาก็คือ ขาสองข้างสีเขียวคล้ำที่บิดเบี้ยวหักงอ เหลือเพียงเนื้อหนังเชื่อมติดกัน ปรากฏขึ้นตรงหน้าอกของเขาจากความว่างเปล่าในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“เฮ้ย—”
เขายังพูดไม่ทันจบ ดวงตาก็เบิกกว้าง ก่อนร่างจะล้มตึงลงไป
เจียงฉือเตะเขาสองที “อย่าตกใจจนขวัญหนีสิ ตื่นได้แล้ว”
ฉือเช่อเบิกตาขึ้นราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือหญิงสาวซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า บนศีรษะที่แตกกระจายของเธอประดับกิ๊บติดผมรูปสตรอว์เบอร์รีเต็มไปหมด กิ๊บเหล่านั้นถูกเลือดชโลมจนแดงยิ่งกว่าสตรอว์เบอร์รีเสียอีก...
เธอเอียงศีรษะอยู่อย่างนั้น ใบหน้าแยกจากกัน เผยรอยยิ้มกว้างให้เขา “คุณหมอพี่ชาย~”