ป้าจางเป็นแม่บ้านที่ทำหน้าที่ทำความสะอาดในตระกูลเจียง และยังรับหน้าที่เฝ้าดูเจียงฉือด้วย ปกติคนที่นำอาหารไปให้เจียงฉือก็คือเธอ
ในความทรงจำของเจียงฉือ ป้าจางคนนี้หาเรื่องกลั่นแกล้งเธออยู่บ่อยครั้ง
ถึงขั้นเอาเศษอาหารเหลือ ๆ ที่แทบไม่ต่างจากน้ำล้างเศษอาหารให้เธอกิน บางครั้งอาหารขึ้นราจนเต็มก็ยังยัดใส่ปากเธอ
ทุกครั้งที่เจียงฉือคายอาหารออกมา สิ่งที่รอต้อนรับเธอก็คือฝ่ามืออันหนักหน่วงหลายฉาด
ครั้งนี้เจียงฉือหนีออกมาจากห้องใต้ดิน ทำให้งานเลี้ยงวันเกิดของเจียงหว่านพังพินาศ แถมยังทำให้เย่ซูฮวาบาดเจ็บ หลังป้าจางรู้ข่าวก็ขวัญหนีดีฝ่อไปทั้งคืน ออกตามหาร่องรอยของเธอไปทั่ว
ตอนนี้ในที่สุดก็เห็นเจียงฉือปรากฏตัวเสียที
สิ่งแรกที่ป้าจางคิดคือจับตัวเธอไว้ สั่งสอนให้หนัก แล้วมัดส่งโรงพยาบาลไปควักไต แบบนี้ก็นับว่าไถ่โทษได้แล้วกระมัง!
“นังสารเลว ดูสิว่าฉันจะไม่ตีแกให้พิการ!”
ป้าจางตวาดพลางพุ่งเข้ามา ฝ่ามือที่ยกขึ้นมีแรงอัดไว้เต็มกำลัง
ถ้าฝ่ามือนี้ฟาดลงบนใบหน้าของเจียงฉือ อย่างน้อยอาการบวมก็ต้องใช้เวลาสามวันกว่าจะยุบ
“เพียะ!”
“หา?” ป้าจางยังไม่ทันแตะตัวเจียงฉือ กลับโดนเธอตบสวนเข้าให้ก่อน
เจียงฉือไม่ยั้งมือ ตบซ้ำเข้าไปอีกฉาด
“เพียะ!”
ป้าจางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอโกรธจนแทบคลั่งแล้วตะโกนว่า “นังสารเลว แกกล้าตบ...”
“เพียะ! เพียะ ๆ ๆ!”
เจียงฉือกระชากคอเสื้อเธอด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาก็ตบใส่แก้มอ้วน ๆ ของป้าจางติดกันสี่ห้าฉาดอย่างแรง
ป้าจางถึงกับมึนงง แก้มทั้งสองข้างบวมแดงปูดขึ้นมา ต่อให้ผ่านไปสิบวันครึ่งเดือนก็ยังไม่หาย!
เจียงฉือปล่อยมือจากป้าจาง แล้วหมุนตัวเตะกลับหลังอย่างคล่องแคล่วสวยงาม