กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่วห้องรับแขก
พวกคนรับใช้เห็นเจียงฉือกลับมา พอนึกถึงชะตากรรมอันน่าสยดสยองของป้าจาง ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ ต่างพากันวิ่งไปหลบอยู่ในมุมมืด คอยแอบมองสถานการณ์
เจียงหว่านขมวดคิ้ว สีหน้าไม่ค่อยดีนัก “เจียงฉือ ออกไป ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรมา”
ก่อนหน้านี้ เจียงฉือมีพื้นที่เคลื่อนไหวอยู่แค่ในสวนกับลานหลังบ้านเท่านั้น
บ้านหลังนี้สะอาดสะอ้านและหรูหราเสียจนแม้แต่พรมใต้เท้าของเธอก็มีราคาหลายหมื่นหยวน จะปล่อยให้คนมอมแมมอย่างเจียงฉือเข้ามาทำให้สกปรกได้อย่างไร?
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เจียงฉือที่อยู่ตรงหน้าราวกับกลายเป็นคนละคน
แววตาของเธอไม่โง่เขลาหวาดกลัวอีกต่อไป แม้เสื้อผ้าที่สวมจะไม่ใช่แบรนด์หรู แต่ชุดกี่เพ้าสีดำแบบดัดแปลงที่สวมอยู่กลับขับให้เธอดูเย็นชาและสูงศักดิ์เป็นพิเศษ
เธอยืนอยู่ตรงนั้น แผ่กลิ่นอายเย่อหยิ่งราวกับมองทุกชีวิตเป็นเพียงผงธุลี
เจียงหว่านรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาจากก้นบึ้ง
เจียงฉือในตอนนี้เป็นคนเสียสติชัด ๆ คงกลับมาหาเรื่องพ่อของเธออีกแล้ว
“พ่อฉันถูกเธอทำร้ายจนเป็นแบบนี้แล้ว ยังคิดจะทำอะไรอีก?”
เจียงหว่านไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดมาแล้ว และพบว่าในวันที่พ่อเป็นอัมพาต มีเพียงเจียงฉือคนเดียวที่เดินออกจากห้องผู้ป่วยมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ
แม้พ่อจะพูดไม่ชัด แต่ทุกครั้งที่เธอถามว่าเจียงฉือเป็นคนทำใช่ไหม พ่อก็จะกะพริบตาถี่ ๆ จนเปลือกตากระตุก
ที่พ่อแม่กลายเป็นแบบนี้ ล้วนหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับเจียงฉือ
ปีศาจร้ายแบบนี้ เธอไม่อยากเห็นหน้าอีกแล้วจริง ๆ!
“ฉันบอกให้ออกไป ไม่ได้ยินหรือไง?”
เจียงหว่านอดขึ้นเสียงไม่ได้
เจียงฉือยิ้มบาง ๆ แล้วค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ
“เจียงหว่าน รู้ไหมว่าคนทรยศที่ส่งข่าวไปบอกคนอื่นมีชะตากรรมยังไง?”