“ฉันก็ทำเพื่อคุณไม่ใช่หรือไง!”
เมิ่งหรูซงโมโหจนกระทืบเท้า “คำทำนายที่เธอทายให้คุณ ผ่านไปแค่ครึ่งวันก็เป็นจริงไปแล้วสองข้อ อย่างน้อยฉันก็เชื่อว่าเด็กคนนี้มีฝีมือจริงอยู่บ้าง”
“คุณจะเชื่อยังไงก็เรื่องของคุณ ฉันกลับโรงพยาบาลแล้ว!” ซ่งโหย่วหลินสะบัดมืออย่างโมโหแล้วเดินจากไป
แต่พอหันหลังได้ไม่นาน
เขาก็เห็นเจียงฉือนั่งเล่นหมากล้อมอยู่ใต้ศาลาในระเบียงฝั่งตรงข้าม
“แม่หนู!” เมิ่งหรูซงเองก็เห็นเธอแล้ว จึงโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น
“เหล่าซ่ง อย่าเพิ่งไปสิ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ลองถามเธอดูว่ามีวิธีแก้ไหม!”
เมิ่งหรูซงทั้งลากทั้งดึงซ่งโหย่วหลินไปหากลุ่มคน
ซ่งโหย่วหลินอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก ยังไม่ทันได้ระบาย สายตาก็ถูกกระดานหมากล้อมดึงดูดเสียก่อน
เขาพินิจดูอยู่นาน ก่อนจะอดอุทานอย่างทึ่งไม่ได้
“หมากขาวดูเหมือนมีช่องโหว่เต็มไปหมด แต่แท้จริงแล้วทุกกระบวนท่าล้วนแยบยล ซ่อนความหมายลึกล้ำ ทุกก้าวแฝงเจตนาสังหาร”
“ส่วนหมากดำกวัดแกว่งอาวุธไปมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เป็นแค่ท่วงท่าฉาบฉวยไร้ประโยชน์”
“ดูจากกระดานนี้ หมากขาวชนะขาด 14 เม็ด หมากดำพ่ายยับ แพ้หมดทั้งกระดาน แพ้ได้น่าอนาถจริง ๆ!”
ซ่งโหย่วหลินศึกษาเรื่องหมากล้อมมาพอสมควร มองอยู่ครู่หนึ่งจึงเห็นว่าหมากขาวเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบมาตั้งแต่ต้น
พอหันไปดูคนเล่น เขาก็เข้าใจทันที
ตาเฒ่าหลี่กำลังแกล้งแม่หมอจอมปลอมคนนี้ชัด ๆ!
สมน้ำหน้าแม่หมอจอมปลอม!
ไม่ดูเสียบ้างว่าตาเฒ่าหลี่เป็นใคร เขาเป็นหนึ่งในยอดฝีมือด้านหมากล้อมของหอวัฒนธรรมเชียวนะ
มาเล่นกับเขาก็หาเรื่องขายหน้าเอง แพ้จนไม่เหลือหมากสักเม็ดก็ไม่แปลก