เจียงฉือขับรถมาถึงป่าท้อที่ยายเฮ่าบอกไว้
ป่าท้อแห่งนี้มีพื้นที่หลายหมู่ ใหญ่อยู่ไม่น้อย
“ขอบคุณที่ให้ฉันยืมรถนะ ไม่ต้องมาส่งล่ะ” เจียงฉือกล่าวกับซ่งหรานอย่างมีมารยาท
ซ่งหรานเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “กลับไปฉันก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว ให้ฉันอยู่ช่วยคุณหนูดีไหมคะ?”
“เธอ?”
“ใช่ค่ะ!” ซ่งหรานพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ให้หาต้นท้อที่เคยถูกฟ้าผ่าใช่ไหมคะ ฉันหาเป็นค่ะ!”
เห็นซ่งหรานกระตือรือร้น เจียงฉือจึงไม่ปฏิเสธอีก “ได้ งั้นต้องรบกวนเธอแล้ว”
ทั้งสองแยกกันออกตามหาต้นท้อที่เหมาะจะนำมาทำกระบี่ไม้ท้อ
เจียงฉือต้องการศาสตราวุธที่เหมาะมือสักชิ้นไว้จัดการผีเด็กร้ายอาฆาตสีเขียว ไม้ท้อขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ หากเคยถูกสายฟ้าผ่าก็ยิ่งมีประสิทธิภาพ เมื่อผนวกกับค่ายกลยันต์ที่เธอทำขึ้นเป็นพิเศษ การจับเจ้าผีเด็กนั่นก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา
ขณะที่เดินลึกเข้าไปในป่าท้อ จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคนพูดกัน
พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นท้อไม่ไกลนัก เงาร่างหนึ่งในนั้นสะดุดตาเธอเป็นพิเศษ
พอเขาหันกลับมา สีหน้าเจียงฉือก็พลันเคร่งขรึม
“ป๋อ! หาน! โจว!”
ป๋อหานโจวกำลังหารือเรื่องพัฒนาพื้นที่แห่งนี้กับลูกน้อง พอหันมาก็เห็นเจียงฉือวิ่งตรงมาหา
“เจียงฉือ?”
เขาชะงักไป
ตอนนี้เธอไม่ควรอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลจิตเวชหรอกหรือ?
หนีปีนกำแพงออกมาได้ยังไง แถมยังตามเขามาถึงที่นี่อีก
ปัง!
เจียงฉือพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนหมุนตัวเตะใส่เขาอย่างฉับไวและงดงาม