เมิ่งหรูซงถามว่า “แล้วฉันจะไปหาคุณได้ยังไง?”
เจียงฉือตอบ “ฉันจะอยู่ที่นี่จนกว่าพระอาทิตย์ตก”
เมิ่งหรูซงไหวพริบดี เขาถามอย่างประหลาดใจว่า “หรือว่าคุณทำนายได้ว่าวันนี้ตาเฒ่าซ่งจะมาหาคุณอีก?”
เจียงฉือยิ้มโดยไม่ตอบ
“เป็นไปไม่ได้หรอก… ตาเฒ่าซ่งโหย่วหลินไม่เคยเชื่อเรื่องลี้ลับพวกนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” เมิ่งหรูซงหัวเราะร่วน “แต่ฉันเชื่อนะ ไม่แน่ว่าฉันอาจเป็นคนมาช่วยเขาตามหาคุณก็ได้”
“ว่าแต่สาวน้อย คุณร่ำเรียนการเขียนพู่กันมาจากสำนักไหนกันแน่?”
เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน แล้วซักไซ้เธออีกครั้ง
เจียงฉือเอนหลังพิงลำต้นไม้ หลับตาพักผ่อน ไม่พูดอะไรอีก
“เป็นเด็กสาวที่ประหลาดจริง ๆ” เมิ่งหรูซงเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ จึงได้แต่อุ้มแผ่นกระดาษเดินจากไป
เขาแวะไปจัดการธุระที่หอวัฒนธรรมก่อน พอเสร็จงานและออกมา ก็เห็นเจียงฉือยังนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ ราวกับไม่ขยับไปไหนเลย
นึกถึงคำพูดที่เธอเคยบอกไว้ เมิ่งหรูซงจึงตัดสินใจไปดูที่ตระกูลซ่ง
หากเพื่อนเก่ามีเรื่องเดือดร้อน เขาจะได้ช่วยเหลือได้
เมิ่งหรูซงมาถึงบ้านเก่าของตระกูลซ่ง ก็เห็นคนรับใช้กำลังแตกตื่นวุ่นวาย
บางคนโทรเรียกรถพยาบาล บางคนรีบไปตามหมอประจำครอบครัว ส่วนอีกพวกก็เตรียมของสำหรับทำให้อาเจียน
พอถามไถ่จึงรู้ว่า หลานสาวคนเล็กที่ตาเฒ่าซ่งรักที่สุดกินยาฆ่าตัวตาย
เมิ่งหรูซงสะท้านไปทั้งตัว ขนลุกซู่ขึ้นมาตามแขนด้วยความตกใจอย่างยิ่ง
“คนผมขาวส่งคนผมดำ… คำทำนายเป็นจริงแล้วจริง ๆ!”
เดิมทีซ่งโหย่วหลินกำลังตรวจดูสุสานบรรพบุรุษที่เสียหายอยู่หลังเขา พอได้ยินข่าวร้ายว่าหลานสาวคนเล็กฆ่าตัวตาย เขาก็ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ตั้งสติไม่ได้อยู่นาน