จางเยี่ยนเฟินกัดฟัน หลับตาลงแล้วแทงลงไปอย่างแรง
ทว่าเสียงแทงทะลุเนื้อหนังกลับไม่ดังขึ้นข้างหู เธอเพียงรู้สึกว่ามือเย็นเฉียบข้างหนึ่งคว้าข้อมือของเธอไว้
เมื่อลืมตาขึ้นมอง
ก็เห็นเจียงฉือ
“เธอ...” จางเยี่ยนเฟินมองเธออย่างไม่เข้าใจ “เขากลายเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าไม่ฆ่าเขาตอนนี้ พอตื่นขึ้นมาเขาก็จะฆ่าพวกเราทุกคน!”
เมื่อนึกถึงการกระทำสุดโต่งของหลี่หย่ง แววตาจางเยี่ยนเฟินก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เจียงฉือแย่งขวดเหล้าออกจากมือเธออย่างคล่องแคล่ว ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เขาสมควรตายก็จริง แต่ปล่อยให้ตายอย่างสบาย ๆ ก็เป็นการปรานีเขาเกินไป”
ฉือเช่อมีสีหน้าตื่นเต้น “อาจารย์เจียงคิดจะจัดการเขายังไงครับ?”
เจียงฉือหันไปมองจางเยี่ยนเฟิน “คุณไปหย่ากับเขาก่อน”
จางเยี่ยนเฟินชะงักไป ก่อนร้องไห้ “ต่อให้เขาตายก็ไม่มีทางยอมหย่ากับฉันหรอก”
เจียงฉือเหลือบมองหลี่หย่งที่ใกล้จะฟื้น แล้วกล่าวว่า “ต้องหย่ากันก่อนถึงจะตัดสายสัมพันธ์กรรมชั่วระหว่างคุณกับเขาได้ ไม่อย่างนั้นตราบใดที่ยังเป็นสามีภรรยากัน พอตายไปถึงยมโลก ก่อนจะได้ไปเกิดใหม่ พวกคุณก็ยังเป็นสามีภรรยากันในนามอยู่ดี”
จางเยี่ยนเฟินแทบเสียสติ “ชาติที่แล้วฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านเขาหรือไง ทำไมตายแล้วยังต้องเป็นผัวเมียกับเขาอีก ฉันไม่เอา ต่อให้ตายก็ไม่เอา!”
เจียงฉือกล่าว “เพราะงั้นถึงต้องตัดสายสัมพันธ์กรรมชั่วทิ้ง”
หลังคนเราตาย วิญญาณจะไปยังยมโลกเพื่อรับการพิพากษา เมื่อพิพากษาเสร็จ คนที่ต้องชดใช้กรรมก็ชดใช้กรรม คนที่ต้องรับโทษก็รับโทษ จากนั้นก็ต้องต่อแถวรอไปเกิดใหม่ ก่อนจะได้ไปเกิดใหม่ วิญญาณทั้งหลายจะอาศัยอยู่ในยมโลก