ในที่สุดซ่งซือเป่ยก็ฟื้นหลังผ่าตัด ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็พบว่าท้องของตัวเองพันผ้าก๊อซไว้
เหล่าบอดี้การ์ดต่างขดตัวอยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เมื่อถูกซักไซ้ ลูกน้องจึงค่อย ๆ เล่าอย่างหวาดผวาว่าเขาเข้ารับการผ่าตัดปลูกถ่ายไต
“คุณชายซ่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราจริง ๆ นะครับ!”
“พวกเราทำตามคำสั่งของคุณ ส่งเจียงฉือเข้าห้องผ่าตัดแล้วแท้ ๆ แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น คนที่ออกมากลับเป็นคุณ...”
เหล่าบอดี้การ์ดแทบตกใจตายกันหมด
ซ่งซือเป่ยอดทนต่อความเจ็บปวด ก่อนตวาดลั่นด้วยดวงตาแดงก่ำ “ไอ้แก่บ้านั่นอยู่ไหน!”
บอดี้การ์ดตอบอย่างระมัดระวัง “ประธานอยู่ห้องพักฟื้นข้าง ๆ ครับ ยังไม่ฟื้นเลย...”
ซ่งซือเป่ยโมโหจนแทบทำแผลปริ เขาด่ากราด “ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ฉันหมายถึงหมาจาง ผู้อำนวยการจางนั่น ให้มันไสหัวมาหาฉัน!”
หลังผ่าตัดปลูกถ่ายเสร็จ ผู้อำนวยการจางถึงได้รับแจ้งจากลูกน้องว่าพวกเขาควักไตผิดคน
เขากลัวมากว่าซ่งซือเป่ยจะตื่นขึ้นมาแล้วหาเรื่องเขา
ดังนั้นก่อนซ่งซือเป่ยฟื้น เขาจึงเตรียมภาพจากกล้องวงจรปิดไว้แล้ว
“คุณชายซ่ง เรื่องนี้ผมถูกคนใส่ร้ายจริง ๆ ครับ”
ผู้อำนวยการจางเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดอย่างหวาดหวั่น
ซ่งซือเป่ยมองไปด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
ภาพจากกล้องความคมชัดสูงแสดงให้เห็นว่า ลูกน้องเป็นคนพาเขามาถึงหน้าห้องผ่าตัด
ผู้อำนวยการจางยังถามด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า “ทำไมถึงเป็นคุณชายซ่ง...”
แต่ลูกน้องกลับเร่งเขา “นี่เป็นคำสั่งของคุณชายซ่งเอง คุณกล้าขัดคำสั่งหรือไง? คนก็อยู่ตรงนี้แล้ว รีบ ๆ ผ่าตัดให้เรียบร้อย!”