เจียงฉือไม่ได้อยู่บ้านตระกูลเจียงต่อแม้แต่วินาทีเดียว นอกจากบัตรประชาชนที่ได้มาอยู่ในมือก่อนหน้านี้แล้ว ร่างเดิมก็ไม่มีสิ่งของอะไรในบ้านหลังนี้ที่เป็นของตัวเองอีกเลย
เธอไม่ได้ออกทางประตูหลังหรือปีนข้ามกำแพง แต่เดินออกทางประตูใหญ่อย่างผึ่งผาย
ชายที่สวมสร้อยทองเส้นโตได้เงินแล้วก็เอาไปใช้เที่ยวเตร่ครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือให้ลูกน้องนำไปส่งที่โรงพยาบาล จากนั้นก็ส่งนักเลงอีกสองคนไปเฝ้าหน้าประตู
พอทั้งสองเห็นเจียงฉือเดินออกมา ก็ไม่กล้าผลีผลาม จึงแอบตามเธอไปเงียบ ๆ
เจียงฉือรู้ว่ามีคนตามอยู่ข้างหลัง แต่คร้านจะใส่ใจ เธอหาร้านอาหารสักร้านแล้วนั่งลงกินข้าว
ระหว่างกินข้าว แสงสีทองจุดหนึ่งก็ลอยมาปรากฏตรงหน้า
เจียงฉือยกมือขึ้นเบา ๆ รับพลังบุญกุศลเล็กน้อยที่ได้มาจากซ่งหราน แล้วเก็บเข้าไปในทะเลจิตสำนึก
หลังตาย เธอเดินบนเส้นทางผู้บำเพ็ญผี
น่าเสียดายที่เมื่อต้องอาศัยอยู่ในร่างมนุษย์ พลังของเธอก็ถูกผนึกและลดทอนลงไปมาก
ทะเลจิตสำนึกของเธอกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตราวมหาสมุทร พลังบุญกุศลเพียงน้อยนิดนี้ก็เหมือนนกจิงเว่ยถมทะเล ไม่อาจก่อระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
“อิ่มหนำสำราญแล้ว ได้เวลาทำงาน”
นิ้วเรียวแตะน้ำชาขึ้นมาเล็กน้อย แล้วใช้หยดน้ำทำนายอย่างรวดเร็ว
ผลทำนายบอกว่าวันนี้เหมาะแก่การออกจากบ้าน โชคดีอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
เจียงฉือออกจากร้านอาหารแล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
นักเลงสองคนตามเธออยู่ห่าง ๆ คอยรายงานความเคลื่อนไหวให้หัวหน้าฟังเป็นระยะ