เจียงฉือจงใจแกล้งให้เขาตกใจ “ฉันกำลังคุยกับย่าของคุณอยู่น่ะ”
เฮ่าโหยวหน้าถอดสีไปชั่วขณะ จ้องเธอเขม็งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่ากว่าเดิม “ท่านย่าอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอครับ?”
เจียงฉือเหลือบมองยายเฮ่าที่กำลังกระตุกเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ แล้วพยักหน้า
“คุณย่า...” เฮ่าโหยวกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เตียงซึ่งยายเฮ่าเคยนอนสมัยยังมีชีวิต
จากนั้นเขาก็ยื่นมือคลำทางไป
ซ่งหรานที่นั่งอยู่บนเตียงเอียงตัวหลบไปมาอย่างทุลักทุเล ทั้งขำทั้งจนใจ “ย่าคุณอยู่ตรงมุมนู้นต่างหาก”
เฮ่าโหยวไม่ได้ยินและมองไม่เห็น เขายังคงเรียกคุณย่าด้วยดวงตาแดงก่ำ
เจียงฉือจึงบอกไปตรง ๆ ว่า “ถ้าอยากเห็นย่าของคุณ ก็เอาชาดกับยันต์เหลืองมา ฉันทำให้คุณเห็นพวกเธอได้”
“จริงเหรอครับ? คุณทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ! รอแป๊บหนึ่งนะครับ!” เฮ่าโหยวรีบไปหยิบยันต์เหลืองมาปึกใหญ่ แล้วยัดใส่มือเจียงฉือ “เอาไปเลยครับ เอาไปให้หมด ขอแค่ทำให้ผมเห็นคุณย่าได้ ยันต์พวกนี้ผมให้ฟรี!”
นาน ๆ ทีเขาจะใจกว้างแบบนี้
เห็นเฮ่าโหยวมีสีหน้าคาดหวัง เจียงฉือก็กวาดตามองผีสามตนในห้อง ก่อนจะเตือนด้วยความหวังดี “ที่นี่ไม่ได้มีแค่ย่าคุณนะ”
เฮ่าโหยวตื่นเต้นจนหัวหมุน ไม่สนใจแล้วว่ายังมีใครอีก “รีบทำให้ผมเห็นคุณย่าเถอะครับ!”
เจียงฉือจุ่มพู่กันลงในชาด รวบรวมพลังแล้วตวัดพู่กันเพียงครั้งเดียว ยันต์ก็เปล่งประกายขึ้นทันที