เดิมทีคิดว่าจะได้กอดสาวงามไว้ในอ้อมแขน ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ เก้าอี้ก็ฟาดลงมาใส่หัวจนแตก!
“อ๊าก! แก... นังสารเลว เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”
จางเฉียงกุมศีรษะที่เลือดไหลไม่หยุด พลางมองเจียงฉือด้วยความตกตะลึง
ในความทรงจำของเขา ยัยสมองทึบคนนี้ตั้งแต่เล็กก็เอาแต่นั่งเหม่อ ทำอะไรไม่เป็น ใครสั่งให้ทำอะไรก็ทำ เชื่อฟังเป็นที่สุด
เรี่ยวแรงของเธอเพิ่มขึ้นมหาศาลตั้งแต่เมื่อไรกัน?
แล้วก็...
จางเฉียงรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปทั้งคน โดยเฉพาะแววตาที่ลึกล้ำจนทำให้เขาขนลุกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“พี่เฉียง อย่าไปหาเรื่องเธอเลย รีบไปดูแม่พี่ก่อน!” ใครบางคนผลักเขา
จางเฉียงถึงเพิ่งสังเกตเห็นแม่แท้ ๆ ของตัวเองนอนอยู่ในแปลงดอกไม้
ป้าจางอาเจียนจนใบหน้าเปื้อนไปด้วยเลือด หน้าอกเละจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นอะไร มีเพียงเนื้อและเลือดที่แหลกเหลว ซี่โครงโผล่ทะลุผิวหนังให้เห็นราง ๆ...
“อีสารเลว แกตายแน่!”
จางเฉียงคว้าเก้าอี้ขึ้นมาฟาดเธอ
เจียงฉือพลิ้วกายหลบอย่างว่องไว
เก้าอี้ฟาดลงกลางตัวป้าจางที่นอนอยู่บนพื้นพอดี
ป้าจางถูกฟาดจนกระอักเลือดเก่าออกมาเต็มปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “แกตาบอดหรือไง... โรงพยาบาล... รีบไป!”
“ตระกูลเจียง พวกแกคอยดูเถอะ ฉันไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ แน่!”
จางเฉียงรีบโทรศัพท์เรียกคน ระหว่างพาแม่เฒ่าไปโรงพยาบาลก็เรียกพวกอันธพาลให้มาล้อมประตูบ้านตระกูลเจียงไว้จนมิด
พวกคนรับใช้ร้อนรนรีบโทรหาเจียงหว่าน
“คุณหนูใหญ่ แย่แล้วค่ะ เจียงฉือก่อเรื่องอีกแล้ว เธอทำร้ายป้าจางกับลูกชาย ตอนนี้จางเฉียงเรียกพวกนักเลงมากกว่าสิบคนมาปิดประตูบ้านเราไว้หมดแล้ว จะทำยังไงดีคะ?”