หลังจากซื่อเหนียงจื่อกินยาแล้ว ร่างกายก็ฟื้นตัวขึ้นมาก กองทัพพักอยู่ในเมืองสามวัน จนถึงวันที่ 26 เดือนสิบจึงออกเดินทางอีกครั้ง
ฝนเพิ่งหยุดตกได้วันเดียว ถนนยังคงเฉอะแฉะ หลังเดินทัพมาครึ่งวัน กองทัพก็มาถึงสถานีพักม้าซึ่งมีชื่อว่าหลางซาน เฉินฉงจิ้นเงยหน้ามองท้องฟ้า คาดว่ายามนี้น่าจะเพิ่งต้นยามวอก หากหยุดพักในเวลานี้ก็ดูจะเร็วเกินไป ทว่าเมื่อเทียบกับการพักค้างแรมกลางแจ้งแล้ว เฉินฉงจิ้นเห็นว่าพักผ่อนให้เต็มที่สักคืน แล้วค่อยออกเดินทางในวันรุ่งขึ้นย่อมเหมาะสมกว่า
ในสมัยราชวงศ์ถัง ระบบสถานีพักม้าถือว่ามีแบบแผนสมบูรณ์ยิ่ง แม้หลังเกิดกบฏอันสือ ไม่ว่าจะเป็นราชสำนักถังหรือผู้บัญชาการทหารท้องถิ่น ก็แทบไม่เคยลดค่าใช้จ่ายของสถานีพักม้า
สถานีพักม้าหลางซานเป็นสถานีระดับสอง ในสมัยราชวงศ์ถัง สถานีพักม้าแบ่งเป็นสถานีทางน้ำกับสถานีทางบก สถานีทางบกในแต่ละเส้นทางแบ่งเป็นหกระดับ สถานีระดับหนึ่งมีคนงานประจำสถานียี่สิบคน ระดับสองมีสิบห้าคน ส่วนระดับสามลงไปก็ลดหลั่นกันไป ระดับสุดท้ายคือสถานีระดับหก มีคนงานเพียงสามถึงสี่คน
สถานีที่มีคนงานยี่สิบคนถือเป็นสถานีขนาดใหญ่ หากเบียดกันสักหน่อย ก็ยังพอรองรับกองทัพสองร้อยคนได้
เฉินฉงจิ้นเข้าไปในสถานีพักม้าด้วยตนเองเพื่อเจรจากับหัวหน้าสถานี แจ้งว่ากองทัพซึ่งคุ้มกันครอบครัวของผู้บัญชาการทหารจะขอพักค้างคืนหนึ่งคืน หัวหน้าสถานีเห็นดังนั้นก็พยักหน้ารับคำทันที จากนั้นก็เร่งสั่งให้คนงานต้มน้ำและจัดเตรียมอาหาร
กองทัพพักอยู่ในสถานีชั่วคราว เหล่าทหารต่างแยกย้ายกันทำงาน บ้างจัดสัมภาระ บ้างเช็ดอาวุธ บ้างให้อาหารสัตว์พาหนะ
เฉินฉงจิ้นเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย เขาจัดเวรลาดตระเวนไปพลาง ตรวจดูช่องโหว่ในการป้องกันด้วยตนเองไปพลาง ขณะที่กำลังเดินตรวจรอบบริเวณ เสียงกีบม้าก็ดังมาจากที่ไกล เฉินฉงจิ้นได้ยินแล้วจึงรีบขึ้นไปยังที่สูงเพื่อสังเกตการณ์
เขาเห็นฝุ่นฟุ้งตลบ ขบวนคนขี่ม้ากำลังควบเข้ามาอย่างรวดเร็ว จากที่เฉินฉงจิ้นกะจำนวน ดูแล้วน่าจะมีสี่สิบถึงห้าสิบคน เครื่องแต่งกายของพวกเขาไม่เหมือนชาวซีหรือชาวชี่ตาน