แท้จริงแล้ว ระหว่างทางเฉินฉงจิ้นก็คิดได้กระจ่างแล้ว ไม่ต้องกล่าวถึงว่าคุณหนูสี่ผู้นี้คิดเช่นไร ระหว่างเขากับนางย่อมไม่มีทางลงเอยกันได้
เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่เขาหรือคุณหนูสี่จะตัดสินใจได้ ต่อให้ระหว่างทั้งสองมีความสัมพันธ์ใดกันจริง เฉินฉงจิ้นก็ไม่คิดว่าจางกงซู่จะเห็นตนอยู่ในสายตา ดังนั้นเมื่อหลี่เฟิงกับหวังเหมิ่งคอยยุแหย่ เขาจึงถือเสียว่าเป็นเพียงลมผ่านหู
มองท้องฟ้ามืดครึ้ม เฉินฉงจิ้นก็รู้ว่าวันนี้คงเดินทางต่อไม่ได้ โชคดีที่คราวนี้พักค้างในเมือง หากอยู่กลางแจ้ง ทั้งตั้งค่าย หาแหล่งน้ำ และก่อไฟล้วนเป็นเรื่องยุ่งยาก อากาศเช่นนี้ หากพักแรมกลางแจ้ง เหล่าทหารย่อมเป็นหวัดได้ง่าย
ฝนตกพรำ ๆ ขาดช่วงบ้างต่อเนื่องบ้างตลอดทั้งวัน เฉินฉงจิ้นนึกว่าพอถึงวันรุ่งขึ้นฝนคงหยุดแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าเช้าวันต่อมาฝนมิได้หยุด กลับตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ฝนตกเนิ่นนาน ทุกหนแห่งเปียกชื้นไปหมด อารมณ์ของเฉินฉงจิ้นพลอยหงุดหงิดขึ้นมาเพราะสายฝน ยามลุกจากเตียงแต่เช้า เสื้อผ้าก็ชื้นไปบ้างแล้ว
เฉินฉงจิ้นกำลังจะให้คนไปนำเตาถ่านมาเพื่อผิงเสื้อผ้า ทันใดนั้นสาวใช้คนสนิทของคุณหนูสี่ก็เร่งร้อนมาถึง พลางกล่าวกับเฉินฉงจิ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจว่า 「แม่ทัพเฉิน คุณหนูของข้าอาจเป็นหวัดเมื่อคืนนี้ เช้าตรู่หน้าผากก็ร้อนผ่าว ขอแม่ทัพโปรดเชิญหมอมาดูอาการโดยด่วน」
เฉินฉงจิ้นได้ยินดังนั้นก็ใจหาย รีบกล่าวว่า 「ข้าจะไปเดี๋ยวนี้」
บัดซบ ภารกิจของผมคือส่งคุณหนูสี่กลับผิงโจวอย่างปลอดภัย หากเกิดเรื่องผิดพลาดกลางทาง ไม่ว่าจะป่วยหรือพบโจร คนแรกที่จะถูกเอาผิดก็คือผม
ด้วยเหตุนี้ เฉินฉงจิ้นจึงไม่กล้าชักช้า สวมเสื้อคลุมฟางกันฝนแล้วพาหลี่เฟิงกับหวังเหมิ่งออกไป สอบถามคนเดินถนนตามใจระหว่างทางถึงที่ตั้งร้านหมอ เมื่อได้รับคำชี้แนะ ทั้งสามก็เร่งฝีเท้าฝ่าสายฝนไป
เม็ดฝนกระทบเสื้อคลุมฟางดังเปาะแปะไม่ขาดสาย ถนนใต้เท้าเละเป็นโคลน โชคดีที่คนเดินถนนบอกทางไว้อย่างชัดเจน อีกทั้งร้านหมอก็อยู่ไม่ไกลนัก ไม่นานเฉินฉงจิ้นกับพวกก็พบร้านหมอ