แม้เผ่าเหอเปี้ยนจะยอมจำนนแล้ว แต่กองสงบรุ่งเรืองส่วนใหญ่ยังคงตั้งค่ายอยู่ที่เดิม ก่อนจะได้รับคำสั่งขั้นต่อไปจากผู้บัญชาการทหาร เจิ้งเส้าก็ไม่กล้าตัดสินใจเอง
ส่วนกองของเฉินฉงจิ้น เนื่องจากมีทหารบาดเจ็บมากเกินไป จึงติดตามขบวนลำเลียงเสบียงกลับโยวโจวก่อน
ยามเดินทางมา เฉินฉงจิ้นต้องเดินเท้าตลอดทาง ครานี้เมื่อกลับโยวโจว ในที่สุดก็ได้นั่งสบายอยู่บ้าง ทุกคนพลอยได้รับอานิสงส์จากเหล่าทหารบาดเจ็บไปด้วย ตลอดทางกลับจึงนั่งอยู่บนรถลากกันทั้งหมด
เพียงแต่ระหว่างทางค่อนข้างขรุขระ กระแทกจนเจ็บก้น แน่นอนว่า นอกจากข้อบกพร่องเล็กน้อยข้อนี้แล้ว ก็ไม่มีปัญหาอื่นอีก และทุกคนก็ทนรับข้อบกพร่องเล็กน้อยนี้ได้
วันที่ 9 เดือนสิบ ทุกคนกลับถึงโยวโจว เมื่อมาถึง เฉินฉงจิ้นก็ได้รับเรียกเข้าพบจากจางกงซู่ทันที ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจระคนยินดีจนทำตัวไม่ถูก ยามนี้เขายังเป็นเพียงหัวหน้ากอง แม้จะสร้างความชอบไว้ในสนามรบ แต่ก็ไม่น่าถึงขั้นที่ผู้บัญชาการทหารแห่งหัวเมืองหนึ่งจะเรียกพบด้วยตนเอง
ทว่าเมื่อแม่ทัพใหญ่เรียกพบ เฉินฉงจิ้นย่อมไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เขาจัดแจงตัวเองเล็กน้อย ก่อนมุ่งหน้าไปยังจวนผู้บัญชาการทหารอย่างเร่งร้อน
จวนผู้บัญชาการทหารโยวโจวตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง มีพื้นที่กว้างขวาง เป็นเรือนสามชั้นโดยประมาณ ตรงประตูใหญ่มีทหารสวมเกราะถือทวนยืนอยู่ 12 นาย ในฐานะหน้าตาของจวน ทหารยามเหล่านี้ล้วนรูปร่างสูงใหญ่ ดูองอาจน่าเกรงขามยิ่ง
เฉินฉงจิ้นพาหวังเหมิ่ง หลี่เฟิง และหวังฉงซวิ่นมาถึงหน้าจวน เขาก้าวไปทักทายยามอย่างสุภาพ แจ้งว่าตนได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการทหารให้เข้าพบ