นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินฉงจิ้นได้เห็นเมืองในสมัยโบราณ ทันทีที่เขาเข้าเมืองอวี๋หยางก็ออกตระเวนสอบถามสถานที่รับสมัครทหารโดยไม่หยุดพัก
ทว่าผลกลับทำให้เฉินฉงจิ้นผิดหวังอยู่บ้าง สถานที่รับสมัครทหารอยู่ตรงประตูทิศใต้ของเมืองอวี๋หยาง และยามนี้ก็พลบค่ำแล้ว บัณฑิตผู้รับหน้าที่คัดเลือกทหารหยุดรับสมัครไปแล้ว หากต้องการเป็นทหารก็ทำได้เพียงรอจนถึงเช้าวันพรุ่ง
แม้เฉินฉงจิ้นจะร้อนใจ แต่การรออีกคืนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาทนไม่ได้ เพียงแต่เขาไม่มีญาติหรือสหายให้พึ่งพาในเมืองอวี๋หยาง แล้วคืนนี้จะไปอาศัยอยู่ที่ใด กลายเป็นเรื่องกลัดกลุ้มที่สุดของเขาในยามนี้
เดิมทีเขาคิดจะหาที่สักแห่งพอซุกหัวนอนให้ผ่านไปหนึ่งคืน ทว่าเมื่อเฉินฉงจิ้นถามคนเดินถนนว่ามีวัดหรืออารามเต๋าอยู่ที่ใดบ้าง อีกฝ่ายมองเสื้อผ้าปะชุนทั้งตัวของเขา ก่อนเอ่ยอย่างเหยียดหยามว่าขอทานไปพักที่สถานสงเคราะห์ได้ ที่นั่นมีที่ให้นอน ส่วนวัดกับอารามเต๋านั้นไม่ยอมให้ขอทานเข้าไปเด็ดขาด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฉงจิ้นก็แก้ต่างอย่างอัดอั้นว่าเขาไม่ใช่ขอทาน ชายผู้นั้นกลับกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “จะไปหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า ในเมืองมีกฎห้ามออกจากเคหสถานยามวิกาล หากยังเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนหลังฟ้ามืด ระวังจะถูกจับเข้าคุก หากมีเงินก็ไปพักโรงเตี๊ยมเสีย!”
กล่าวจบ คนเดินถนนก็ไม่สนใจเฉินฉงจิ้นอีก แล้วเดินจากไปตามลำพัง ทิ้งให้เขายืนพูดไม่ออก ได้แต่แหงนหน้าถามฟ้า เขาไม่คิดเลยว่าจะมีกฎห้ามออกจากเคหสถานยามวิกาลด้วย แต่จะให้ไปพักสถานสงเคราะห์นั้น ต่อให้ตายก็ไม่ไป นี่คือเส้นแบ่งสุดท้ายของเขา!!!!!!