ปลายราชวงศ์ถัง: ผู้บัญชาการทหารเขตแดนอันดับหนึ่งใต้หล้า

ตอนที่ 7 ข้าไม่ใช่ขอทาน

6 นาที· 1.4K คำ

คำเดียวคืออนาถ สองคำคืออนาถยิ่ง นี่คือคำประเมินสถานการณ์ของเฉินฉงจิ้นในยามนี้ เสื้อผ้าบนกายยับเยินจนดูไม่ต่างจากขอทานอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะยังเจอโจรดักปล้นอีก พวกโจรนี่ไม่เลือกปล้นอะไรเลยจริง ๆ นอกจากรถลากที่ยังจอดโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น สิ่งของอื่นล้วนถูกกวาดไปหมด

แม้ข้าวของที่เฉินฉงจิ้นถูกปล้นไปจะไม่ได้มีราคาเท่าไร แต่สำหรับเขาในยามนี้กลับล้ำค่ายิ่งนัก เปรียบได้กับมหาเศรษฐีทำเงินหายไปหนึ่งร้อยตำลึง กับคนยากจนทำเงินหายไปหนึ่งร้อยตำลึง แม้จำนวนเงินจะเท่ากัน ทว่าความหมายกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เฉินฉงจิ้นถอนใจ ดูท่าพวกโจรเหล่านั้นคงเป็นคนยากจนเสียเอง แผ่นแป้งไม่กี่แผ่น เงินหลายสิบอีแปะก็ยังปล้น น่าเสียดายเพียงน้ำใจของท่านลู่กับท่านป้าโจว

คนขับรถยังคงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น เฉินฉงจิ้นเดินเข้าไปปลอบว่า “ท่านผู้เฒ่า ลาเสียไปแล้วก็ช่างเถิด อย่างน้อยคนยังปลอดภัย”

คนขับรถไม่ตอบ เฉินฉงจิ้นเห็นเขาน่าสงสารนัก จึงล้วงเงินยี่สิบอีแปะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดออกจากอกเสื้อ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบออกมาสิบอีแปะแล้วยื่นให้คนขับรถ

เฉินฉงจิ้นคิดว่าตนไม่ใช่คนใจดีพร่ำเพรื่อ แต่ถึงจะยากจนถึงเพียงนี้ ก็ยังทนเห็นทุกข์เข็ญของผู้คนไม่ได้ ชายชราผมสองข้างเริ่มขาวนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ภาพเช่นนี้ทำให้เขาทนใจแข็งไม่ไหวจริง ๆ

คนขับรถชะงักไป ก่อนส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนุ่มน้อยจะรู้จักซ่อนเงินไว้ด้วย”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป