“อะไรนะ? ผู้รักษาการหนีไปแล้วหรือ!” เฉินฉงจิ้นเอ่ยเสียงดัง แม้ในใจจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าจางกงซู่อาจเป็นฝ่ายชนะ แต่ก็ไม่คิดว่าจางเจี่ยนฮุ่ยจะไม่คิดต่อสู้แม้แต่น้อย แล้วหนีไปอย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้
เซี่ยงหยวนเจิ้นพยักหน้า กล่าวตามตรง ในใจเขายินดีอยู่บ้าง อย่างไรเสียจางกงซู่เคยกล่าวว่าจะเลื่อนตำแหน่งให้เขา บัดนี้สถานการณ์ชัดเจนยิ่งแล้ว ผู้บัญชาการทหารคนต่อไปย่อมเป็นจางกงซู่
หวังเหมิ่งที่อยู่ด้านข้างได้ยินข่าวนี้ก็ผุดลุกขึ้นทันควัน พลางสบถด่า “บัดซบ! คนขี้ขลาดตาขาวหนีไปแล้ว แล้วเงินกับเสบียงที่รับปากจะให้พวกเราเล่า?”
เซี่ยงหยวนเจิ้นโบกมือกล่าว “วางใจเถิด รางวัลที่รับปากไว้ย่อมไม่ขาดหาย รอแม่ทัพจางไปถึงโยวโจวแล้ว รางวัลย่อมถูกมอบให้ในไม่ช้าก็เร็ว”
จางไท่ถามอย่างประหลาดใจ “รางวัลที่จางเจี่ยนฮุ่ยรับปากไว้ แม่ทัพจางจะมอบแทนเขาหรือ?”
ดังคำกล่าวว่า เมื่อตัวคนจากไป น้ำชาก็เย็นชืด น้ำใจคนแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ยามจางเจี่ยนฮุ่ยยังอยู่ แม้ทุกคนจะไม่ได้รู้สึกผูกพันกับเขานัก แต่อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับเรียกชื่อเขาตรงๆ ทว่าเมื่อเห็นว่าจางกงซู่กำลังจะเข้าครองโยวโจว ชื่อเสียงของจางเจี่ยนฮุ่ยก็เสื่อมถอยลงอย่างเห็นได้ชัด
แท้จริงแล้วเซี่ยงหยวนเจิ้นเองก็ไม่มั่นใจในคำถามของจางไท่ แต่ตามเหตุผลแล้ว จางกงซู่ผู้กำลังก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่ง คงไม่ตระหนี่กับรางวัลเพียงเท่านี้
จากนั้นเซี่ยงหยวนเจิ้นก็ให้ทุกคนแยกย้าย ส่วนตนจะขึ้นไปสืบข่าว กองสงบรุ่งเรืองกำลังเสียขวัญ หากกลืนเงินที่รับปากจะมอบให้เหล่าทหารไปจริงๆ เกรงว่าจะเกิดการก่อความวุ่นวายในกองทัพขึ้นอีกครั้ง
………………
ปีเสียนทงที่ 13 วันที่ 9 เดือน 2 จางกงซู่นำทหารม้าเบาสองพันนายมาถึงใต้กำแพงเมืองโยวโจวด้วยตนเอง